2009/Dec/05

Title: Straight out of Line
Status: 4/6
Fandom: Bigbang
Pairing: Tempo x Jiyong
Author: kiba kai
Rating: R (for violence usage)
Genre: AU, Drama
Disclaimer: don’t own the boys, no money made
Warning: YAOI [BOY x BOY]

Image Song: Hallelujah - Big Bang [download here]
Author's Note: I'm falling, I'm falling... falling
For earlier chapter:
[my fic index]

 


“แต่ท่านครับ ผมอยากแน่ใจก่อนว่าท่านจะปลอดภัย...”

จิ นอูไม่รอให้ฮงจุนพูดจบ เขาเข้าใจว่าตัวเขาสำคัญแค่ไหน ทั้งตำแหน่งหน้าที่การงาน แต่เขายังจำได้ดีถึงความเจ็บปวดจากการสูญเสียภรรยาเมื่อครั้งก่อน ...เขาแทบทนไม่ได้ แล้วตอนนี้จียงเป็นครอบครัวคนเดียวที่เหลืออยู่... “ฉันรู้ ต้องขอบใจมากที่เป็นห่วงฉัน แต่เธอเข้าใจใช่ไหม ว่าถ้าไม่มีจียงแล้วฉันจะอยู่ยังไง”

“...”

“พาเขากลับมาที ฮงจุน”

...

“...ครับ”





user posted image

Straight out of Line
By kiba kai






Chapter 4: unbound





.

...

เสียงหยดน้ำตกลงบนพื้นกระเบื้องทีละหยด... ทีละหยด...

คิ้วเข้มขมวดแน่นขึ้น...

คำพูดบางประโยคที่แทบลืมเลือนไปเนิ่นนานกำลังโลดแล่นในความคิด

.

‘ซึงฮยอน นี่คนรักของฉัน... เราหมั้นกันแล้ว ขอโทษที่ไม่ได้บอกเธอก่อน’

‘...ไม่เป็นไร พี่ฮเยยุนมีความสุขก็พอ’

‘ฮะฮะ ใช่สิ ฉันมีความสุขไปแล้ว แหวนเราสวยใช่ไหมล่ะ ฉันก็จะคอยวันที่ซึงฮยอนมีความสุขเหมือนกัน’

.

ตา คมกระพริบขึ้นลงเชื่องช้า เหลียวมองสภาพรอบกายเพียงชั่วครู่ ห้องในบ้านพักตากอากาศ? ไม่มีคนอื่น...เมื่อเห็นว่าำไม่มีอันตรายจึงค่อยนึกย้อนเหตุการณ์ ...บ้าเอ๊ย เขาสลบไป ...แล้วนี่ อย่าบอกนะว่า

ให้ตายเถอะ... “ตื่นแล้วเหรอ” สองมือถือกล่องยากับขวดน้ำเดินมาทางเขา

“...” ซึงฮยอนใช้สายตาสำรวจคร่าวๆว่าจียงไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนแต่ไม่ได้เอ่ยถาม ไม่ได้ตอบอะไรไป ใบหน้าคมเบือนหนี ไขกุญแจมือออกแล้วสินะ

...เมื่อไหร่จะไปสักที

“เมื่อ ครู่โทรศัพท์นายดัง...” ตาคมเบิกกว้าง เขาผุดลุกขึ้นทันที “วางใจเถอะ ฉันไม่ได้รับ” จียงพูดจริง เขาไม่ได้รับสาย แค่มองดูชื่อคนที่โทรเข้ามาเท่านั้น ‘JK’ งั้นหรือ... มือบางดันไหล่ให้ร่างสูงนอนลงไปอีกครั้ง ...แผลยังสดอยู่มาก

“...”

“ฉัน แค่ไม่แน่ใจว่าควรทำอะไรตอนนี้ สองคนนั่นบอกว่าพ่อฉันส่งมาตาม แต่แล้วกลับเป็นนายที่ ...ไม่ทำร้ายฉัน” ริมฝีปากกลืนคำอื่นลงไปเสีย ...คำว่า ‘ปกป้อง’ ดูมากเกินกว่าที่จะพูดออกมา “ฉันไม่ได้โทรหาใคร เผื่อว่าโทรศัพท์นายถูกดักฟัง”

...ไม่มีอะไรเปลี่ยนสินะ จียงไม่ทำแม้กระทั่งจะหาข้อได้เปรียบจากสถานการณ์บ้าๆแบบนี้

“...ทำไมไม่หนี” ซึงฮยอนถาม

มือ บางที่กำลังหยุดลง เขาพอเดาออกว่าซึงฮยอนถามแบบนี้ทำไม “...ถ้าเงื่อนไขที่จับฉันมาคือพ่อฉันล่ะ ถ้าฉันหนีไปได้แล้วคนของนายไปทำร้ายพ่อล่ะ ...ฉันไม่อยากเสี่ยงแบบนั้น อีกอย่าง...” สำลีชุบแอลกอฮอล์บรรจงเช็ดที่ปากแผล “...นายเองก็ไม่ได้ทำร้ายฉันนักหนา”

“แค่ยังไม่ได้ทำเท่านั้น นายอย่ามั่นใจนัก”

“เอาเถอะ สารรูปนายแบบนี้คงทำอะไรได้ไม่มาก...”

ตา คมหรี่ลงเพียงเล็กน้อยก่อนมือซ้ายคว้าจับที่เรียวคอขาว ทั้งร่างโถมเข้าใส่จนจียงเป็นฝ่ายลงไปกระแทกพื้นเสียเอง แต่เพียงชั่วขณะเดียวร่างบางตีศอกเข้าที่ข้างขมับ กระชากพลิกข้อมือซึงฮยอนลงไปไพล่หลังกับพื้น

ไม่ปล่อยให้ฝ่ายตรงข้าม มีแม้เวลาย่ามใจ ร่างสูงถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะสะบัดตัวอย่างแรงจนจียงตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ ซึงฮยอนมองเห็นเพียงแววตื่นตระหนกบนสีหน้า “...ถึงเสียดายโอกาสหนีตอนนี้มันก็สายไปแล้ว”


.

“ใช่ ...เมื่อเช้าไม่ได้รับสาย”

“...”

“ไม่มีอะไร ไม่มีใครตามมา”

“...”

“เด็กนั่นยังอยู่ เห็นรูปแล้วไม่ใช่เหรอ”

“...”

“ได้”

ร่าง บางนั่งอยู่มุมห้องโดยมีผ้าผืนยาวพันข้อมือแน่นหนากำลังฟังบทสนทนาเงียบๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อซึงฮยอนไม่พูดถึงสองคนนั่น “นายปิดบังนายจ้างทำไม”

“...ไม่จำเป็นต้องบอก” มือใหญ่พับโทรศัพท์ลงแล้ววางลงบนโต๊ะ “ฉันหมายถึงกับนาย”

“...”

ซึง ฮยอนนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ปรกติแล้วเขาจะมองตาจียงเสมอ ...แต่วันนี้คงแตกต่างไป ตาคมเ็ห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้ายกเว้นร่างบางที่มองกลับมา ...ความรู้สึกแปลกเกิดขึ้นในอก ทำไมในใจเขาอยากคิดด้วยซ้ำว่าจียงหนีไปได้แล้วจริงๆ ...เขาไม่ค่อยเข้าใจนัก เพราะจริงๆแล้วจียงปล่อยเขาไว้ให้ตายข้างทางนั่นก็ไ้ด้ ...ทิ้งเขาไว้แล้วขับรถไปไหนต่อไหนก็ได้ “นายนี่มันโง่จริงๆ...”

จียงขยับผ้าที่ข้อมือ แต่ได้ไม่มากนัก “ก็นายช่วยฉัน... แถมกระสุนนั่น...”

“อย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ได้ช่วย แค่ไปตามตัวประกันกลับมา...” ซึงฮยอนเบือนหน้าหนี “...ส่วนที่ถูกยิงเป็นเพราะฉันอ่อนหัดเอง”

ร่างบางพ่นลมหายใจออกจมูก ...บ้าชะมัด

...

…ความเงียบเริ่มคืบคลาน

...จี ยงไม่ทันได้เห็นสีหน้าก่อนร่างสูงลุกขึ้นไปที่ขอบหน้าต่างบานใหญ่ และแม้จะมองไม่เห็นมือที่เอื้อมออกไป ทว่าเสียงปลดล็อคนั้นเขาคงฟังไม่ผิด

ลมทะเลที่พัดผ่านผ้าม่านขาวสดชื่นกว่าที่เคยนึกไว้

... จียงเหมืือนอยากจะพูดอะไรต่อ แต่ก็หยุดปาก... คิดไปเองหรือไม่ว่าคนๆนี้ดูเหมือนอยากจะตอบแทนเขาบ้าง และอิสระเล็กน้อยคงเป็นสิ่งเดียวที่พอจะให้ได้ เมื่อจนด้วยคำพูดจึงทิ้งตัวลงกับโซฟา...

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มน้อยๆก่อนจะหลับตาลง ...บรรยากาศแบบนี้ก็ไม่เลวนัก อย่าเพิ่งทำลายมันทิ้งเสียดีกว่า





...





โซ จุงควอนหัวเราะเบาๆกับโทรศัพท์ที่ปลายสายอีกข้างวางไปแล้ว ...เกิดอะไรขึ้นที่สุดขอบทะเลนั้น เขาไม่อาจรู้แน่ แต่สิ่งที่มั่นใจได้นั่นคือการที่แผนของเขากำลังใกล้บรรลุจุดมุ่งหมายเข้าไป ทุกที

บนดาดฟ้าเรือยอร์ชสีขาว แชมเปญสีทองถูกยกขึ้นสะท้อนแสงแดด

“ตบรางวัลให้เจ้าพ่อค้าข่าวเบคคยองนั่นด้วย บอกมันว่าทำดีมาก... อีกไม่นานแล้ว”

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำน่าเกรงขามประหนึ่งเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้าย “หึ... สิบปี ดูท่าจะคุ้มกับที่อดทนรอ”




...





หลังจากที่ปาร์คฮงจุนรับคำสั่งจากรัฐมนตรีจินอู ให้ตามหาควอนจียง ใจหนึ่งเขาหาทางปฏิเสธด้วยความคิดที่ว่า อย่างไรเสียความปลอดภัยของผู้เป็นนายต้องมาก่อน ...แต่อีกใจหนึ่ง เขาพูดไม่ได้หรอกว่าไม่เต็มใจตามหา

เริ่มที่ซองเบคคยองก่อนก็แล้วกัน เจ้านั่นมันตัวแสบ เข้าได้กับทุกฝ่ายอย่างกับเชื้อโรค ขอให้มีเงินจ่าย ใครให้มากกว่ามันก็เข้าฝ่ายนั้น ...ไม่เคยมีใครดัดหลังได้เพราะคนคุ้มหัวมีมากจนนับไม่ถ้วน แบล็คเมล์ใครๆไว้เยอะสินะ

“ได้ยินว่าหาตัวฉันอยู่เหรอ คุณอดีตตำรวจ” เสียงหนึ่งดังขึ้นที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ...ในคอฟฟี่ช็อปกลางเมืองที่ฮงจุนมักจะมาประจำ หนังสือพิมพ์หน้าอาชญากรรมถูกลดลง เด็กหนุ่มไม่คุ้นตาใต้ปีกหมวกลายสกอตเอื้อมมือมาหยิบคุ๊กกี้จากจานตรงหน้า

“...” ฮงจุนหรี่ตามอง อายุคงประมาณยี่สิบ ...เขาไม่รู้จักเด็กคนนี้

“อะไร อย่าบอกนะว่าไม่รู้จักหน้าฉัน คนอย่างปาร์คฮงจุนเนี่ยนะ อ้อ หรือฉันไม่สำคัญพอ ...สู้ใครบางคนไม่ได้หรอกมั๊ง” คุ๊กกี้นั้นไม่ได้ถูกหยิบไปกิน แต่ถูกหย่อนลงมาในแก้วเอิร์ลเกรย์ของเขา

คนที่ตามหา หรือว่า “...ซองเบคคยอง?” ... น่าจะอายุสักสามสิบไม่ใช่หรือไง

“ก็ รู้นี่... เอ้าว่าไง ฉันขอเท่านี้ แต่แนะนำว่านายควรจะให้มากกว่านะ” นิ้วมือทั้งห้ากางคว่ำลงบนโต๊ะ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่น ...หึ กล้าดีไม่ใช่เล่น

“ฉันไม่จ่ายอะไรทั้งนั้น ถ้ารักชีวิตก็บอกสิ่งที่ฉันต้องการรู้มา” ...เสียงขึ้นไกปืนดังมาจากใต้โต๊ะ

เบคค ยองเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งก่อนจะตอบไป “นายก็รู้ว่าใช้วิธีนี้กับฉันไม่ได้ ...ถ้าท่านจินอูที่นายเคารพนักหนา รู้เข้าว่าระหว่างคนสนิทของท่านกับคุณหนู...”

“หุบปากซะ...” ฮงจุนขัดขึ้น เขาแค่อยากลองดูเท่านั้นว่าเจ้านี่มีไพ่อะไรในมือบ้าง “หึ ใช้แต่วิธีสกปรกแบบนี้นี่เล่า” จะจริงหรือไม่ก็ตาม แต่ตอนนี้เจ้านายของเขากำลังลำบากใจ เรื่องงี่เง่าพรรค์นี้รังแต่จะทำให้แย่ลง

เบคคยองยิ้มกว้างเมื่อเช็คพร้อมลายเซ็นต์และตัวเลขวางอยู่ตรงหน้า “เอาล่ะ จะถามอะไรก็ว่ามา”

...

เมืองท่าชายทะเล... ให้ตายสิ ไกลขนาดนี้ มิน่าทำไมหาไม่เจอ

ปาร์ คฮงจุนถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เขาขับรถมาเกือบทั้งคืนเพียงเพราะว่าไฟล์ทของวันนี้เต็ม หวังว่าข้อมูลที่เจ้านั่นให้จะไม่ผิดพลาด และเมื่อมาถึง สิ่งแรกที่รอเขาอยู่คือร่างของแทบินและชิ้นส่วนที่เคยเป็นจินฮวาน ฮงจุนกำหมัดแน่น ...นี่มันทำถึงขนาดนี้

เขายิ่งร้อนใจไปดูที่เกิด เหตุ แต่อย่างไรก็ไร้ผล ข้อมูลจากตำรวจท้องที่ไม่เป็นประโยชน์มากนัก เหตุเพิ่งเกิดเมื่อคืนวาน หากยังไปได้ไม่ไกลก็ยังดี ฮงจุนติดต่อทั้งโรงแรมและโรงพยาบาลใกล้เคียงทุกแห่ง แม้กระทั่งคลีนิคเล็กๆก็ไม่มีเบาะแส

สิ่งสุดท้ายที่ทำได้แค่ฝากรูป ของจียงไว้ให้ตำรวจช่วยดูตามด่านทางหลวงเท่านั้น ส่วนตัวเขาต้องตั้งต้นตามหาอย่างไร้ทิศทาง ...ไม่สิ หรือจะลองใช้สิ่งนี้? กระดาษจดรหัสและเบอร์โทรศัพท์ที่ได้มาจากเบคคยอง

‘ฉันมีของแถมให้ ลูกค้าที่จ่ายเงินเกินเสมอ ถือว่าฉันให้โอกาสนายถามอะไรก็ได้หนึ่งครั้ง เลือกคำถามให้ดี เพราะฉันจะตอบแค่ ‘yes’ หรือ ‘no’ เท่านั้น’

... เมื่อมาถึงทางตันแล้วเขาจะทำอย่างไร

มือใหญ่กำเศษกระดาษนั้นไว้แน่น



...






แม้ จะใช้มือข้างเดียว แต่ซึงฮยอนก็พันแผลได้เรียบร้อยพอๆกับจียง คนที่นั่งมองจากมุมห้องเริ่มรู้สึกว่าสิ่งที่เขาทำดูเหมือนจะไม่จำเป็นจริงๆ นั่นแหละ

“...ไปขึ้นรถ” ซึงฮยอนสั่งเรียบๆ

หมายความว่าต้อง ไปที่อื่นแล้ว?... เสียดายนะ ถ้าไม่ติดว่าเขาถูกขังแล้วล่ะก็ ที่บ้านพักริมทะเลนี่เรียกได้ว่าน่าอยู่ทีเดียว เขายืนมองหาดทรายอยู่ครู่หนึ่ง ...สายลมเอื่อยพัดผ่านเส้นผม น่าแปลกที่เขายังไม่ถูกกระชากฐานทำให้เสียเวลา เมื่อหันกลับไปก็พบว่าร่างสูงเองเพียงแค่ยืนพิงอยู่ข้างรถเท่านั้น

...ความ รู้สึกหลากหลายประดังเข้าในความคิดของซึงฮยอน หนึ่งในนั้นอาจใช่ความรู้สึกอยากจะตอบแทนอย่างที่จียงเข้าใจหรือไม่ก็ตาม ...กระนั้นมือใหญ่เอื้อมปลดผ้าผูกข้อมือให้

‘อย่าทำลายความไว้ใจของฉัน’

...หากคำพูดนั้นจะอ่านออกจากสายตา

...ร่่างบางกลืนน้ำลายช้าๆก่อนจะก้าวขึ้นรถ

ตลอดทางจียงไม่มองออกไปทางทะเลเหมือนอย่างเคย ความคิดในใจเขาขัดแย้งกันแปลกๆ... ตาเรียวก้มมองข้อมือที่ไร้พันธะสลับเสี้ยวหน้าคม



...



แม้ จะขับรถมานานพอสมควร แต่ทิวทัศน์ข้างทางยังคงไม่เปลี่ยนไป คงขับเลียบหาดมาเรื่อยๆสินะ ...จียงคิดก่อนจะเหลือบมองร่างสูงที่ไม่ปริปากพูดอะไรเลย จนรถจอดสนิทที่รีสอร์ทแห่งหนึ่ง ซึงฮยอนลงจากรถและพยักหน้าให้เขาตามลงไปด้วย ผ่านล็อบบี้และทางเดินในสวนกว้างขวางจนมาถึงบ้านพักหลังใหญ่ที่แยกตัวออกจาก หลังอื่น ร่างสูงเคาะประตูเป็นรหัสก่อนจะผลักเข้าไป ...ที่นี่ที่ไหนกัน คงไม่ใช่ว่า...

ชายร่างใหญ่สองคนที่ดูเหมือนนักเลงคุมบ่อนมองทั้งสองหัวจรดเท้า

“ฉันมาพบคนข้างใน” ใบหน้าคมพยักเพยิดไปที่ประตูห้องอีกชั้น

“ดูท่าทางไม่ได้นัดไว้สินะ” หนึ่งในนั้นถามกลับ

“ฉันกำลังนัด...” ซึงฮยอนยังไม่ทันจบประโยคนั้นด้วยซ้ำเมื่อเสียงขึ้นไกของเบเร็ตต้าดังขึ้นโดยที่เจ้าถิ่นทั้งสองยังไม่ทันชักปืน

ทั้ง ห้องเงียบลงชั่วอึดใจก่อนเสียงหัวเราะเบาๆจะดังขึ้นจากหลังมู่ลี่ “เฮ้ๆ นึกว่าใคร อย่างนายถึงยุ่งอยู่ฉันก็ลัดคิวให้ได้อยู่แล้วน่า” ซองเบคคยองพยักหน้าทักทายซึงฮยอนก่อนจะโบกมือให้คนของเขาเก็บปืน “กำลังรออยู่พอดี เข้ามาคุยกันข้างในนี่ดีกว่า” ก่อนจะมองสำรวจอีกคนที่ตามหลัง “...เอ้อ แล้วนี่สินะ ..ควอนจียงที่ว่า”

สิ้นคำถาม ร่างสูงสอดปลายนิ้วกลับเข้าไปในโกร่งปืนทันที

“หึ หึ ไม่ต้องอารมณ์ร้อน นายก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ อย่าลืมสิว่าฉันเป็นใคร” เบคคยองเดินนำเข้าไปที่ห้องด้านใน “ว่าแต่ไหนๆก็ได้เจอฉันทั้งที จะไม่อุดหนุนกันหน่อยเรอะ มีข่าวอะไรที่ต้องการบ้างหรือเปล่า”

“ฉัน ไม่รู้มาก่อนว่าคนที่จะต้องพบวันนี้คือนาย” เพียงแต่ได้รับคำสั่งมาเท่านั้น แถมที่นี่คงเป็นห้องพักไว้สำหรับงานนี้เท่านั้น ทว่าแม้จะลดปืนลงแต่ร่างสูงยังปลดเซพตี้ค้างไว้ “... ‘เรื่องนั้น’ ไปถึงไหนแล้ว”

“หึ... นายนี่” ชายร่างเล็กยิ้มมุมปากพลางเอนลงพิงพนักเก้าอี้หนังตัวใหญ่ สายตาไพล่ไปมองสร้อยแหวนที่ถูกคล้องคอไว้ไม่ห่างกาย “ไม่ว่าจะกี่ปีก็ยังรอสินะ ห้าหรือหกปีแล้ว ที่นายจ้างฉัน” ...การสืบหาสาเหตุการตายของชเวฮเยยุนพี่สาวและชายคนที่ควรจะได้เป็นพี่เขย เบาะแสมีเพียงว่าถูกสังหารอย่างทารุณเมื่อกว่าสิบปีก่อน สิ่งที่พอจะใช้ระบุร่างทั้งสองที่พบได้ มีเพียงแหวนสองวงนั่น ...ไม่เคยคิดจะตัดใจเลยหรือไง

จากเด็กหนุ่มธรรมดาที่เคยมีชีวิตอยู่ อย่างปรกติ มีพี่สาวเพียงคนเดียวคอยดูแล พอเจอเรื่องแบบนั้นเข้า... แถมกระบวนการยุติธรรมและตำรวจไม่สามารถเป็นที่พึ่งได้ ถึงกับยอมเอาอนาคตตัวเองมาแลกกับทางเดินที่แทบมองไม่เห็นแสงสว่าง

...ถลำลึกมาจนถึงป่านนี้

‘เทมโป’ งั้นหรือ ...ในสายตาเขาเจ้านี่ก็ยังเป็นแค่ซึงฮยอนคนเดิมนั่นแหละ... เด็กหนุ่มที่ยืนตัวสั่นกลางสายฝนวันนั้น

ไม่ หรอก เขาไม่ค่อยได้ช่วยเหลืออะไรซึงฮยอนมากนัก จะมีแค่บางครั้ง ข้อมูลเรื่องงานใหญ่ๆบางเรื่องเขาจะบอกแต่ซึงฮยอนคนเดียว ...ก็เจ้านี่จ่ายมากกว่าคนอื่นแถมไม่เคยต่อราคาเลยด้วยซ้ำ ...ไม่สนใจทรัพย์สินเงินทองที่ได้มาหรือไงกัน ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เขาเชื่อว่าซึงฮยอนคงไม่จนไปกว่าเขาหรอก

ชื่อเสียงและความสามารถก็ อีกเรื่อง งานแบบนี้ถึงจะต้องใช้ฝีมือและประสบการณ์ แต่ความกล้าของเจ้านี่ต่างหากที่คนอื่นขาดไป ...อายุเท่านี้แต่เป็นที่ต้องการตัวมากจนขึ้นมายืนแถวหน้าของวงการ... คงไม่ยอมหยุดจนกว่าจะถึงวันที่พบฆาตกรที่ฆ่าพี่สาวสินะ

“...ว่าเรื่องที่นายมาที่นี่ดีกว่า” เบคคยองเปลื่ยนเรื่อง

“ฉันได้รับคำสั่งแค่ให้มาที่นี่ เวลานี้เท่านั้น”

เจ้า ของห้องเม้มปากอย่างชั่งใจ “อืม ...รายละเอียดฉันไม่รู้มากหรอก แต่ ‘JK’ ติดต่อให้ฉันรอรับ ‘ของ’ จากนาย” เบคคยองหมุนเก้าอี้เยื้องไปทางจียง

“ใช่ ‘นี่’ หรือเปล่าล่ะ”






...





รถ โฟร์วีลคันใหญ่จอดลงที่หน้าล็อบบี้ของรีสอร์ทชายทะเล ปาร์คฮงจุนลงจากรถด้วยท่าทีรีบร้อนหลังจากที่เขาตรวจสอบพบว่าหมายเลขโทร ศัพท์ที่เบคคยองทิ้งไว้ให้ตรงกับที่รีสอร์ทนี้ เจ้าพ่อค้าข่าวนั่นต้องการอะไรกัน เขาไม่คิดว่าคนอย่างนั้นจะเลินเล่อทิ้งรอยให้ตามถึงตัว

...เว้นแต่จะจงใจ

เขา ใช้สถานะคนสนิทของรัฐมนตรีสอบถามรายชื่อคนเข้าพักแต่ไม่มีชื่อไหนคุ้นหู ร่างสูงแตะปลายคางที่เริ่มมีเคราบางๆเมื่อใช้ความคิด ...หรือเขาจะถูกหลอก? ร่างสูงถอนหายใจ ...อีกอย่างนี่ก็เกือบค่ำแล้ว “ผมเช็คอินก็แล้วกันครับ”

ฮงจุน เลือกบังกะโลหลังเล็กที่ชิดริมหาดมากที่สุด ขายาวก้าวตามพนักงานต้อนรับที่นำมาถึงห้อง บ้านพักหลังใหญ่อยู่ไม่ไกลจากสายตา ...มีรถจอดอยู่? เขามองพลางกะจำนวนคนที่พอจะเข้าพักได้ “บ้านหลังนั้นมาจัดปาร์ตี้หรือครับ”

“เอ่อ ผมไม่ทราบครับ” พนักงานหนุ่มตอบเกรงๆ

คงไม่ดีถ้าพนักงานจะพูดถึงแขกคนอื่นสินะ ฮงจุนแกล้งถามเสียงเข้ม “ผมต้องการความสงบ คุณคงเข้าใจ”

“คะ ครับ ไม่น่าจะใช่นะครับเพราะแขกเช็คอินแค่สามท่านเท่านั้น” พนักงานรีบค้อมศีรษะส่งกุญแจให้ก่อนจะรับทิปกลับไป

... แขกสามคนกับบ้านหลังที่ใหญ่พอสำหรับสิบห้าคนงั้นหรือ

ประตูหน้าปิดลงพร้อมม่านหน้าต่างที่ถูกเปิดออก








ตาเรียวเบิกกว้างขึ้น

‘รับของ’ หมายถึงอะไร ...ตัวเขาอย่างนั้นหรือ?

ชั่วขณะนั้น อะไรกันที่ทำให้เขาชำเลืองมองซึงฮยอน

“คำสั่งนั่นมาถึงเมื่อไหร่” ร่างสูงถามเสียงเข้มจนเหมือนขู่

เบคค ยองกระตุกยิ้ม ประหลาดใจไม่น้อยกับปฏิกริยาระหว่างคนทั้งคู่ เจ้านี่ไม่เคยอารมณ์ร้อนกับเขานี่หว่า “อย่าใช้คำว่า ‘คำสั่ง’ กับฉันนะไอ้หนู ฉันไม่ใช่ลูกน้องใคร ฉันรอที่นี่เพราะมีสิ่งแลกเปลี่ยน ระวังปากด้วย”

“เจ้านายครับ” บอดี้การ์ดคนหนึ่งขัดขึ้น ก่อนเดินเข้าไปกระซิบข้างหู

“...อืม งั้นก็ดี” ร่างเล็กลุกขึ้น “ทิ้ง ‘ของ’ นั่นไว้ที่นี่แล้วนายก็ไปได้”

แต่ซึงฮยอนไม่ขยับแม้แต่น้อย “จนกว่าจะได้รับคำสั่งโดยตรง ใครก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น”

เบคคยองระเบิดหัวเราะอออกมา “เดี๋ยวนี้นายไม่เชื่อใจฉัน?”

“...”

“หึ งั้นก็แล้วแต่คุณหนูก็แล้วกัน ฉันไม่บังคับ” เขายิ้มให้จียงที่นั่งตัวแข็งอยู่

...บ้า ชะมัด จียงไม่เข้าใจอะไรสักนิด ความสัมพันธ์ของคนพวกนี้เป็นยังไงแน่ ในฐานะเหยื่อเขามีสิทธิ์เลือกที่ไหนกัน แต่หากว่าอย่างน้อยซึงฮยอน

ถ้าเป็นซึงฮยอน…

คิดอะไรวะ ถ้ามีคำสั่งชัดเจนอย่างที่ว่า เขาก็ฆ่าเราอยู่ดี

...ที่ๆปลอดภัยมันไม่มีหรอก

...

ร่าง บางมองหน้าคนทั้งคู่ด้วยความสับสน ทันใดนั้นเสียงโครมครามหน้าประตูก็ดังขึ้น เบคคยองสบถแล้วคว้าปืนติดเครื่องเก็บเสียงมาข้างกาย “ดมกลิ่นไวดีนี่ เจ้านั่น...”

ทั้งบอดี้การ์ดทั้งเบคคยองถลันออกไปขวางประตู จียงที่ยืนอยู่กลางห้องถูกกระชากข้อมือไปด้านหลัง

“...มากับฉัน” ...สายตาคมที่จ้องมานี่หรือเปล่าที่ทำให้เขาไม่ขัดขืน

“เฮ้!” เสียงเบคคยองเรียกทั้งสองไว้ก่อนลูกกุญแจถูกโยนมาให้

...กุญแจรถ?




ปาร์ คฮงจุนแน่ใจแล้วว่าแขกที่พักบ้านหลังใหญ่ริมหาดนั่นเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก พวกของเบคคยอง หลังจากที่เขาถูกปรามาสว่าไม่รู้จักหน้าตาอีกฝ่าย คราวนี้เขามีลิสบอดี้การ์ดของเบคคยองครบเสียด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นแค่ออกมาสูบบุหรี่นอกระเบียงเขาก็จำได้แล้ว อดีตนายตำรวจถีบประตูหน้าอย่างแรงก่อนจะใช้กระสุนพลาสติกกระหน่ำยิงอัดเข้า ที่ชายโครงของชายคนแรกที่เห็น ประตูห้องด้านหลังที่เปิดออกมีชายอีกคนกับเบคคยองถือปืนเล็งมาทางเขา โต๊ะไม้กลางห้องถูกเหยียบมุมข้างหนึ่งเพื่อให้พลิกตั้งบังกระสุนที่ถูกสาด เข้ามา

ชั่วขณะที่เขาหาจังหวะยิงสวนนั้น ข้ามไหล่ของเบคคยอง ...เขาเห็นคนสองคนที่ฉุดพากันออกไปทางประตูหลัง

...หรือว่านั่น

จียง?



...





...





“ลูกน้องไม่ได้เรื่องเลยนะ” เสียงของปาร์คฮงจุนดังขึ้นไม่ไกล ซองเบคคยองค่อยๆลืมตาขึ้น

ห้อง พักของรีสอร์ทเละเทะไม่มีดี... ค่าเสียหายไม่คุ้มเลยว่ะ “กับผู้ติดตามรัฐมนตรีคนเก่ง ต่อให้มีเจมส์ บอนด์เป็นลูกน้องก็สู้ไม่ได้หรอกมั๊ง” ร่างเล็กลองขยับตัว เขาถูกยิงเข้าชายโครงนี่หว่า กระสุนพลาสติก? แต่ถูกยิงอัดแบบนี้ก็เล่นเอาสลบนั่นแหละ ลูกน้องสองคนที่ถูกมัดอยู่มุมห้องท่าทางยังไม่ฟื้นเลยด้วยซ้ำ

“เล่น ลูกไม้อะไร คนของแกพาควอนจียงไปไหน” ฮงจุนถามเสียงเข้ม เบคคยองมองแมกกาซีนปืนอีกอันถูกเปลี่ยนเข้าแทนของเดิม แถบสีด้านล่างต่างกัน... กระสุนจริงแล้วสิท่า

“...นั่นเป็นคำถามที่ฉันแถมให้หรือเปล่า” เขายิ้มเยาะ “บอกแล้วว่าจะตอบแค่ yes or no นะ”

“ตอบคำถามฉัน”

“ไม่ตามไปเองล่ะ” เขาเลิกเสื้อขึ้นดูรอยที่ถูกกระสุน

“แกให้คนไปเจาะยางรถฉันตั้งแต่เช็คอินแล้วไม่ใช่เหรอ”

ร่างเล็กหัวเราะในลำคอ “ฉันไม่ตอบอะไรทั้งนั้น จะให้เด็กของนายจับฉันเข้าคุกก็เชิญ”

“คุกน่ะ เข้าแน่ แต่จะอยู่ในนั้นนานแค่ไหนขึ้นอยู่กับคำตอบของแก” ปลายกระบอกปืนตบปีกหมวกเบคคยองจนเกือบหลุด

“หึ ไม่ต้องเล่นบทตำรวจเลวหรอกน่่า สองคนนั่นจะไปไหนใครจะรู้ ขโมยรถกันกระสุนฉันไปอีกต่างหาก เฮ้อ” ร่างเล็กยักไหล่ เรื่องจำนวนวันติดคุกใช่ว่าฮงจุนยื้อได้คนเดียวเสียเมื่อไหร่ พัสดีเรือนจำกลางสันหลังหวะขนาดไหนคงไม่รู้สิท่า

“...สองคนนั่น?” เจ็บใจนัก แสดงว่าเมื่อครู่คือจียงจริงๆ ให้ตายสิช้าไปก้าวเดียวเท่านั้น แต่เท่าที่เห็นยังสบายดี เท่านั้นก็ยังพอโล่งใจได้บ้าง

“ก็เทมโป จนป่านนี้อย่าบอกว่าไม่รู้นะว่าใครพาคุณหนูของนายไป” เบคคยองดันตัวขึ้นนั่งตรง

ฮงจุน ลูบใบหน้าอย่างหนักใจ มือปืนที่ชื่อเทมโปจริงๆสินะ แม้ไม่เคยสืบคดีกันมาก่อนแต่กิตติศัพท์ที่ได้ยินมานั้นไม่ใช่ย่อยเลย การจะตามตัวจียงกลับมาโดยไม่ให้เป็นเรื่องใหญ่โตท่าจะเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว




...






โซ จุงควอนพับโทรศัพท์ลงด้วยสีหน้ากระหยิ่ม มือขวายื่นไปรับแก้วบรั่นดีจากบริกรส่วนตัว ร่างกำยำยันตัวขึ้นจากโซฟากำมะหยี่สีดำ ผ่านพื้นสีขาวของดาดฟ้า ย่างเท้าออกไปจนถึงหัวเรือ

ข้อมือนั้นเอียงแก้วลงช้าๆ บรั่นดีในแก้วเอนตามเกลียวคลื่น...

...จนพ้นปากแก้ว

สายลมแรงตีกระหน่ำจนของเหลวสีอำพันนั้นปลิวไหลเป็นสาย...

จมหายไปกับท้องทะเล





...





...

ตลอด ทางซึงฮยอนขับรถในความเงียบมาเกือบชั่วโมง กับใบหน้าครุ่นคิด ไม่ยอมปริปากพูดอะไรจนจียงเป็นฝ่ายเอ่ยปาก “เมื่อครู่มันเกิดอะไรขึ้น”

“อาจเป็นโจทก์เก่าของเจ้านั่น...” เขาพูดถึงฝ่ายอื่นที่บุกเข้ามาระหว่างตกลงกับเบคคยอง แต่ก็ไม่มั่นใจนัก

“...ฉันหมายถึง ‘คำสั่ง’ นั่นต่างหาก”

“ฉันเชื่อว่านายก็ได้ยิน” ซึงฮยอนเลี้ยวรถผ่านเข้าทางตัวเมือง

จียงหันข้างมาทั้งตัว “นายจ้างของนายก็ต้องการตัวฉันแล้วนี่ ทำไมนายถึงไม่...”

เสียงทุ้มขัดขึ้น “อาจเป็นคำสั่งลวงก็ได้ ฉันจะรับแต่คำสั่งโดยตรงเท่านั้น”

“ทำไมนายคิดว่าเขาจะโกหก ผู้ชายคนนั้นรู้จักนายไม่ใช่เหรอ”

“...” คันเร่งถูกเหยียบจมลึกลง คนขับไม่ยอมหันมาสบตา

“...ไม่งั้นเขาจะให้รถเรามาทำไม” จียงยังจี้ถามไม่หยุด

คำ ว่า ‘เรา’? ... ซึงฮยอนกระทืบเบรคอย่างแรงกลางถนน ล้อของฮัมวีเสียดสีพื้นถนนเสียงดังลั่น “จะถามให้มันได้อะไรขึ้นมา” เสียงกดต่ำลอดไรฟัน


“...” ปากบางเม้มเข้าหากัน ...มีบางอย่างที่เขาอยากรู้ ...ความรู้สึกที่อยากเข้าใจ เขารู้ว่ามันบ้ามาก แ่ต่ว่า... ลึกๆแล้วเขายอมรับ ไม่ว่าจะกี่ครั้ง ...เขารู้สึกดีที่ไม่ถูกคนอื่นพาตัวไป

ทั้งๆที่รู้อยู่ว่าสักวันเขาคงไม่รอด แล้วทำไม...

“ตอบสิ ทำไมนายไม่ให้ฉันไป”

“โธ่เว้ย! ถ้านายยังไม่หยุด...” ซึงฮยอนล้วงมือเข้าไปในสาปเสื้อ

ปืน?... ใช่สินะ

ทำไมถึงลืมไปได้ เมื่อครู่เขาอยากได้ยินคำว่าอะไร?

‘เป็นห่วง’?

...ไม่ใช่ ไม่มีทาง

ทำไมถึงหวังแบบนั้น... เราเป็นอะไร จะตายอยู่แล้วยังคิดบ้าๆ

ตาย... ไม่สิ เขาจะตายไม่ได้ แล้วพ่อเขาล่ะ

...ตอนนี้รถจอดอยู่ ประตูไม่ได้ล็อค

...

ถ้า หากจียงจะสังเกตุสักนิด อาจจะเห็นว่ามือใหญ่กำพวงมาลัยจนแน่นมาตั้งแต่เริ่มถูกถาม คำตอบหรือ ซึงฮยอนเองก็ไม่รู้ เขาไม่เข้าใจ แต่อาการร้อนรนตั้งคราวที่จียงถูกแทบินกับจินฮวานแย่งไปกำลังเกิดขึ้นอีก ครั้ง

แต่ในขณะที่ชะงักไปแค่อึดใจเดียว เขาเงยหน้าขึ้นมาเห็นเพียงแผ่นหลังของจียงที่ผลักประตูข้างแล้ววิ่งลงจากรถ

บ้าเอ๊ย! เขาสบถแล้ววิ่งตาม ผู้คนสองข้างทางแม้ไม่มากแต่หลายคนคงเห็นหน้าเขา ให้ตาย ไม่น่าหยุดรถแถวเขตร้านค้านี่เลย


...


จียงกำลังหนี

เขา วิ่งหนีเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วในช่วงสิบวันมานี้แทบจำไม่ได้ แต่เขาจะหยุดคิดไหมว่าที่หนีในครั้งนี้มันต่างจากการเอาชีวิตรอดเหมือนครั้ง ก่อนๆหรือเปล่า ...ไม่ได้กลัวแล้วว่าถ้าถูกจับได้แล้วคราวนี้จะเจ็บตัวแค่ไหน จะได้อีกกี่แผล

คิดเพียงแต่ว่าจะหนีได้อีกนานไหม เพราะรู้แน่ว่าวิธีหนีบ้องตื้นแบบนี้คงไม่พ้นซึงฮยอน

รู้ว่าจะต้องถูกจับได้แต่สองขาก็ยังไม่หยุด

...งี่เง่าชะมัด

เสียง ร้องด้วยความตกใจของผู้คนข้างทางดังไล่หลัง ร่างบางไม่เสียเวลาหันไปมอง แต่ที่ด้านข้างนั้น... ผนังกระจกของร้านขายโทรทัศน์ ภาพบนหน้าจอจำนวนมากนั้นคือบ้านของเขา

บ้านที่มีตำรวจและนักข่าวเต็มไปหมด...

“กลาง ดึกคืนวานนี้ท่านจินอู รัฐมนตรีกระทรวงยุติธรรมที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งไม่นาน ถูกลอบทำร้ายบาดเจ็บสาหัสภายในคฤหาสน์ย่านชานเมือง เบื้องต้นสันนิษฐานว่าคนร้ายมีจำนวนไม่มาก จากปลอกกระสุนที่พบในที่เกิดเหตุ...”

“…พ่อ!” ร่างบางสิ้นเรี่ยวแรงทรุดลงนั่งกับพื้นถนน หูอื้อ ตาลายไปหมด เขาไม่เห็นอะไรอีกแล้ว ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นแม้เมื่อถูกร่างสูงกระชากแขนออกไป





... 








แสงจันทร์อ่อนทอดผ่านช่องหน้าต่างยามค่ำคืน

จังหวะ ผ่อนลมหายใจสม่ำเสมอถูกเร่งให้เร็วขึ้นเล็กน้อย เจ้าของร่างบนเตียงใหญ่ค่อยๆรู้สึกตัว สิ่งแรกที่แวบเข้ามาในสมองของเขาหนีไม่พ้นพ่อบังเกิดเกล้า

...พ่อ ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง ที่ว่าบาดเจ็บสาหัสมันแค่ไหน ใครกันที่มาทำร้าย พ่อเขาเป็นตำรวจดีที่ซื้อสัตย์มาตลอด คนลงมือคงเป็นพวกร้ายๆนั่นแหละ

จริงสิ แล้วเจ้านั่น ...นี่คงดึกมากแล้ว จียงหันมองไม่เห็นใคร ...ไปไหน?



สายลมเย็นยามค่ำคืนพัดผ่านใบหน้าคม

มวนบุหรี่ในมือเผาไหม้เชื่องช้า

ตาคมไล้มองร่างบางยังหลับใหล

แสงจันทร์สลัวบนผิวกาย


...


จี ยงยันกายลุกขึ้น ...ห้องพักเล็กๆที่ไหนสักแห่งอีกแล้วงั้นหรือ ...ทั้งๆที่หนีและถูกจับกลับมาได้ แต่บนข้อมือกลับไม่มีพันธนาการ บนร่างกายไม่มีความเจ็บปวด

เพียงไม่นาน ประตูระเบียงถูกเลื่อนออกช้าๆ ร่างสูงเดินมาหยุดยืนที่ข้างเตียง ท่าทีไม่ทุกข์ร้อนอะไรยิ่งทำให้คนมองหงุดหงิด “ฝีมือพวกของนายใช่ไหม!” จียงสะบัดเสียง

“...” ซึงฮยอนทำเพียงแค่มองไปทั่วร่างกายจียงเท่านั้น

“ว่าไง ทำไมไม่ตอบล่ะ!”


...


กับคำถามที่เขาไม่มีคำตอบ

ความดื้อดึงที่ป่วยการจะเอ่ยห้าม


...

แก้วน้ำถูกวางลงข้างหัวเตียงก่อนร่างสูงจะหันหลังไป

ริม ฝีปากเม้มเข้าหากันจนแน่น “ฉันจะไปหาพ่อ” ร่างบางลุกพรวดไปที่ประตู แต่เขาไม่มีปัญญาแม้จะจับลูกบิดด้วยซ้ำ อ้อมแขนแกร่งรวบเอวเขาไว้ แขนข้างเดียวเท่านั้นที่รั้งทั้งร่างเข้าหาแผ่นอกของคนที่อยู่เบื้องหลัง

จี ยงสะดุ้งวาบ “ปล่อยฉัน!” เขาพยายามดิ้น ทั้งผลักทั้งศอกแต่ก็ไม่เป็นผล มือใหญ่อีกข้างรวบข้อมือทั้งสองไว้อย่างง่ายดาย “ไอ้บ้าเอ๊ย ปล่อยสิ!!”

แต่ร่างบางยังคงไม่ยอมหยุดดิ้น ซึงฮยอนจับเขาเหวี่ยงจนหลังไปกระแทกผนัง มือที่เคยอยู่ข้างเอวเปลี่ยนมารวบเข้าที่ต้นคอ

“อึก...”

ขัดขืนไม่ได้ ...หายใจ ...ไม่ออก

มีเพียงเสียงหอบจากเรียวปากแดงเท่านั้นที่ดังสะท้อน

ตาคมดุดันห่างออกไปเพียงคืบขู่เขาราวกับจะฆ่าให้ตายเสียตรงนั้น

...ร่าง สูงเบียดชิดจนจียงแทบจมลงกับผนังสีขาว ทว่าดวงตายังจ้องกลับไม่ลดละ “เอาสิ! รออะไรอยู่! ฆ่าฉันก็ไม่ฆ่า นายตั้งใจทำอะไร” ...ไม่ตอบ? หึ แต่อย่างน้อยสีหน้าเจ้านี่ก้ไม่ได้นิ่งเป็นหุ่นเสียอย่างเดียว โกรธใช่ไหม? อารมณ์เสียเป็นเหมือนกันนี่

...เปลือกตาค่อยๆปิดลงด้วยความเหนื่อยอ่อน

...

เสียงหอบหายใจแผ่วบาง...

ผิวขาวจัดใต้ฝ่ามือ...


...

หากแต่ในความมืดนั้น สัมผัสบนผิวหนังยิ่งเด่นชัด ...ฝ่ามือใหญ่ร้อนระอุ

จากต้นคอ... เลื่อนลงถึงแผ่นอก

...?

กลิ่นบุหรี่เจือจางในอากาศ

ลมหายใจบนใบหน้า? ...นี่เราอยู่ห่างกันแค่ไหน

...

ทุกสิ่งล้วนราวกับเมฆหมอกบังตา ซึงฮยอนโน้มใบหน้าลงเข้าใกล้ราวกับต้องมนตร์ ...บังคับร่างกายตัวเองไม่ได้

ตัวเขา... กำลังจะ

...แต่แล้วห้วงเวลาอันเปราะบางกลับถูกทำลายลง

รู้สึกถึงแรงสั่นเบาๆของโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อ ...ซึงฮยอนข่มตาหลับก่อนจะลดมือลงข้างกาย

...

และเมื่อจียงลืมตาขึ้นร่างสูงก็ผละไปเสียแล้ว โทรศัพท์จากนายจ้างติดต่อมาหลังจากเงียบหายไปหลายชั่วโมง

บทสนทนาระหว่างนายจ้างกับมือปืนจะเป็นอย่างไร จียงไม่อยากรับรู้ ทว่าประโยคเดียวที่เล็ดรอดออกมาให้ได้ยินนั้น...

“เด็กนั่นไม่มีประโยชน์แล้ว ...กำจัดซะ”









Tbc… 

 

 

Comment

Comment:

Tweet


รอบนี้คอมเม้นยาวไม่ได้ ต้องรีบไปอ่านตอนต่อไป
โฮรวๆๆๆๆ กำลังจะ กำลังจะ นั้นกันอยู่แล้วอ่าา
โงร๊ยๆๆๆ บีบคั้นหัวใจสุดๆ ตั้งแต่จียงเริ่มรู้สึกอะไรแบบนั้นกับซึงฮยอนแล้ว
ล้องห้ายยย
#21 by (180.183.211.231|172.16.0.46, 180.183.211.231) At 2015-04-01 17:58,
ตายล่ะ กำจัดจียงเรอะ
ไม่ยอมโว้ยยย
โป้อย่าทำร้ายจีไปมากกว่านี้เรยยย
#20 by Paniety At 2013-01-16 12:09,
อ๊ากกกกกกกกกก
ไม่ไหวจะทนนะ พี่ไค น้องไค เพื่อนไค
ทิ้งระเบิดไว้แล้วก็จากไป

เอาหละสิ เทมป์จะทำงัยต่อไปหละทีนี้
ทำงัยดี ๆ คิดไม่ออก กลุ้มใจแทนแฮะ

แล้วใครเป็นคนฆ่าพี่สาวเทมอ่ะ
จะมีไรเกี่ยวข้องกับพ่อจี หรือตาฮงจุนมั้ยน้า แล้วฆ่าทำไมพี่สาวกับพี่เขยเป็นใคร ทำไมต้องมีคนอยากกำจัดง่ะ

พี่เบคกี้นี่กวนมากมาย
แล้วที่จริงพี่เบครู้แล้วรึป่าวว่าใครเป็นคนฆ่าพี่เทม แต่อุ๊บไว้เพื่อเรียกเงิน เพราะเห็นพี่แกเค็มเหลือเกิน

อยากให้มีฉากกุ๊กกิ๊ก อิ๊อ๊ะ บ่อยๆง่ะ
เหอเหอ ชอบเรื่องนี้มาก

มาต่อเร็วๆน้า
ใจจะขาดดด แล้ววววเอยยยย
#19 by nam (125.27.144.3) At 2009-12-16 13:10,
โว้วๆ อัพแล้วๆ

สงสารอ่ะ
รู้แต่ว่าเท่านี้แหล่ะ

จียงก็คงจะรู้สึกไม่ปลอดภัยซักที่จริงๆแหล่ะ
แต่เทมคงไม่ฆ่าคนที่ตัวเองชอบได้ลงหรอกน้า~ อิอิ
#18 by CHoCo-Muffin At 2009-12-15 18:23,
น่านไง

เห้อออออ เหมือนอะไรมันจะดี (หรอ) ตรงนี้นี่เครียดเลยนะ เครียดทั้งคู่เลยอะคะ ประโยคสุดท้ายนั่น // ไม่สิ คนอ่านก็เครียดอะคะ

ชอบเรื่องนี้จังเลยอะคะ ชอบคาแรกเตอร์มากมากกกกกกกกกกกกกก ชอบไปหมดเลย ทุกรายละเอียด ในใจหวังอยากให้มีสัก สิบยี่สิบตอนไปเลย อยากตามอ่านนานๆ เหมือนตามดูละคร 5555+

ยังงัยก็มาต่อไวๆนะคะ ใจจะขาดดด
#17 by topxp At 2009-12-15 00:17,
ลุ้นมากมายค่ะ...เรื่องนี้ออกแนวแอคชั่น ต่างจากเรื่องก่อนๆ เนอะ...

ชอบตรงที่แบบ บางอย่างมันไม่มีเหตุผลน่ะ...แต่ก็เลือกที่จะเชื่อสัญชาติญาณของตัวเอง...
นั่นมันนักฆ่านะ...มันไม่ประสงค์ดีแน่ ๆ...แต่จีก็ไม่หนี...(ติดใจความหล่อมันละซี๊..^^)


ขัดใจ...รอให้จูบก่อน เสียงโทรศัพท์ค่อยดังได้มั้ยคร้า....พลีสสส

เอาล่ะซี่....ทีโอพีจะทำไงละทีนี้...จะกำจัดจีได้ลงคอเหรอ.....
ทำลงเหรอ....^^

รอตอนต่อไปนะคะ
#16 by Live and Let Live At 2009-12-11 21:28,
ปู่บ้า เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย
เอาไงแน่ หืมม ม
อ่านแล้วก้นึกภาพตามทีละฉาก ๆ
มันส์ดีอะพี่ มัน .. อ๋ายย
ซึงฮยอนช่างเท่ห์จริงๆ จียงก้ .. อ่านะ น่ารัก
แถมกดดันลึก ๆ ด้วย อ่านไปใจเต้นไป~

ชอบตอนจะจบมั้ง ที่มันกำลังจะจูบกันแล้ว ..
โทรศัพท์ดัง โฮกก ตัดดังฉับเลย
ไม่ได้ตัดอย่างเดียว มีประโยคเสียวแถมด้วย

“เด็กนั่นไม่มีประโยชน์แล้ว ...กำจัดซะ”
#15 by iJ (202.149.25.234) At 2009-12-09 19:56,
กำจัด ...

กำจัด ...

กำจัด!!!!!!!


อ้าวเห้ยยย โป้ พาหนีตามแผน!!
55 5


-----
ปล. อารมณ์อยากได้คู่เบคคยองบ้างไรบ้าง
กร๊าสสสส
#14 by Mayoiitingweii At 2009-12-09 13:31,
แง๊.....................
จะให้กำจัดเลยหรอเนี่ยยยยยยยยย
อ่อ...จิงๆแล้ว
จียงเป็นแค่ตัวล่อ
ให้ฮงจุนผละออกจากพ่อจียงสินะ
แล้วพ่อจียงจะเป็นงัยบ้างอะ
เทมป์จะทำยังงัยกะจียง
โอ๊ว..............มันบีบเหลือเกิน

ง่า....แอบเสียดายจัง
ไม่น่ามีโทรศัพย์มาขัดเลย
#13 by vvMARvv (124.120.225.216) At 2009-12-07 23:08,

เครียดดดด อึดอัดดดดด!!!

กะลังจะดีอยู่แล้วเชียว

จะมาให้กำจัดกันได้ไง

จะทำไงต่ออะเทมโป ฮือ ฮือ

#12 by thanjai (125.26.6.153) At 2009-12-07 14:04,
เจ๊ยุนๆตายหรอเนี่ย แถมยังโดนรอบฆ่าด้วยอ่ะ

ไม่จริง พี่ไคใจร้ายอ่ะ งือๆๆเจ๊คนสวยของเค้า

รอบนี้ลุงเบ้คกี้ออกเยอะเป็นพิเศษ สงสัยพี่ไคจ่ายค่าตัวไปเยอะแน่ๆๆ

เทมจีกำลังจะอินเลิฟกันอยู่แล้ว
คุณนายจ้างก็ชั่งโทรมาสั่ง.......ได้ลงคอ

แต่เชื่อว่าพี่ไคนั้นจะสามารถช่วยจียงได้อิอิ
#11 by Khon-NuN At 2009-12-07 00:57,
พี่รู้ไรป่ะ
คำที่หนูไม่อยากได้ยินที่สุดในเรื่องนี้
คือคำว่าอะไร

"กำจัดซะ"

แงๆๆๆ เทม อย่าน๊าาาาาาาา

อะไรกัน ทุกอย่างกำลังดีขึ้นๆ

ช่วงเวลาเปราะบาง ถูกทำลาย

ใจจะสลายตามไปแล้ววววววววววว

*หายใจลึกๆ*

น้าเบคฮะ น้าจะ เลวลืมโลกไปไหนอ่ะ
น้า จ้างน้าไปสืบข่าว เทมจี ให้ได้ป่ะ 555

ปล. ช่วงนี้ยุ่งๆ ไม่ค่อยได้เม้นฟิคเลย ขอโทษนะค้า
sad smile
#10 by cattiiez At 2009-12-06 22:49,
มา...อัพ...แว้ววว ดีใจเหลือจะกล่าว ^ ^

ได้รู้อดีตของซึงฮยอนแล้ว แอบดีใจแทนนู๋จีที่แหวนนั่นของพี่สาวกะพี่เขยมะใช่ของแฟน ^ ^ อยากให้นู๋จีรู้เร็ว ๆ จัง แต่ดั๊นนนนจะมีเรื่องให้เข้าใจผิดกันซะอีก ดูจากอาการทั่วสัพพางค์ (ไอ่เว่อร์ - _ -) ของซึงฮยอนแล้ว..มิพ้นว่าต้องหลงนู๋จีเข้าแล้วเป็นแน่....

แล้วดั๊นนนนนน คำสั่งสุดยอดก็มา.....

เชื่อใจเทมป์ว่าไม่ฆ่าจีทิ้งแน่ ๆ แต่คงทำอย่างอื่นแทน ^ ^

รอลุ้นตอนต่อปายน้าาาาาาาาาาาาา รอร้อรอจ้าาาาาาาาา
#9 by A.J. (110.164.116.172) At 2009-12-06 18:47,

ไหน ๆ ก็ไหนๆ แล้ว

กลับไปฆ่านายจ้าง แล้วพาจียงหนีเลยเหอะ

แบบว่าฉุดไป .. พอท้องแล้วค่อยมากราบพ่อตาประมาณนั้นเลย ^^

(เอ๊ะ !?!?!?! )

#8 by natsu ( ^^Junsu^^ ) (58.10.9.9) At 2009-12-06 17:47,
อ่า ค้าง ๆๆ ค้า ง อ่ะ ค้าง สุด ๆ

จีจะโดนกำจัดมั้ยนี่!!?

รีบมาต่อไวๆนะจ๊ะ>3<
#7 by CMBKAB At 2009-12-06 16:24,
สถานการณ์ตึงเครียดมากกก กดดันสุดๆ

แหม คนกำลังจะแบ่งปันลมหายใจร่วมกัน

โทรศัพท์มาขัดจังหวะซะได้น่าเสียดาย

แล้วแบบนี้โอกาสจะมาอีกเมื่อไหร่หล่ะเนี่ย

ลุ้นระทึกกับเรื่องนี้จริงๆ แถมมาทิ้งท้ายว่า

เด็กนั่่นไม่มีประโยชน์แล้ว ...กำจัดซะๆๆๆๆ

ก้องเต็มหู แล้วยังไงหล่ะ ถ้า เทมป์ไม่กำจัด

จะเกิดอะไรขึ้นไหม๊ มันจะใจร้ายกล้าทำร้าย

จีของเราไหม๊ อยากรู้มว๊ากกกกกกก

ขอบคุณมากจร้า ^_^

ยังสนุกและตื่นเต้นเหมือนเดิม รอน๊า...
#6 by Ma VIP At 2009-12-06 12:48,
ง่า ทำไมอย่างงั้นล่ะ
อ่านมันมากเลยตอนนี้
มาต่อด่วนๆเลยนะจ๊ะ งี้ดๆ

สองคนนั้นท่าทางจะไม่ไหวแล้ว
เริ่มเสียการควบคุม
อีกนิดเดียวแท้ๆ โทรศัพท์ดันมา
แถมทิ้งประโยคเด็ดไว้ แล้ว TBC งื่อออ
ถูกสั่งกำจัดแล้วววว เทมจะทำไงเนี่ย

มาต่อเร็วๆนะจ๊ะ ไรเตอจ๋าquestion
หนุกมากกกกกก
#5 by DMP At 2009-12-06 01:30,
เทมมันมีอดีตฝังใจ

เรื่องราวก็ยังไม่เปิดเผยอะไรมาก

แต่ทิ้งท้ายให้รู้สึกเหมือนจะขาดใจทุกครั้งเลยสิน่า

คำสั่งกำจัดทิ้ง

เทมมันคงสับสนน่าดู

#4 by frem1991 At 2009-12-06 01:08,
ซับซ้อนเหลือเกินนายจ้างต้องมีความแค้นอะไรกับพ่อจียงแน่เลย

พอฮงจุนออกมาตามหาจียง พ่อก็เลยถูกเล่นงาน

ทีแรกนึกว่าแหวนของแฟนซึงฮยอนกลับกลายเป็นพี่สาวซะงั้น

แหม...โทรศัพท์ไม่น่ามาขัดจังหวะเลย อิอิ

ยังไม่ทันได้เคลียร์กันให้รู้เรื่องเลย จียงก็จะโดนเก็บซะแล้วsad smile

รอลุ้นตอนต่อไปนะคะ สู้ๆ
#3 by Shinju At 2009-12-06 00:43,
อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
อร๊ากแรก ให้กับค.ตกใจ นึกว่าตาฝาดที่เห็นเรื่องนี้อัพ! ดีใจ!

อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
อร๊ากที่2 ให้กับตอนจบ! กำจัดซะ..กำจัดซะ..กำจัดซะ!!

XD
ชอบตอนนี้ สับสนกันดี!
ซึงฮยอนมันจะทำยังไงต่อไปเนี่ย!!

ไม่ไหวแล้วว อยากอ่านต่อ! T-T
#2 by Daisuke*-0- At 2009-12-05 23:34,
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก



จะกำจัดอะไรกันตอนนี้ T_____________T


เหมือนกำลังจะเปิดใจกันทีละนิดๆแล้วก็ตูม!! ตื่นเต้น!!!
#1 by EyukiZ ; TiTii At 2009-12-05 23:04,