2009/Nov/04

Title: Straight out of Line
Status: 2/6
Fandom: Bigbang
Pairing: Tempo x Jiyong
Author: kiba kai
Rating: R (for violence usage)
Genre: AU, Drama
Disclaimer: don’t own the boys, no money made
Warning: YAOI [BOY x BOY]

Author’s Note: วันเกิดเทม?... อืม ไม่มีอะไรให้ เอาตอนนี้ไปแล้วกัน 555
Image Song: Drunken Tiger: Die Legend 2 (feat. Dynamic Duo, DOK2) เพลงเดิมเด้อ [download here]
For earlier chapter:
[my fic index]

 

...


...มัน น่ากัดหูนี่ให้ขาดจริงๆให้ตายเถอะ จียงบ่นในใจ คำถามมีมากมายจนไม่รู้จะเริ่มข้อไหนก่อน ...จะพาไปไหนอีก? เขาอุตส่าห์นั่งมองทางหนีทีไล่จากห้องแคบๆนั่นทั้งคืน แต่ดันมาเปลี่ยนที่แบบนี้มันน่าเซ็งเป็นบ้า...อยากรู้ว่าตีค่าชีวิตเขาเท่า ไหร่? หรือเรียกร้องอะไรจากพ่อเขา? ต้องอยู่แบบนี้อีกนานไหม?

สารเลวเอ๊ย ชื่ออะไรยังไม่ยอมบอก

แม้จะถูกพันธนาการทั้งสองมือและตัวเขาจะหงุดหงิดแค่ไหน แต่จียงทำเพียงพิงหน้าผากเข้ากับกระจก ตาเรียวมองดูถนนที่ผ่านไปเรื่อยๆ ...

แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องสีเหลืองนวลกระทบใบหน้า

...กำลังลงใต้สินะ





user posted image

Straight out of Line
By kiba kai

 


Chapter 2: unknown








...


“เอ้า... จะเอายังไงก็เรื่องของนาย”

เสียง ทุ้มที่ก้องกังวานในห้องน้ำดังพอๆกับเสียงครูดกระเบื้องของเก้าอี้เหล็ก ร่างสูงนั่งลงแล้วยกขาขึ้นไขว่ห้าง ...กระบอกปืนไม่อยู่ในระยะสายตา

ควอนจียงยืนกัดฟันอยู่ใต้ฝักบัว ...เสื้อผ้าเขาเหลือแค่กางเกงขาสั้นตัวโคร่ง กลิ่นเลือดปะปนในอากาศ

“บอกแล้วใช่ไหมว่าถ้านายเล่นตุกติก ครั้งต่อไปที่นายใช้ห้องน้ำ…”





...






รถแวนสีน้ำเงินเคลื่อนตัวเข้าจอดในที่พักรถของมินิมาร์ทริมทางหลวง

ตาคมชำเลืองมองร่างบางที่ดูเหมือนจะหลับไปตั้งแต่สองชั่วโมงก่อน เทมโปเอื้อมไปจับโซ่กุญแจให้แน่ใจว่ายังแน่นดี

ศีรษะมนที่เอนอยู่ดูไม่สบายนัก ...มือใหญ่ค่อยๆประคองใบหน้าให้หันพิงพนักสบายขึ้น

... ร่างสูงเลือกซื้อของจำเป็นสองสามอย่างก่อนจะมองดูผลไม้ เขาไม่ได้สนใจรสชาติหรือความซ้ำซากนักหรอก แต่เด็กนั่นเบ้หน้าเล็กน้อยเมื่อเห็นแอปเปิ้ลแดง เขาหันไปเลือกอาหารอื่นให้แทน

ถุงกระดาษหอบใหญ่กับน้ำดื่มถูกหิ้วกลับมาที่รถ เทมโปที่กำลังไขกุญแจเหลือบมองเข้าไปข้างในแล้วต้องชะงัก

...ว่างเปล่า

ควอนจียงหายไปพร้อมกับกุญแจมือ...

เทมโปสบถด้วยความโมโห ข้อมือเจ้านั่นเล็กกว่าปรกติมากเขาน่าจะระวังมากกว่านี้

ที่จอดรถขนาดไม่กว้างนัก ตัวเขาเพิ่งทิ้งรถไปไม่ถึงสิบนาที ...คิดว่าหนีได้งั้นสิ

...

จี ยงหยุดพักเป็นครั้งแรกหลังวิ่งออกจากลานจอดรถ พยายามปรับลมหายใจให้เบาลงโดยเร็ว เนื่องจากเชื่อแน่ว่ายังไม่พ้นอันตราย ข้อมือซ้ายห้อเลือดจนบวมช้ำ ตัวเขาเคยฝึกเลื่อนกระดูกโคนนิ้วโป้งลงได้เล็กน้อยแต่กุญแจมือที่ถูกล็อค นั้นกลับแน่นยิ่งกว่า

จากที่คาดการณ์คนที่จับเขามาคงพาเขานั่งรถไป เรื่อยๆ อาจแวะพักจุดละวันสองวันพร้อมทั้งเปลี่ยนพาหนะ ซึ่งทั้งบ้านพักและรถคงถูกตระเตรียมไว้ก่อนแล้ว เส้นทางที่ขับผ่านมีทั้งทางหลวงและถนนเล็กทว่าไม่ผ่านตัวเมืองหรือด่านตรวจ แม้แต่น้อย

เขาไม่ได้ถูกลักพาตัวโดยโจรกระจอก

โอกาสหนีมีน้อยมาก...

อันดับ แรกเขาต้องพยายามขอความช่วยเหลือ คนทั่วไปคงไม่ต้องหวังเพราะกุญแจมือยังคาอยู่กับมือขวา ...ให้ตายสิ เจ้าบ้านั่นไม่ให้รองเท้าเขาด้วยซ้ำ สภาพไม่ต่างกับนักโทษหนีคุก ...การไปหาตำรวจโดยเร็วคงเป็นทางเดียว

เขามองไปรอบๆแล้วแทบถอดใจ นี่มันบ้านป่าเมืองเถื่อนหรือไง... ตู้โทรศัพท์สาธารณะสักตู้ยังไม่มี

ทันใดนั้น... ตาเรียวสะดุดกับร่างสูงที่กำลังหัวเสีย

อะไรวะ ยังตามมาถูกทางอีก

จียงบ่ายหน้าไปที่แนวไม้ข้างทาง ด้านหลังนั้นเป็นป่าโปร่ง เขาพุ่งเข้าไปโดยไม่ต้องคิด

...ความเจ็บแล่นแปลบขึ้นถึงเข่า

เขาแทบร้องออกมาแต่ต้องกัดฟันทน เศษไม้ทิ่มเข้ากลางฝ่าเท้า ...บ้าเอ๊ย

ในขณะที่ตัวเขาขยับไปไหนไม่ได้ ...เสียงเดินกลับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ มือบางยกขึ้นปิดปากไว้ ในใจก่นด่าความสะเพร่าของตัว

...

“...เสียงหายใจนายดังกว่ากระต่ายติดกับอีกรู้ไหม”

เงา ร่างสูงโน้มลงมาอย่างน่าหวาดหวั่น ตัวเขาถูกกระชากขึ้นจนปลิวไปกลิ้งบนพื้นถนน ตาคมมองสภาพเขาโดยไม่ปริปากมากไปกว่านั้น ข้อมือบางถูกล็อคกลับทั้งที่เลือดยังซึม

จียงถูกหิ้วคอเสื้อให้ยืน ขึ้นแม้ว่าขายังสั่น ...ไม่รู้ว่าใช่โชคดีหรือไม่เพราะเขาคงไม่ต้องใช้ขาไปอีกนาน หมัดตรงต่อยเข้าที่กลางลำตัว แรงจนเขาคงกระเด็นไปไกลแน่ถ้าไม่ถูกกดคอไว้

ความอ่อนเพลีย ความเครียด บวกกับความจุกจนแทบอาเจียนทำให้เขาไม่มีแรงขัดขืนเมื่อถูกอุ้มขึ้นพาดไหล่

เพียงไม่นานทั้งตัวของจียงถูกผลักอย่างแรงเข้าไปในตู้ขนของด้านหลัง

ตัวรถเคลื่อนออกไปแล้วร่างบางถึงได้พยายามดันตัวขึ้นนั่ง เศษไม้ที่ดึงออกจากฝ่าเท้ามีขนาดใหญ่กว่าที่คิด ...เลือดไหลไม่ยอมหยุด

จียงถอดเสื้อยืดมอมแมมอันเป็นผ้าผืนเดียวที่พอจะหาได้เลื่อนลงมากดแผลไว้

...

...วันนี้ท่าจะอีกยาว







...








‘นายเล่นตุกติกแน่ ฉันเชื่อ... และถ้านายทำแบบนั้น ครั้งต่อไปฉันจะนั่งดู’

...

นั่งดู?

จะ นั่งดูบ้าอะไร ...จียงอยากจะถ่มน้ำลายใส่หน้านัก ตัวเขาตอนนี้จะให้ยืนเฉยๆยังแทบไม่ไหว ช้ำไปทั้งตัวแถมเลือดยังไหลไม่หยุด ทำไมเจ้านี่ถึงคิดว่าเขาอยากจะอาบน้ำวะ

เขายังคงยื่นนิ่ง ...สายตาเคียดแค้นจ้องกันไปมา แต่ตัวจียงเองระเบิดออกมาเสียก่อน “ถ้าแบกศพเดินทางมันสนุกกว่า ปล่อยฉันตายก็ไม่เลว”

...

ข้างฝ่ายเทมโปที่ปรกติค่อนข้างเป็นคนใจเย็น แต่เป้าหมายคราวนี้ของเขากลับทำให้หงุดหงิดได้ไม่น้อย

...แม้เขาไม่ควรโทษที่คนๆนี้พยายามจะหนีก็ตาม

เขา ถอนหายใจก่อนลุกขึ้นตรงไปยังฝักบัว “ฉันบอกแล้วว่าผลลัพท์มันจะต่างกันแค่นายเจ็บตัว ไม่น่าโง่เลยนะ” มือใหญ่เปิดน้ำแรงสุด เขาผลักร่างบางไปยืนใต้สายน้ำ แม้จะไม่เย็นมากแต่เขารู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังสั่น... เลือดจากฝ่าเท้าเล็กนั่นไหลนองพื้น

เทมโปกระชากข้อมือห้อเลือดให้โดน น้ำ จียงนิ่วหน้าด้วยความเจ็บจึงตั้งท่าถอย ทั้งสองยื้อยุดจนเปียกปอนไปทั้งคู่ ยิ่งกุญแจมือที่ยังติดอยู่ทำให้จียงเสียเปรียบ มือใหญ่เอื้อมเพียงครั้งเดียวก็บีบคอเขาไว้ได้แล้ว จียงยังไม่ละความพยายาม ...เป็นไงเป็นกันสิ ใครจะมายอมตายแบบนี้! มือไม้เหวี่ยงไปมาจนรู้สึกเหมือนกระชากอะไรติดมือมาสักอย่าง...


สร้อย?

ทว่าไม่มีโอกาสแม้แต่จะมองดูมัน เพราะสุดท้ายร่างบางถูกผลักกระแทกผนังจนทรุดลงกับพื้นกระเบื้อง ในหัวหมุนเคว้งจนไม่มีแรงปัดป้อง ...

เปลือกตาค่อยๆปิดลง..







...







ดาดฟ้าเรือยอร์ชสีขาวตัดเส้นขอบฟ้าสีน้ำเงิน...

แชมเปญในถังไม้กับไลน์ไดร์ฟกอล์ฟสีเขียวเข้ม

...ชาย หนุ่มร่างกำยำในชุดคลุมผ้าไหมยืนมองลูกกอล์ฟที่หวดลอยไปไกลกว่าทุ่นวัดระยะ มุมปากใต้หนวดเคราที่ดูน่าเกรงขามกระตุกยิ้มพอใจ ก่อนจะหันมารับโทรศัพท์เครื่องสีดำจากบอดี้การ์ดร่างยักษ์

...รอยยิ้มยิ่งกว้างขึ้นเมื่อเห็นเด็กหนุ่มในภาพที่ถูกส่งมานอนสลบไสลไม่ได้สติ

‘โซจุงควอน’ อยากจะถ่มน้ำลายใส่หน้าไอ้คิมจินอูนัก แต่เขาคงรู้ว่าลำพังแค่ส่งภาพนี้ต่อไปให้ อริของเขาคงแทบกระอักเลือดตาย

ลูกชายคนเดียวในสภาพน่าดูชมใช่เล่น ...รอยฟกช้ำตามตัวกับกุญแจมือเปื้อนเลือด

หึ ...เทมโปทำงานได้ดีนี่

ดีกว่าลูกน้องเขาเองมากนัก สมกับที่จ่ายเงินไปไม่น้อย

แต่ยัง... เขายังมีเรื่องให้เทมโปทำอีกมาก

นี่มันยังเพิ่งเริ่มเท่านั้น

 

...




เปลือกตาบางกระพริบขึ้นลงช้าๆราวกับกำลังปรับให้ชินกับแสงแดด

...พัดลมเพดานเก่า วอลล์เปเปอร์ลาย fleur de lis สีน้ำตาลไหม้

...แม้ ปวดจนตึงไปทั้งแขนแต่มือซ้ายเป็นอิสระ เขาลองกระชากแขนขวา... ‘แกร๊ง’ แน่นอน มันติดกุญแจ จียงพยายามลุกขึ้นแต่ความปวดแผ่ไปทั้งตัว เสียงสนิมของสปริงใต้เตียงเหล็กดังจนน่าหนวกหู

ไม่ต้องเสียเวลาหาว่า คนที่ควรจะอยู่ข้างๆไปไหน ...บนเตียงเดี่ยวฝั่งตรงข้ามของห้องแคบนี้ ร่างสูงนั่งชันเข่าข้างหนึ่ง ตาคมมองออกไปนอกหน้าต่าง... คงไม่ใช่เศษผ้าม่านขาดนั่นที่มองอยู่

จียงหันมาสำรวจตัวเอง ...เสื้อยืดใหม่และกางเกงที่พอดีตัวกว่าเดิม ...ผ้าพันแผลบนฝ่าเท้า ข้อมือที่ฟกช้ำรู้สึกเย็นนิดๆ...

...

เขาถูกลักพาตัว ...เจ้านั่นผิด

เขาคิดหนี ...เขาผิด?

เขาเจ็บตัว ...เขาผิด?

เจ้านั่นทำแผลให้... เขาก็...

...

ฟันกัดเม้มลงบนริมฝีปากแห้งผาก ...ลมเย็นพัดมาวูบหนึ่ง... จะได้ยินหรือไม่ก็ช่างแต่เขาคงไม่พูดซ้ำ

“...ขอบใจ”

...




แม้ ใบหน้าคมคายจะมองตรงไปข้างหน้า หากแต่ความคิดของเทมโปยังคงอยู่ตรงนี้... มือใหญ่กำแหวนทองคำขาวสองวงที่ถูกร้อยเข้ากับสร้อยพลางคิดถึงเจ้าของมัน ...

ไม่ได้นึกถึงเสียนานแล้วสินะ... หากควอนจียงไม่กระชากจนขาด เขาเองคงแทบลืมไปแล้วเหมือนกัน

...ของที่ถูกฝากไว้

จะได้คืนเจ้าของเมื่อไหร่กัน

...

...ตัวปัญหาที่หลับอยู่ข้างๆเริ่มส่งเสียงในลำคอ

เขาเลือกที่จะไม่สนใจเสีย ...ผ้าม่านขาดต้องลมก็ดูมีชีวิตดี

...แต่เสียงพึมพำในลำคอนั่น

‘คำพูด’ ที่เขาไม่ได้ยินมานาน ...

...

เขาส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วตอบไปด้วยเสียงที่ดังเสมอกัน “ซึงฮยอน...” บอกไปก็ได้ ยังไงคนที่รู้จักชื่อนี้ของเขาก็แทบไม่มีเหลืออยู่แล้ว

...จียงเดาว่านั่นคงเป็นประโยคแนะนำตัวที่ยาวที่สุดที่เขาจะได้ฟัง

นั่งมอง ‘ซึงฮยอน’ ที่ว่าค่อยๆลุกออกไปนอกห้อง เขาพ่นลมหายใจออกจมูกอย่างแรงเมื่อร่างสูงกลับมาพร้อมแอปเปิ้ลเขียว

...

แสงแดดสว่างจ้าขึ้นยามเที่ยงวัน พัดลมเพดานที่หมุนเอื่อยพอให้มีอากาศถ่ายเทในห้องได้บ้าง

หายใจเข้า

หายใจออก

...ไม่มีเสียงอะไรมากไปกว่านั้น แม้เพื่อนร่วมห้องเอนหลับตาอยู่บนเตียงซ้ายแต่จียงรู้หรอกว่าเจ้านั่นไม่ได้หลับ

“ฉันทำอะไรได้บ้างนอกจากนอนเฉยๆ” จียงเริ่มเบื่อ ยิ่งเมื่อซึงฮยอนดูเหมือนจะพอใจกับความเงียบยิ่งทำให้เขาอยากทำลายมัน

เปลือกตานั้นไม่ได้เปิดขึ้น แต่เสียงทุ้มยังตอบกลับมา “...นั่งเฉยๆ”

จียงพลิกตัวนั่งขึ้น “นี่ นายจะไม่รับผิดชอบอะไรกับคนที่นายลักพาตัวมาเลยเรอะ”

ยังอยู่ในท่าเดิม “ฉันไม่ค่อยรับงานลักพาตัว”

คิ้วบางขมวดเข้าหากัน “...ปรกตินายทำอะไรล่ะ”

“...” คราวนี้ตาคมมองกลับมา แต่ไม่มีคำตอบให้

“อะไร กลัวฉันจะบอกใครหรือไง ฮัลโหล แหกตาดูหน่อย ฉันคงบอกได้แค่สตีเฟนเท่านั้น”

“...สตีเฟน?”

จียงกลอกตาแล้วชี้ไปที่มุมหนึ่งของเพดาน... จิ้งจกตัวผอมกำลังไต่ไปข้างหน้าช้าๆ

ซึงฮยอนส่ายหน้าเบาๆ

“เหอะ น่ะ ถ้านายไม่อยากพูดเรื่อง ‘อาชีพ’ ของนาย ก็พูดเรื่องอื่นมาก็ได้” ... จียงไม่ทันคิดด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังหลอกถามข้อมูลคนร้าย แค่อยากหาเรื่องคุยเท่านั้นเพราะตอนนี้เขาเบื่อจะแย่แล้ว

...

“...” ร่างสูงไม่พูดอะไรอีก เขาแค่ลุกจากเตียงมานั่งอยู่ปลายเท้าจียง เอื้อมมาแกะผ้าพันแผล

ทีละชั้น... ทีละชั้น

จียงไม่อยากมองแผลตัวเองนักจึงเลือกมองอย่างอื่น ...มือที่ทำงานอย่างคล่องแคล่ว ...สายตาที่จริงจัง

กลิ่นยาล้างแผล... กับผ้าพันสีขาว

...เหมาะจะเป็นบุรุษพยาบาลเหมือนกันนะ

ร่าง บางเ็ห็นว่าอีกฝ่ายชำเลืองมองแผลที่ข้อมือจึงยื่นมือซ้ายส่งให้ด้วย ซึงฮยอนขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมไปจับกลางรอยช้ำแล้วบิดอย่างแรง

จียงเจ็บจนแทบร้องออกมาแต่ยังกัดฟันไว้เสียก่อน

“นั่นนายทำเอง จัดการเองก็แล้วกัน” หลอดครีมถูกโยนมาให้ข้างๆ

ซึงฮยอนกลับไปเอนหลับตาในท่าเดิม ในขณะที่จียงกำลังทายาด้วยความลำบาก








...









ปาร์ คฮงจุนนั่งมองแฟ้มรายงานอย่างชั่งใจ เขากำลังสืบหาตัวลูกชายคนเดียวของเจ้านายอย่างสุดความสามารถ ยิ่งนานวันก็ยิ่งอันตราย แล้วยังภาพที่ถูกส่งมานั่นอีก...

คุณจียงถูกทำร้ายขนาดนั้น... ยิ่งให้คุณจินอูเห็นไม่ได้ แค่ทุกวันนี้ก็แทบกินไม่ได้นอนไม่หลับแล้ว

...แต่มีเรื่องน่าสงสัยเกิดขึ้น ลูกน้องเก่าในกรมส่งข้อมูลที่เขายังไม่มั่นใจว่าจะเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของจียงหรือไม่มาให้

โปรไฟล์ของ ‘เทมโป’

น่า แปลก... ชื่อนี้เขาจำได้ดี ตอนเขายังอยู่หน่วยปราบปรามนั้นได้เคยตามสืบเรื่องของคนๆนี้มาบ้าง ...รับงาน ‘กวาดล้าง’ ที่แทบไม่มีใครกล้าทำ ...ไม่เคยถูกจับ ไม่มีแม้กระทั่งภาพถ่าย ชื่อนี้เป็นที่รู้จักในหน่วยเพราะมือปืนที