2010/Jul/12

Title: 40 Days, 40 Pounds
Status: 1/2
Fandom: Bigbang
Pairing: Tempo x Jiyong
Author: kiba kai
Rating: … ???
Genre: RPS (Real Person Slash)
Disclaimer: don’t own the boys, no money made
Warning: YAOI [BOY x BOY]

Author’s Note: before debut timeline
Image Song: Taeyang – I Need a Girl

 



user posted image

40 Days, 40 Pounds
by kiba kai








“ไม่ผ่าน”

...

เสียง ขึ้นจมูกเล็กๆแปร่งๆแหลมๆของลุงเจ้าของค่ายเพลงวัยกลางคนพูดขึ้นเฉื่อยๆ ขณะกำลังแคะขี้มูก

“ฮ๊ะ?” เด็กหนุ่มรูปร่างตุ้ยนุ้ยตุ๊บตั๊บที่นั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามไม่อยากจะ เชื่อหู

“...ก็บอกว่าไม่ผ่านไง” ลุงคนที่ว่าดีดขี้มูกแล้วยกเท้าขึ้นมาพาดบนโต๊ะกาแฟอย่างสบายอารมณ์ พร้อมทั้งเลื่อนตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อลดอาการเจ็บหลัง

คราวนี้เด็ก หนุ่มคางสองชั้นในฮูดสีสดพรางหุ่นผุดลุกขึ้นทันที “ทำไมล่ะ เพลงผมห่วยตรงไหน ออกจะคูลขนาดนี้ ลุงหูไม่ดีเองอ่ะ!”

คิ้วซ้ายใต้ หมวกแก๊ปของคุณลุงที่มีชื่อเต็มว่า ยางฮยอนซอก หรือมีชื่อที่รู้จักกันดีว่ากว่านั้นว่า ‘เสี่ยยาง’ กระตุกเล็กน้อย เขาดึงหูฟังไอโฟนออก จิ้มอะไรนิดหน่อยสองสามที เสียงดนตรีที่อยู่ในนั้นก็ดังกระหึ่มออกลำโพงเครื่องเสียงชั้นดีจากรอบทิศ ทาง เพลงฮิปฮอปใต้ดินบีทหนักตึ้บและเสียงแรฟมีชั้นเชิงนั่นไม่ใช่ของธรรมดา

นัก ร้องรุ่นพี่สองคนอย่าง ชอนโน และ คิมจินอู ที่นั่งฟังอยู่ด้วยกอดอกพร้อมทั้งยิ้มกริ่มในเพลงที่ได้ยิน แถมยังพยักหน้าอย่างรู้กันสองคน

“หูย พี่ฮะ! แบบนี้พี่จะปล่อยไปจริงๆเหรอ!?” เสียงเล็กทว่ามีเอกลักษณ์ของเด็กหนุ่มวัยไล่เลี่ยกันอีกคนในห้องโวยขึ้น ใบหน้ากลมเหวอสนิทเมื่อเพลงของเพื่อนรุ่นพี่ที่เขาพามาส่งเดโมถูกปฏิเสธกลาง อากาศ ทั้งๆที่มันออกจะกิ๊บเท่เก๋กู๊ดขนาดนี้ นี่เขาอึ้งจริงๆนะเนี่ย!

เสี่ย ยางยักไหล่อย่างไม่หยี่หระ “ก็ไม่ได้มาตรฐานนี่จียง ทำยังไงดีน๊า” เขาหันไปลูบหัวเด็กฝึกในค่ายที่เลี้ยงดูประคบประหงมมาอย่างดี ก็มันทำหน้าหมาหงอยขนาดนี้ ตลกดีว่ะ ฮ่าๆ

ส่วนเด็กหนุ่มร่างท้วมเจ้า ของงานเพลงนี่ไม่ต้องพูดถึง นั่งหน้าหงิกแถมเริ่มพาลเล็กน้อย “เฮอะ คนไม่เข้าใจงานเพลงอย่างลุง เปิดค่ายมาขนาดนี้ได้ไงฟระ” เขาเอื้อมมือจะไปแย่งไอพอดกลับมา แต่น่าเสียดาย เจ้าลุงมารยาททรามดึงกลับไปซ่อนไว้ข้างหลังพร้อมทั้งเร่งเสียงให้ดังขึ้น ชายสูงวัยกว่าทั้งสามพร้อมใจกันโยกหัวตามจังหวะเพลงอย่างสนุกสนาน

ควอน จียงที่ไม่ค่อยเข้าใจนักเอียงหัวงงๆแต่ยังไม่หมดหวัง กุลีกุจอเข้าไปบีบนวดไหล่ให้เสี่ยยาง ...ก็ ก็เพลงของพี่เทมโปมันเจ๋งจริงๆนี่นา แล้วเขาก็ชอบเสียงแหบห้าวที่เขาไม่มีทางแรฟได้เหมือนนี่ด้วย “พี่ฮะ ถ้ายังไงให้พี่เทมเอาเพลงอื่นๆมาให้ฟังด้วยดีไหม แล้วพี่ค่อย...”

“ไม่ ต้องหรอก ฟังแค่นี้ก็พอแล้ว” เสี่ยแกเล่นเอียงไหล่อีกข้างให้เด็กมันนวดถนัดๆหน่อย พร้อมทั้งชี้ๆให้ย้ำเป็นบางจุดอีกตะหาก

“ไม่ต้องแล้วจียง ...ยังไงก็ขอบใจนะ” เทมโปยกมือห้ามเพื่อนรุ่นน้องที่ไปแจมกันในผับบ่อยๆให้หยุดบีบหยุดนวดตาลุงก วนประสาทนี่เสียที “ไม่ชอบก็เอาคืนมาสิลุง!”

คราวนี้ทั้งฮยอนซอก จีนู และชอน หัวเราะพร้อมทั้งโบกไม้โบกมือไปด้วย “ฮ่าๆ ใครว่าไม่ชอบล่ะ ถ้าห่วยจริงพี่เค้าไม่เปิดออกลำโพงให้แสลงหูหรอก”

คิ้วเข้มขมวดจนจะ ผูกเป็นโบว์อยู่แล้ว “อ่าว ก็ไหนลุงบอกไม่ผ่าน”

เสี่ยยางเอาเท้าลง แล้วโน้มตัวมาข้างหน้า “ที่ว่าไม่ผ่านน่ะ ไม่ได้หมายถึงเพลงหรอก ไอ้หนู” มือหนาๆเอื้อมไปดีดปีกหมวกราคาแพงบนหัวเทมโปดังเพี๊ยะ

“ตัวนายต่าง หาก”



...



“อะไรกัน! นี่ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย” เด็กหนุ่มร่างบางจนแทบปลิวเตะหินข้างทางในแสงสลัว ไฟทางเดินในสวนสาธารณะกลางดึกยังพอส่องให้เห็นว่าใบหน้าแป้นๆนั่นมุ่ยขนาด ไหน

ฝ่ายเจ้าตัวที่ถูกวิจารณ์เองกลับเป็นฝ่ายเงียบ จะว่าไปตอนนี้เขาไม่ได้อารมณ์เสียเท่าไหร่หรอกนะ เพราะยังไงคนระดับเจ้าของค่ายเพลงที่บุกเบิกและคลุกคลีในวงการฮิปฮอป พร้อมทั้งนักร้องมืออาชีพอีกสองคนออกปากชมว่าเพลงเขาดี แค่นั้นตัวก็แทบลอยแล้ว ...แต่คิดอีกที ...เขาก้มมองพุงตัวเองแล้วถอนใจ ...ท่าจะลอยยากอยู่สักนิด “เอาน่ะ...”

“พี่อย่ามาทำใจเย็น เป็นฉันฉันโกรธนะเนี่ย!” เพื่อนตัวเล็กของเขาโวยวาย “ก็ไหนพี่ยางเขาเคยบอกว่า สำหรับวายจี ยังไงฝีมือก็ต้องมาก่อนหน้าตา แล้วไหงตอนนี้พี่เขามาทำแบบนี้ล่ะ น่าเกลียดที่สุดเลย!”

บนชิงช้า ที่เขาต้องคอยเหลือบดูความแข็งแรงของข้อต่อโซ่เป็นระยะนั้น เทมโปหรืออีกชื่อคือชเวซึงฮยอนถอนหายใจเบาๆ ดวงตาคมสีน้ำตาลเข้มลอบมองเพื่อนรุ่นน้องที่ยังเตะหินข้างทางมั่วซั่ว

จี ยงเป็นคนตัวเล็ก ผอมบาง ...

...เอวคอด

...

เอ่อ หมายถึงว่ารวมๆแล้วรูปร่างดีน่ะ จะเข้าใจความรู้สึกของเขาเหรอ แบบว่า เขาท้วมก็จริง ...คิดเป็นกิโลก็เกือบร้อยอ่ะนะ คือเขาไม่เคยสนใจเรื่องน้ำหนักตัวมาก่อนเลยให้ตายสิ นักร้องฮิปฮอปตัวใหญ่ๆมันก็เท่ดีออก ยังไงก็ต้องใส่เสื้อตัวเบ้อเริ่มอยู่แล้ว จะมีเนื้อหรือไม่มีใต้เสื้อก็ไม่เห็นต้องวอรี่เลยนี่หว่า

“แต่เอา จริงๆนะพี่เทม พี่ยางเค้ายังไม่ได้บอกว่าจะไม่รับพี่สักหน่อยนี่นา ... เออ เอางี้ป่ะ” เด็กหนุ่มถลาเข้ามานั่งที่ชิงช้าตัวติดกัน “ถ้าเผื่อเราลดน้ำหนักได้ แล้วคราวนี้เราไปหาพี่ยางกันใหม่... แบบว่า ไปแบบผอมๆหล่อๆเลยนะ คราวนี้พี่ยางต้องเถียงไม่ออกแน่”

“หา...”

“ไม่ หา ไม่เหอล่ะพี่เทม~ เรามาลดน้ำหนักแบบคอร์สเร่งรัดกันนะ เอาให้ไอ้เสี่ย... เอ๊ย พี่ยางอ้าปากค้างไปเลยดีมะ~” เด็กหนุ่มหน้าแป้นดีดนิ้วเสียงดัง พร้อมทั้งหันมาคะยั้นคะยอให้เขาพยักหน้าด้วยอีกต่างหาก

“ตะ แต่ว่า...”

“เอาน่าพี่! เชื่อฉันนะ เดี๋ยวจะให้แม่จัดสูตรลดน้ำหนักให้ แล้วพี่ก็ออกกำลังมากๆ แป๊ปเดียวก็ลดแล้วเนอะพี่เทมเนอะ~” ไม่พูดเปล่า เด็กหนุ่มฉุดกระชากด้วยแรงทั้งหมดให้ร่างท้วมลุกตามเขา ซึ่งจริงๆถ้าเทมโปจะไม่ลุกซะอย่างมีเหรอจียงจะดึงเขาขึ้น

ท่ามกลาง อากาศหนาว... จียงกำลังจูงแขนเขาพร้อมทั้งพึมพำคอร์สออกกำลังและรายการอาหารอะไรไม่รู้เขา ไม่ทันฟังหรอก

แต่รอยยิ้มนั่น... ให้ตายสิ แถมยังสายตาเหมือนกำลังวาดฝันอะไรอยู่สักอย่างทำให้เขาไม่อยากขัด

...แล้ว อีกอย่าง

เรื่องลดน้ำหนักนั่น...

...

จียงพูดว่า ‘เรา’ ทุกคำเลย





...




“บ้านฉัน หรือบ้านพี่?” เด็กหนุ่มเอวบางตัวขาวจั๊วะ ยื่นหน้าข้ามบูธดีเจมาเกี่ยวเฮดโฟนของเทมโปเข้าไปกระซิบข้างหู

เล่น เอามืออวบอูมที่กำลังซ้อมสแครชแผ่นทำตกร่องจนเกือบหลุดมือ “อะ... อะไรนะ?” ก็... ก็เล่นมาเล่นหูเล่นตาแถมยังยิ้มหวานซะขนาดนี้อ่ะ!!

“ก็เรื่อง นั้นไง~ เรื่องนั้นอ่ะพี่เทม เริ่มตั้งแต่คืนนี้เลยก็ได้นะ ฉันบอกแม่ไว้แล้ว” ชะ... เชท นี่จียงพูดอะไรออกมาเคยแปลบ้างไหมเนี่ย! ...คนที่เขาไม่รู้เรื่องฟังแค่นี้แล้วได้คิดไปใหญ่แหงๆอ่ะ!

“บอก... บอกแม่ว่าอะไร...” เขาดึงเฮดโฟนออกจากหัวตัวเองเพราะมือบางยังไม่ยอมปล่อย เพื่อให้ถอยห่างออกมาปรับลมหายใจสักนิด

“ก็ฉันปิดเทอมแล้ว เวลาว่างเพียบ ถ้าไม่ให้ฉันไปค้างบ้านพี่ ก็ต้องให้พี่ไปค้างบ้านฉันอ่ะ นี่เอาจริงนะ อย่าทำเป็นเล่นสิ!” จียงทำปากแหลมเมื่อไม่พอใจ

“ได้ น่ะมันได้...” เขาเองก็ไม่อยากปล่อยโอกาสที่จะอยู่ชายคาเดียวกับจียง เอ๊ย ได้ไปทำงานค่ายเพลงเจ๋งๆอย่างวายจีหรอกน่า “แต่บ้านพี่คงไม่ยอม ถ้าไง...เอ่อ นายมาอยู่กับพี่ได้ไหม”

โอยยยยยย ...แม่งเอ๊ย! ทำไมพูดไปแล้วต้องเขินด้วยวะ!

“ได้ๆ นี่ไง ฉันเอาเสื้อผ้ามาด้วยแล้ว~” ร่างบางบุ้ยใบ้ไปยังกระเป๋าเดินทางล้อลากใบสีเหลือง

...อุ อุ้ว ถ้าไม่บอกนี่นึกว่าชวนเขาหนีตามกันแล้วนะ พร้อมขนาดนี้

“แล้วก็นี่” จียงอวดปึกกระดาษให้ดู “เมนูอาหารลดน้ำหนักที่แม่ช่วยคิด แล้วก็โปรแกรมออกกำลังจากเทรนเนอร์ของพี่จีนูด้วย ฉันไปขอให้เขาช่วย ...พี่ต้องทำตามนะ ฉันอุตส่าห์ไปอ้อนมาตั้งนาน”

คือ... เขาแทบไม่อยากนึกเลยว่าจีไปอ้อนเจ้าเทรนเนอร์นั่นท่าไหน “ดูนายตั้งใจมากเลยนะ” มือใหญ่ยกขึ้นเกาหัวคิ้วที่เพิ่งถากออกไปสองแถบ

“ก็ แน่ล่ะ ฉันอยากทำเพลงกับพี่เทมจะตาย~”

...

จียงจะรู้บ้างไหม ...ว่ารอยยิ้มที่กว้างจนตาหยีกับเขี้ยวเล็กๆที่มุมปากนั่นกำลังทำให้หัวใจ เขาเต้นแรง

อา...

อีแบบนี้จะให้ลดสักกี่กิโลก็ว่ามาเถอะ







เสียงหอบหายใจ

...ความเย็นเยือกเมื่อสายลมพัด ปะทะหยาดเหงื่อบนใบหน้า

ในห้องออกกำลังริมสระน้ำของบ้านนายพลชเว ลูกชายคนเดียวของบ้านกำลังซิทอัพอย่างมุ่งมั่น

...สี่สิบแปด

สี่ สิบเก้า

ห้าสิบ

ก่อนจะนอนแผ่ลงอย่างหมดแรงกับพื้นดังตุ๊บ

“เจ๋ง ไปเลยพี่เทม!” ผ้าเช็ดหน้าเย็นเจี๊ยบเอื้อมจากปลายเท้ามาซับเหงื่อออกจากใบหน้าคม ร่างบางที่นั่งทับข้อเท้าเขาเพื่อช่วยถ่วงน้ำหนักให้ส่งยิ้มหวานตามมาด้วย

...อือ ชื่นใจกว่าได้กินน้ำเย็นอีกนะนี่ แหะๆ~

“ลดไปได้เท่าไหร่แล้วเนี่ย ไปลองดูซิ ไปๆๆ” มือเล็กดันหลังไปที่เครื่องชั่งน้ำหนัก ซึ่งเป็นแบบดิจิตอลซะด้วยนะ จียงเป็นคนเลือกเองเพราะบอกว่า ‘จะได้เห็นไงว่าลดได้วันละกี่ขีด’ ...พูดถึงน้ำหนักคนหรือเนื้อหมูแบ่งขาย?

“เมื่อ วานก็ชั่งแล้ว มันคงไม่ต่างกันมาก... มั๊งจี” ร่างสูงไม่ค่อยอยากจะชั่งน้ำหนักสักเท่าไหร่หรอก ไม่ใช่ว่าไม่อยากรู้นะ แต่ว่า... เจ้าเด็กคนข้างๆนี่มันตื่นเต้นยิ่งกว่าเขาซะอีกนี่! คือ... แบบ ไม่อยากเห็นหน้าตอนผิดหวังอ่ะ
แต่นับว่าเขายังโชคดีอยู่บ้าง “หูยยย ใครว่า นี่ไงพี่เทม ได้ตั้งแปดขีด! เกือบโลเชียวนะ พี่เก่งมากๆเลย~” เสียงสดใสค่อยเรียกให้เขากล้าลืมตามองตัวเลขแดงๆที่ลดไปอย่างที่ว่าจริง

“...แค่ วันแรกๆมันก็เลยยังลดง่ายอยู่น่ะ” ไอ้ดีใจน่ะมันก็ดีใจอยู่ แต่เขากลัวว่าถ้าวันไหนทำไม่ได้ขึ้นมา จียงจะเซ็งเอาน่ะสิ ... เอ จะว่าไปวันนี้ก็เป็นวันที่สามแล้วที่จียงมาค้างบ้านเขา

“เหอะน่า~ ถ้าพี่ทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง ยังไงก็ลดได้น่ะ เชื่อฉัน~”

…ทุกอย่าง... ใช่ ทุกอย่างรวมทั้งเรื่องนั้นด้วย...

ก็ เอ่อ

...นึกถึงคืน แรกที่จียงหอบผ้าห่มมาเคาะห้องเขาตอนกลางดึก กอดหมอนใบใหญ่มาด้วยนะ พอเขาเปิดประตูมาเจอ เจ้าเด็กบ้ายังมายิ้มอวดเขี้ยวเล็กๆ ...แสงไฟอ่อนจากในห้องสะท้อนผิวแก้มหลังอาบน้ำ
หัวใจเขาเกือบหยุดเต้นเลย เหอะ!

มืองี้สั่นจะแย่ แต่มันติดที่จียงดันโพล่งออกมาว่า... ‘ฉันต้องนอนห้องเดียวกับพี่สิ! ไม่งั้นกลางคืนเวลาพี่แอบกินขนมใครจะคอยห้าม?’

...

...จ๊ะ

ก็ ดีจ๊ะ...

แถมยังขนขนมที่แอบซุกไว้ไปซ่อนหมดเลย แล้วแบบนี้ตอนกลางคืนจะนอนหลับได้ยังไง โอย เศร้าชะมัด

…แต่จริงๆ แล้วก็เศร้าไม่นานหรอก... เพราะ ... เพราะ

คือ ไงดีล่ะ

ไอ้ เตียงนอนน่ะมันก็ใหญ่อยู่ ใหญ่แบบสั่งทำพิเศษ เพราะงั้นจียงก็เลยขึ้นมานอนด้วยกันกับคนตัวใหญ่อย่างเขาได้โดยไม่อิดออด แล้วถึงจะนอนกันคนละฝั่ง แต่... แต่ก็ยังได้เห็นตอนจียงนอนหลับไปทั้งๆที่ยิ้มกู๊ดไนท์ให้เขานั่นแหละนะ …แหะๆ คืนนี้เขาเองก็ต้องฝันดีแหงๆเลย



...



ไปๆ มาเขามานั่งขำเรื่องโปรแกรมลดน้ำหนักที่จียงบอกว่าไปขอมาให้นั่นจริงๆ เพราะแต่ละวันที่ผ่านมามันแทบไม่ซ้ำกัน เหมือนอยู่ๆเจ้าตัวอยากทำอะไรก็ชวนเขาทำด้วยมากกว่า

มีอยู่วันหนึ่ง หลังจากที่เขาต้องใส่เสื้อวอร์มตัวหนาตึ้บสามชั้นวิ่งวนไปวนมาในสวนบ้านตัว เอง ส่วนจียงในเสื้อกล้ามตัวบ๊างบางกำลังวิ่งเหยาะๆเล่นกับเจ้าชาร์ลี ลูกหมาตัวเล็กที่เขาเพิ่งได้มาเลี้ยงไม่นาน เขาอ่ะต้องวิ่งจริงจัง แต่ดูจียงนะ

“ชาร์ลีๆ มานี่สิ มานี่ ฮะๆๆ” แหม... เป็นหมานี่ก็ดีเนอะ ...แค่วิ่งไปหา จียงก็หัวเราะแล้ว “เอ้า พี่อย่าเหม่อสิ ฉันจับเวลาอยู่นะ” แล้วอยู่ๆจียงก็โพล่งขึ้นมาว่า “เออนี่ เดี๋ยวไปว่ายน้ำมั๊ยพี่เทม เค้าว่าว่ายน้ำนี่ลดน้ำหนักไวสุดเลยนะ”

หา... ว่ายน้ำ “ไม่เอาอ่ะ”

“ทำไมล่ะพี่!”

“ไม่รู้ ไม่สน ไม่เอา”

“เอ๊! ทำไมมาดื้อแบบนี้ฟระ” ใครดื้อกันแน่ อยู่ก็บังคับลากเขามาริมสระข้างบ้านเฉยเลย

ก็... ก็ จะว่ายน้ำเขาก็ต้องถอดเสื้อโชว์หุ่นนะซี่! แค่นี้เขาก็อายจียงจะแย่แล้วนะเว้ย!

“ฉันก็ว่ายเป็นเพื่อนไง สระว่ายน้ำบ้านพี่นี่ก็น่าเล่นดีออก ได้ใช้มั่งป่าววะเนี่ย” จียงด้อมๆมองๆพลางลองเอาเท้าจุ่มลงไป

“พี่ฮเยยุนก็ใช้อยู่...” เอ๋... เมื่อกี๊จียงว่าไงนะ ...จะว่ายเป็นเพื่อน ... จะ จะดีเหรอ คือแบบว่า…

“...พี่เทมไม่ร้อนเหรอ วิ่งเสร็จแล้วก็ถอดเสื้อวอร์มเหอะ”

“...” หือ ทำไมต้องยิ้มแปลกๆงั้นด้วยอ่ะ

“รองเท้าวิ่งด้วย ถอดก่อนเร้ว”

“...”

“ไอ พอดก็วางไว้น่า...”

“...จียง” กุว่ามันชักไม่ปลอดภัยแล้วนะ

“ทำไม เหรอ หึหึ”

“ไม่เอานะ!! เฮ้ย อย่า!” ก็เล่นวิ่งโถมเข้ามาทั้งตัวแบบนี้อ่ะ! ไม่ให้หล่นตูมลงสระยังไงไหว!

“แหะๆ เย็นดีออกเนอะ~”

...บ้าชะมัด ยังจะมายิ้ม แล้วแบบนี้เขาจะโกรธยังไงเล่า!

...แล้ว แล้ว ... ที่โดดกอดเขาลงมาแบบนี้

จียงก็ยังไม่ปล่อยแขนจากคอเขาเลย...









“วันนี้ ซาวน่าลดราคานะพี่เทม ไปกัน” มาอีกแล้ว ไอ้โปรแกรมตามใจฉันแบบนี้ นี่เขากำลังปั่นเครื่องปั่นจักรยานเหนื่อยอยู่แท้ๆ

“ไม่ไป”

“เอ๊! อะไรอีกล่ะเนี่ย ออกกำลังแล้วก็ต้องเอาน้ำกับไขมันในผิวหนังส่วนเกินออกด้วยสิ แถมซาวน่านี่แทบไม่ต้องทำอะไรเลยนะ …ขี้เกียจอย่างพี่น่าจะชอบ” ร่างบางกำลังพลิกแฟ้มกระดาษปึกใหญ่ พร้อมจดบันทึกโน่นนี่นั่นลงไปด้วย

แอ๊ก... ฟังแล้วจุก เขาไปขี้เกียจอะไรตรงไหนให้จียงเห็นเล่า!

“ไม่ต้องทำ หน้าอย่างนั้น ฉันหมายถึงงานบ้านน่ะ พี่ไม่เห็นช่วยแม่ทำอะไรเลย กับข้าวก็ทำไม่เป็น”

“ก็ ก็แล้วนายทำเป็นเรอะ” แถมบ้านเขาก็มีพี่เลี้ยงตั้งเยอะ

...อยู่ๆจียงก็หน้าบึ้งแถมปิดแฟ้ม ดังป๊าบ “...ก็ตั้งแต่ฉันมาอยู่บ้านพี่นี่ ทุกมื้อที่พี่กิน คิดว่าใครเป็นคนทำล่ะ”

เล่นเอาเขาเบรคเครื่องปั่นแทบไม่ทัน หา... เอ๋ ก็ไหนแม่บอกว่ามีแม่ครัวคนใหม่มาไง?! ชิบหายล่ะ แม่นะแม่ นี่จียงจะโกรธรึเปล่าวะ สถานการณ์แบบนี้ยิ่งขอโทษยิ่งแย่แหงๆ งั้น...

ร่าง สูงค่อยๆปาดเหงื่อแล้วเขยิบๆไปหา มือใหญ่เกาหัวเกาหูแก้เก้อไปเรื่อย

“...ไป ซาวน่าเป็นเพื่อนหน่อยสิ”





สาเหตุที่ซึงฮยอนไม่ค่อย อยากจะมาไอ้ซาวน่าอะไรนี่มันก็มีสาเหตุนิดหน่อย ถึงจะไม่ร้ายแรงเท่าการถอดเสื้อโชว์พุงเวลาว่ายน้ำต่อหน้าจียงก็เหอะ แต่ว่า...

“อะ อะ อ้าวววว นึกว่าใคร~” แม่งซวยชะมัด อุตส่าห์ลุ้นว่าจะไม่เจอแล้วเชียว! จะใครซะอีก ก็ไอ้มินซอกเพื่อนตัวดีของเขาเอง หรือที่คนอื่นพอจะรู้จักมันในชื่อ NBK Gray คู่หูแรฟเปอร์ของเขาที่ตอนนี้แม่งมีงานประจำที่ร้านซาวน่าของแม่มันเองนั่น แหละ แถมร้านที่ว่าแม่งสภาพยังกะ HealthLand อลังการ โครตหรูแล้วยังอยู่ใกล้บ้านอีกตะหาก พอจียงชวนนี่ไม่ต้องคิดเลยว่าจะได้มาร้านไหน “ฮ่าๆ เพื่อนเทม ยังกินดีอยู่ดีเหมือนเดิมเลยนะมึง” ไอ้หัวเรกเก้เหล่มองแต่พุงเขา เข้าประเด็นเชียวนะ ไอ้เพื่อนเลว ไม่หุ่นดีวันดีคืนสาวรักสาวหลงเหมือนมันมั่งให้รู้ไปวะ

“เออ เป็นเถ้าแก่แล้วลืมเพื่อนนะมึง ไปโผล่หัวไปผับมั่งเลย” เขาทัก

“ใคร ลืมวะมึง เอาให้แน่ กุเพิ่งไปมาสามวันติด ไม่เห็นหัวมึงเลยเนี่ย ได้ข่าวว่าไปติดเด็กเหรอวะ ฮ่าๆๆๆๆ”

...เชี่ยแล้วมั๊ยล่ะมึง จียงที่ยืนถัดจากเขาไปนิดเดี