2013/Nov/01

 
 
อืม ยังไงดี

มันมีเรื่องที่กวนใจเรานิดหน่อยนะคะ

บางคนอาจจะทราบว่าเราเขียนฟิคมานานมากแล้ว และเรามีความสุขมากเพราะเราเขียนเอาสนุก (จริงๆ 555) เราไม่เคยขายฟิค เราไม่เคยเปิดให้คนรีเควสฟิค (นอกจากครั้งเดียวตอนท้าย like it like that ภาคแรก)

เพราะเราเขียนตามใจตัวเอง

อยากเห็นอะไรก็เขียน จริงๆเราคิดมันจบในหัวไปนานแล้ว 55555 แต่เราเขียนออกมาเพื่ออะไร?

เราอยากให้คนอื่นสนุกด้วย 55555

และคนที่สนุกไปกับเราคือใคร? เราว่ามีพอสมควรเลย 555555

แต่เรารู้ไหมว่ามีใครบ้าง?

.

คนที่คอมเมนต์ให้เราค่ะ

.

ซึ่งเราคิดว่ามีเท่าที่เห็นมาตลอด

คนที่ใจดี คนที่ชอบฟิคเรามีชื่อเท่าที่เห็นอยู่ในคอมเมนต์บลอค นอกจากนั้นไม่มีแล้วแหละ เพราะเพื่อนเราก็บอก ว่าบลอคเราถือว่าได้คอมเมนต์เยอะแล้ว 5555 นี่ก็ว่าจริงนะ เพราะเราก็คิดว่ามันไม่น้อย

คนที่คอมเมนต์ก็คอมเมนต์อยู่นั่นแหละ คนที่ทำให้เราดีใจ เขาก็ทำอยู่นั่นแหละ

แต่คนที่เขาไม่อยากบอกให้เรารู้

ก็มี

ตอนแรกนี่ก็คิดนะ ว่าเขาไม่ได้รู้สึกสนุกนักหนา อ่านไปยังงั้นๆแหละ จบแล้วก็จบไป ไม่ชอบไม่สนุกไม่รู้จะคอมเมนต์อะไร

นั่นเรายอมรับ ก็คนมันไม่ชอบอ่าาาาา ให้ทำไง จะคอมเมนต์ด่าก็ไม่ใช่มั้ง 555555

(ขอบคุณค่ะที่ไม่ด่า)

แต่มันไม่ใช่แบบนั้นไปเสียหมด...

มีคนที่ชอบฟิคเราอีกค่ะ

มีคนที่รอเราอัพฟิคค่ะ

มีคนที่เอาฟิคเราไปแนะนำให้คนอื่นอ่านค่ะ

เราอยากบอกว่า ดีใจฉิบหายเลยค่าาาาาาาา (ไม่ได้ประชดๆ)

แต่เราไม่เคยรู้...

เพราะคนส่วนหนึ่งในนั้น ไม่เคยคอมเมนต์

.

เอางี้ สั้นๆ คือเราขอคอมเมนต์ไม่เป็นค่ะ 555555 เราทำได้แต่ขอบคุณจริงๆ

เราเคยเห็นบลอคที่บอกว่า ขอคอมเมนต์ตามยอดเท่านี้ๆๆเพื่อลงตอนใหม่ ขอคอมเมนต์เพื่ออ่านแชปเตอร์ต่อไป

ซึ่งคอมเมนต์เหล่านั้น จะเป็นแค่ 'สนุกจังค่ะ ขอตอนใหม่' ซึ่งเราไม่ต้องการนะ 555555

ทุกวันนี้คอมเมนต์ที่เราได้ คือ' อลังการมาก' อย่าบอกว่าเราเขียนฟิคเทพค่ะ เราไม่เข้าใจ เรารู้แต่ว่าเราเป็นคนเขียนที่ได้

'คอมเมนต์เทพ'

คอมเมนต์ที่เราได้คือสนุกกว่าฟิคอีกค่ะ เอาจริงๆ 5555 *ก้มกราบ

และมันจะไม่เกิดขึ้น ถ้าคนคอมเมนต์ถูกบังคับ

เราปล่อยฟรีเพื่อแลกกับความรู้สึกแบบนี้

เราขอคอมเมนต์ที่ดีโคตรๆๆๆๆ 5-10 คน แทนที่จะเป็นแบบฝืนๆ 30 คน หรือมากกว่านั้น เราก็ไม่แลก 5555

ทุกวันนี้เราดีใจมากนะ แต่เราไม่อยากให้คนอ่านรู้สึกว่า 'มันเป็นเรื่องง่าย' 'อยากอ่านก็เข้าไปอ่านๆๆ แล้วก็ไปแดกข้าว' 'คนเขียนเขาเขียนให้อ่านฟรีๆไง อ่านแล้วก็ไงอ่ะ'

อย่าเข้าใจผิด

ไม่ได้เขียนให้อ่านฟรีค่ะ

55555

คนที่เขียนฟิคทุกคน ไม่ได้เขียนให้อ่านฟรี ขอพูดแทนเลยนะคะ

คนที่พยายามเขียนฟิคแทบตาย จะเข้าใจค่ะ

อยากรู้หรือเปล่าว่าเราใช้เวลาเขียนฟิคต่อแชปหนึ่งนานแค่ไหน เราหาข้อมูลอะไรบ้าง เราคิดถึงความสมจริงกี่ด้าน เราอ่านซ้ำเพื่อเกลาประโยคกี่สิบครั้ง

กว่าจะออกมาให้เห็นว่ามันอ่านง่ายๆนั่นแหละค่ะ

อีนี่ก็พยายามจังเนาะ

ลองคิดดูว่า คุณดีใจที่มีฟิคคู่ที่คุณชอบลงใหม่ขนาดไหน (ไม่ได้หมายถึงของเราคนเดียวนะคะ) ความดีใจที่เราได้คอมเมนต์มีมากกว่านั้นค่ะ / นี่ก็เป็นติ่งคอมเมนต์ขอบอกเลย 55555

อย่าบอกว่า พี่คะ เราเมนต์ไม่เป็น

...

ลองรึยังอ่ะคะ 555555 โอยยยย ถ้าน้องเล่นทวิตเตอร์เป็น นั่นคือคอมเมนต์เป็นค่ะ

และอีกอย่าง อย่าเมนชั่นมาคอมเมนต์ในทวิตเตอร์เลย ไม่ใช่ว่าเราไม่ดีใจนะคะ แต่เราเก็บไว้อ่านไม่ได้

เราเคยคิดจะเลิกเขียนฟิคหลายครั้งแล้ว เพราะมันใช้เวลามาก (จริงๆ) แต่ทุกวันนี้เรากลับไปอ่านฟิคเก่าๆของตัวเอง และเลื่อนลงไปอ่านคอมเมนต์ ... เราเลยยัง เอ้อ ...คนนี้ยังอ่านอยู่เลย คนนี้ยังตามเราอยู่เลยมึง

ความรู้สึกคือ... เอาวะ เขียนต่อก็ได้ ,___,

..

.

เอาล่ะค่ะ เราว่าเราไม่มีอะไรจะสื่อสารมากไปกว่านี้แล้วแหละ

ต่อจากนี้ไปเราจะไม่ออกมาพูดเรื่องแบบนี้อีก (อย่างเก่งก็ก็อบลิ้งนี้มาแปะ 555 ขี้เกียจแล้ว) เพราะเราก็คิดว่า บลอคนี้คือหนึ่งในร้อยบลอคที่เขียนฟิค บ่นไปก็เท่านั้นแหละค่ะ 5555 คนอ่านเขาก็ไปที่อื่นได้เว้ย

เราคงจะไม่ตั้งไพรเวทบลอคอีก ไม่ต้องกลัวจนเข้ามาก็อบไว้นะคะ 55555

แต่เราขอปิดบลอคสักพัก อาจจะกี่วันไม่รู้ ห้าวัน สิบวัน แต่ไม่เกินเดือนนึงชัวร์ๆ

ขอบคุณมากค่ะ และขออภัยสำหรับความไม่สะดวก

.

.



*แต่คนที่อ่านเรื่องปัจจุบันค้างอยู่มีประมาณสิบคนค่ะ 3 ในนั้นเราเปิดให้เข้าไปแล้ว (คิดว่าไม่ผิดตัว 5555) คนที่อ่านแชปแรกไปแล้วยังไม่ได้อ่านแชปสอง ถ้าสมัคร wp ไปแล้ว ช่วย แจ้งชื่อที่ใช้คอมเมนต์แชปแรกไว้ แล้วส่งรีเควสมา ถ้าขี้เกียจสมัคร wp ช่วยทิ้งอีเมล์ไว้นะคะ จะก็อปส่งไปให้ค่ะ