2010/Jul/17

Title: 40 Days, 40 Pounds
Status: 2/2
Fandom: Bigbang
Pairing: Tempo x Jiyong
Author: kiba kai
Rating: … ???
Genre: RPS (Real Person Slash)
Disclaimer: don’t own the boys, no money made
Warning: YAOI [BOY x BOY]


Author’s Note: before debut timeline
Image Song: IU – I Need a Boy (Taeyang’s I Need a Girl cover) http://www.youtube.com/watch?v=cxvEts3rL-Y
For earlier chapter: [my fic index]

 


user posted image

40 Days, 40 Pounds
by kiba kai




“งั้นตกลงนะ อีกสามสิบวันถ้าแกลดได้ แกจูงมือไอ้จีไปที่ตึกฉันด้วยกันได้เลย”

“คะ ใครไปตกลงกับลุงกัน!”

“ฮ่าๆๆๆ ก็ไม่เห็นปฏิเสธสักคำนี่”





ลดน้ำหนัก!

ลดน้ำหนัก!!!!

ลดน้ำหนัก!!!!!!!!


ชเวซึงฮยอนกำลังมีสมาธิซิทอัพจนเจ้าตัวเองยังประหลาดใจ คือแบบ ไฟแห่งความหวังมันลุกพรึ่บพรั่บยังไงไม่รู้ว่ะ ...

มะ... ไม่สิ เขารู้ ... รู้หรอกว่าแรงฮึดมันมาจากไหน แต่มันทุเรศตัวเองได้ป่ะล่ะ! คือตอนที่จียงมาช่วยเขาน่ะ ยอมรับว่ามีกำลังใจแล้วก็อยากตามใจจียง ถ้าจียงอยากให้เขาลดน้ำหนักเขาก็จะลด แต่มันไม่มุ่งมั่นขนาดนี้ว่ะ
...รู้หรอกน่า ว่าคำพูดของไอ้เสี่ยมันเชื่อไม่ได้ แถมตอนนี้ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเลวชะมัด

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็...

...

ก็

แว๊กกกกก หวังไปโน่นแล้วได้ป่ะล่ะ!!

แต่ ยังไงก็ตามเหอะ หวังว่าไอ้เสี่ยมันจะไม่ได้ไปพูดอะไรให้จียงฟังนะ ...หรือมันจะพูดวะ ไม่รู้สิ หลังจากที่่ซุปเปอร์ก็ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้วก็จริง ทำไมหลังๆนี่จียงคุยกับเขาน้อยลงยังไงก็ไม่รู้แฮะ

ก็ไม่ได้ดูเหมือนไม่พอใจอะไรหรอกนะ แต่ดูเหมือนหลบหน้าเขาแปลกๆ

...แถมยัง

ยังแยกห้องนอนด้วยอ่ะ

ไอ้ ครั้นจะไปถามว่า ‘ทำไมไม่นอนด้วยกันแล้ว?’ มันฟังดูแหม่งๆยังไงชอบกล ...น้ำหนักที่พยายามลดก็ลดได้ตามเป้าอยู่นา เขาไม่ได้แอบกินขนมอะไรเลยแถมยังเชื่อฟังจียงทุกอย่าง

แล้วมัน...ทำไมกันล่ะ

...หนักใจชะมัด

...



...



พี่เทม...

เอ๋ พี่เทมกำลังซิทอัพ

ออกจะแปลกๆอยู่บ้างที่พี่แกฮึดออกกำลังโดยไม่ต้องให้จ้ำจี้จ้ำไช เขาเพิ่งลงไปเตรียมอาหารเย็นมาให้ นึกว่าจะเห็นพี่เขานอนเล่นดูทีวี

ร่าง บางแอบดูอยู่นอกประตูกระจกของห้องออกกำลังในบ้านตระกูลชเว ในมือถือถาดอาหารที่มีสลัด ไข่ต้ม ขนมปังกรอบและผลไม้อีกนิดหน่อย ก็ว่าจะเข้าไปแต่ยังไม่อยากกวนแฮะ

...ดวงตาเรียวจับจ้องใบหน้าคมที่ เริ่มได้รูปมากกว่าเมื่อก่อน หยาดเหงื่อตามไรผมและลำคอนั่นยิ่งทำให้รู้สึกว่ารุ่นพี่คนนี้ตั้งใจขนาดไหน

คือ พี่เทมเป็นคนเก่ง ทำเพลงโครตเท่ เสียงก็เหมาะจะเป็นแรฟเปอร์ ตอนพี่เขาอยู่บนเวทีนั่น ทุกครั้งสายตาเขาแทบมองไม่เห็นคนอื่นอีกเลย ...ยังไงดีล่ะ มันตื่นเต้นที่ได้อยู่ตรงนั้น ได้เห็น ได้ยิน ประทับใจไปหมดทุกอย่างอ่ะ และเขา... ก็อดไม่ได้ที่อยากจะ… เป็นอย่างพี่เทมบ้าง อยากจะให้พี่เขามีโอกาสได้อวดความสามารถให้คนอื่นเห็น

พอลองชวนมาออดิชั่นแล้วดันเจอนิสัยแย่ๆของพี่ยางนี่เขาโครตอายเลย เหอะ แต่... แต่ถ้ายอมแพ้ตอนนั้นแล้วเพลงของพี่เทมจะต้องเป็นเพลงใต้ดินตลอดไป เขาไม่ยอมหรอก

...แต่กลายเป็นว่าพี่เทมกลับยอมลดน้ำหนักตามที่เขาชวน

ก็...

แอบ

...ดีใจ

เหมือนกัน...

...


...

อะ อะไร ทำไมหน้ากุร้อนๆวะเนี่ย

เฮ้ย...

กุแค่ชื่นชม...

แค่ชื่นชมจริงๆนะ!!

ยิ่งมาเห็นตอนลดน้ำหนัก รู้ว่ามันยาก แต่พี่เขาตั้งใจขนาดนี้ก็ยิ่ง...

...

ยิ่งชื่นชมไงโว้ย!!!


แต่ ในตอนที่คิดอะไรเพลินๆ อยู่ประตูห้องก็ถูกแง้มออกมา ร่างสูงที่ตะกี๊ยังนั่งซิทอัพอยู่กลางห้องมาโผล่พรวดเอาข้างหน้าจียงนี่เอง สายตาคมที่มองยิ้มๆกับกลิ่นเหงื่ออ่อนหลังออกกำลังกายทำเอาจียงไม่รู้จะ โฟกัสตรงไหนก่อนดี

“อ้าวจี มาตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ มานั่งทับขาให้หน่อยสิ”

นั่ง ทับ ขา!?

แบบว่าเอาก้นวางแปะลงไปบนหน้าแข้งพี่เทมเหมือนที่ทำทุกทีน่ะเหรอ ...คือ เอ่อ แต่วันนี้พี่เทมดูแปลกไปกว่าทุกครั้งว่ะ

คางก็หาย ตัวก็หด...

ตาก็คม คิ้วก็เข้ม...

...ยิ้มก็สวย

.

ละ... หล่อนี่หว่า

นี่เขาไม่เคยคิดเลยนะว่าพี่เทมจะหล่อได้ขนาดนี้

คือ แบบ... ไปเป็นดาราหนังยังได้เลยอ่ะ!

แล้วยังจะให้เขาไปนั่งทับขาให้อีกเหรอ…

“ไม่ได้หรอก! ฉันมีอย่างอื่นต้องทำ” จียงก้มหน้าก้มตายื่นถาดอาหารให้แล้ววิ่งออกไปโดยไว



ตุบ ตุบ ตุบๆๆๆ

...

...โอย อะไรอ่ะ

ทำไมใจเต้นแรงขนาดนี้ฟระ!!

นอนดีกว่าไปนอน พอนอนแล้วคงหายน่า ช่างมันๆๆๆๆ







สิวะ!!










เช้า วันต่อมาที่จียงต้องออกไปเฝ้าเทมโปวิ่งจ๊อกกิ้ง อาการเมื่อคืนที่ว่าก็ยังไม่ยักหายไปหรอกนะ ยิ่งตอนพี่เทมอุ้มเจ้าชาร์ลีขึ้นวางไว้บนไหล่แล้วพาวิ่งไปด้วยน่ะ... เสียงทุ้มๆแบบนั้นกลับหัวเราะได้สดใสชะมัด

...ชิบ เขาลืมกดนาฬิกาจับเวลา

“เวลา เป็นไงมั่งจียง” ซึงฮยอนวิ่งเหยาะๆมานั่งลงข้างเขา เจ้าชาร์ลีก็มาวางแปะบนตัก ส่งเสียงครางหงิงๆแต่หางเล็กๆนั่นปัดไปมาดูมีความสุข

“ก็ดีขึ้น...” มั๊ง

“แล้ว วันนี้ทำอะไรต่อดี” มือใหญ่ทำท่าจะเอื้อมมาปัดเศษใบไม้หรือเศษบ้าเศษบออะไรไม่รู้บนหัวเขา ซึ่งจียงก็ไม่ได้ตั้งใจหรอกนะ แต่ด้วยรีเฟลคมันทำให้เขาเอี้ยวตัวหนีเฉยเลย ...คือ แบบ เอี้ยวหนีเป็นรูปตัวเอสเลยเหอะ แม่งทุเรศมาก จนหน้าเขาร้อนฉ่าขึ้นมา แต่จะนั่งอายต่อก็ใช่ที่เลยทำเป็นแย่งไอ้ชาร์ลีอุ้มหนีออกมาแก้เขิน

ก็ ก็หน้ามันใกล้เกินนี่โว้ย!

แล้ว ยังไงไม่รู้ เมื่อวานพี่ฮเยยุนนึกครึ้มมากันคิ้วให้พี่เทมอ่ะ เล่นเอาคนคิ้วจืดจางตาตี่อย่างเขานั่งมองปริบๆว่าแค่กันคิ้วมันทำให้... ให้เอ่อ ...สีหน้ากะสายตามันเปลี่ยนไปได้ขนาดนั้นเลยเหรอ พี่ฮเยยุนคงเห็นว่าเขามองอยู่เลยถามขึ้นมาซะงั้น

“สมเป็นน้องฉัน มีแววหน้าตาดีเหมือนกันนี่ ว่างั้นมั๊ยจียง~” เขาไม่ได้ตอบอะไรนอกจากพยักหน้าสองสามที แต่หลังจากนั้นพี่ฮเยยุนก็เอาแต่ยิ้ม “...แบบนี้แกลองไปเล่นหนังเล่นละครดูดีไหมซึงฮยอน หรือนายแบบก็ดีนะ ได้ตังไวดี~”

...

นะ ...นั่นสิ

จริงด้วยเนอะ

ถึงตอนนี้แล้ว

...

เคยคิดจะเปลี่ยนใจบ้างหรือยังน่ะ

…จะยังอยากมาเหนื่อยทำเพลงอีกหรือเปล่า

...

“จี... อยู่นี่เอง” อุ้ยโหย! สะดุ้งเฮือกเลยเหอะ ทำไมต้องมาเงียบๆด้วยฟระ! “คือ คือว่าไปซาวน่ากันดีมั๊ย”

...อือ ดูเหมือนว่านอกจากกันคิ้วแล้วพี่ฮเยยุนคงตัดผม เล็มโน่นเล็มนี่เพิ่มให้ด้วย...

“จี ...จี เป็นอะไร จี!”

...ฮ๊ะ เมื่อกี๊พี่เทมถามอะไรนะ

“ไม่สบายหรือเปล่า”

“เปล่าๆ ไม่ได้เป็นอะไร” ไม่ต้องเอามือมาจับหน้าผากนะเว้ย! แล้วเมื่อกี๊ได้ยินอะไรแว่วๆว่าซาวน่าใช่หรือเปล่านะ แต่... “แล้วฉันก็ไม่อยากไป คือว่า ฉันคิดว่า...” จริงๆควรจะยกเวทดีไหม หรือว่าลองพาไปเต้นฟุตเวิร์คแบบชกมวยที่ยิมในวายจีดีล่ะ อยากจะพูดตอบไปแต่พอพี่เทมมาจ้องแบบนี้ทำไมเขาถึงพูดไม่ทันวะเนี่ย ลิ้นมันพันกันหมด จะพูดอะไรก็พูดไม่ออก

“อืม งั้นวันนี้พี่... ขอออกไปข้างนอกสักวันได้ไหม ไปกับเพื่อนน่ะ”

...อ๋อ มีนัดหรอกเหรอ มิน่าวันนี้ถึงได้ดูรีบๆ “...เอาสิพี่ แต่...”

ด้วยคำว่าแต่นั้นทำให้เทมโปยืนรอฟังว่าจียงจะขออะไร สุดท้ายแล้วร่างบางก็อึกอักไม่ยอมพูด

เขาอมยิ้มแล้วเป็นฝ่ายพูดออกมาซะเอง “...แต่พี่จะกลับมากินข้าวเย็น จีอย่าลืมทำให้พี่นะ”

“แล้ว... แล้ว...”

ร่างสูงหยุดรอฟังอีกครั้ง เสียงหัวเราะทุ้มนิดๆสะท้อนในลำคอ “...แล้วพี่จะไม่กินเหล้า ไม่ต้องห่วงน่า”



...

 

 

...



บอกว่าจะกลับมากินข้าวเย็น ก็แสดงว่าคงออกไปทั้งวันและกลับมาประมาณห้าหกโมงอะไรแบบนี้ใช่ป่ะวะ ถ้ากลับมาแล้วจะอยากกินอะไรล่ะนี่ ถ้าเหนื่อยมาก็กินแป้งได้บ้าง แต่ถ้าไม่ได้เหนื่อย...

“จียง มานั่งพึมพำอะไรอยู่หน้าบ้านจ๊ะ” อ่ะ คุณแม่พี่เทม

“เปล่าฮะ~”

“แน่ะ ทำมายิ้ม เจ้าซึงฮยอนไม่อยู่ เบื่อหรือเปล่าเนี่ยเรา”

“ไม่หรอกฮะ คุณน้าจะออกไปซื้อของหรือเปล่า เดี๋ยวผมไปช่วยถือ~”

“ไม่ ต้องลำบากหรอกจ๊ะ เราเองก็ไปนอนเล่นพักผ่อนบ้างก็ได้ วุ่นอยู่แต่เรื่องลดน้ำหนัก ว่าแต่... นี่เธอผอมลงไปกับเขาด้วยนี่ ไม่ได้ๆ งั้นออกไปหาอะไรกินกันดีกว่า”

“แต่ว่า เดี๋ยวพี่เทมกลับมา...”

“เอาเถอะน่า เราเตรียมมื้อเย็นให้แล้วไม่ใช่เหรอ” คุณแม่พี่เทมนี่ตื๊อเก่งชะมัด เห็นใจดีๆแบบนี้ก็เหอะ

“...ไปก็ได้ฮะ”

หลัง กลับจากกินข้าวซื้อของก็ทุ่มกว่าๆแล้ว จียงรีบเข้าไปดูในห้องครัวว่าเทมโปกินอะไรไปบ้าง แต่แล้วก็พบว่าอาหารทุกอย่างยังตั้งอยู่ที่เดิม

อ้าว...

...ยังไม่กลับมาเลยนี่

...

งั้นรอก็ได้

...

สี่ทุ่ม

ห้าทุ่ม

เกือบ เที่ยงคืนแล้วที่จียงยังคงเอนพิงโซฟาในห้องรับแขก ในมือถือรีโมททีวีอันใหญ่คอยกดเปลี่ยนช่องไปเรื่อย ดูบ้างไม่ดูบ้างไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก ตาเรียวยังคงชะเง้อมองไปทางประตูหน้าบ่อยๆ

...หรือจะโทรไปถามดีวะ

แต่ มันจะพิลึกไปหน่อยป่ะ คือ... ยังไงดี คนที่โทรควรจะเป็นแม่ เป็นพี่สาว หรือว่า... แฟน ไม่ใช่เรอะ เขาเป็นแค่รุ่นน้องที่มาเกาะที่บ้านแป๊ปนึงเท่านั้น

...โทรไม่ได้หรอก

...

ทีวีนี่หนวกหูจัง ไฟก็สว่างไป อากาศก็ชักจะหนาวๆแล้ว...


และ นั่นคงเป็นสาเหตุที่เมื่อซึงฮยอนก้าวเข้ามาในห้องรับแขกที่มีแต่แสงสีอ่อน จากโคมไฟ เขาเจอจียงนอนห่มผ้านวมอยู่บนโซฟา แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะยังไม่หลับหรอก แค่สะลึมสะลือเท่านั้นจึงยังรู้สึกว่ามืออุ่นๆของพี่เทมกำลังลูบหัวเขาเบาๆ

ตาเรียวค่อยๆปรือขึ้นและเทมโปรีบชักมือออกทันที

“อะ กลับมาแล้วเหรอ” จียงเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ...ตีสอง “ดึกจัง”

ซึง ฮยอนทำหน้าไม่ถูก คือตอนแรกที่เจ้ามินซอกมันคะยั้นคะยอให้อยู่ต่อน่ะเขาก็ไม่ยอมหรอก แต่นี่ไอ้เพื่อนเวรแม่งเอาจียงมาขู่เขาอ่ะ พูดมาได้ว่าถ้าไม่ตามใจมัน มันจะมา ...จีบ... จียง

ถุย!! สารรูปอย่างมันเนี่ยนะ ทั้ง... หล่อพอไปวัดไปวา ทั้งคุยเก่ง ทำเพลงก็ได้ แถมยัง...

มีซิกแพค!

เพราะงั้น!

เพราะงั้นถึงต้องตามใจมันอยู่นี่ไงเล่า!! โฮวววววววว เจ็บใจ!

ตอน แรกก็กะว่าจะโทรมาแต่ว่า การจะโทรมาบอกคนที่บ้านว่าจะกลับบ้านดึกเนี่ย มันควรจะเป็นหน้าที่ของคนเป็นพ่อ เป็นน้องชาย หรือว่า... แฟน ไม่ใช่เรอะ เขาเป็นคนรุ่นพี่ที่ต้องรบกวนให้รุ่นน้องมาช่วยลดน้ำหนักให้เท่านั้น

...โทรมาไม่ได้หรอก

จะบอกว่ากลับดึกนะไม่ต้องรอ ก็แปลกๆ เพราะเขาไม่คิดว่า ...จียงจะรอเขาจริงๆ

แต่ว่าดูดิ… ไปนอนดีๆก็ไม่ไป เขารู้สึกผิดชะมัด

“พี่... เอ่อ ยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย จียง ...ทิ้งไปรึยัง” จะโดนด่าก็ไม่แปลก

ร่าง บางขยี้ตาแล้วลุกขึ้นมาจ้องเขา “พี่กินแล้วต่างหาก ตีสองแล้วไม่กินได้ยังไง พี่พูดเพราะเสียดายของใช่ป่ะ ไม่ต้องห่วงน่า ฉันแช่เย็นไว้แล้ว”

มะ... ไม่ได้เสียดายของเฟ้ย แต่นี่ก็ดูเหมือนไม่ได้โกรธเขานี่นา โชคดีจัง~

“แต่พี่บอกว่าจะกลับมากิน... กินได้อีกจริงๆนะจี”

มือ บางตวัดเอาหมอนอิงมาฟาดเขาเบาๆ “พี่นี่ ถึงจะกินจริงฉันก็ไม่ให้กินหรอกนะ ดึกป่านนี้กว่าจะย่อยหมดก็สามชั่วโมง จะนอนตอนตีห้าหรือไง ไม่ได้หรอก ไปอาบน้ำนอนเถอะ”

“อะ เอางั้นเหรอ พี่ขอโทษนะ”

“อืม ไม่เป็นไรน่า”

“แล้ว... แล้ว...”

“หือ?”

ร่าง สูงที่นั่งอยู่ข้างๆเขา อยู่ๆก็ขยับเข้ามาซะโครตใกล้ แบบ ใกล้กว่าเดิมเยอะเลย ...ไฟสีส้มจากโซฟาด้านหลังของเขาสะท้อนบนใบหน้าพี่เทมพอดี ...

จมูกโด่งชะมัด

...ขนตาก็ยาว...

เฮ้ย ยยย!! นี่ใกล้ขนาดกุเห็นขนตาแล้วนะ! “พี่เทม...” เขากระซิบเรียก ... โว้ยย ไม่ได้อยากกระซิบ แต่มันใกล้กันแค่นี้ แค่เสียงหายใจก็หนวกหูแล้วเหอะ

“จียง คือพี่...”

อะ... ทำไมต้องเอามือมาดันพนักโซฟาข้างหลังด้วยอ่ะ แล้วกุจะพลิกตัวหนียังไงอ่ะ จะลงล่างก็ไม่
ได้

แล้วปาก...

ปาก

พี่เทม...

สวยจัง

...

ท่าจะนิ่มด้วย

...

“...รู้สึกอะไรไหมจียง”

มะ มาถามอะไร แบบนี้...

คือฉัน...

ฉัน... จะตาย ...แล้วนะ

.

“แบบว่า... ไม่ได้กลิ่นอะไรใช่ไหม”

.

.

.

.

ฮ๊ะ?!

.

“ไม่ได้กลิ่นแอลกอฮอล์ใช่ป่ะจี เห็นไหม ถึงจะไปเที่ยวดึกขนาดนี้แต่พี่ไม่ได้กินเหล้านา~”

.

.


“โอ๊ย!!! จีเอาหมอนตีหน้าพี่ทำไม”




...



“แปดสิบเก้า... แปดสิบเก้าแล้วจียง~” ซึงฮยอนกวักมือเรียกเขาจากบนตาชั่งในมุมหนึ่งของซาวน่า

“อื้อๆ ดีใจด้วย” ร่างบางยิ้มกว้างเมื่อเห็นรุ่นพี่เขาดูดีอกดีใจสุดๆ

“ฮี่ โธ่ ตั้งแปดสิบเก้า เจ็ดสิบสองแบบกุนี่ค่อยมาคุย” มินซอกหัวเราะติดปลายจมูก แต่ไม่ดูจริงจังนักหรอกตราบใดที่ยังอยู่ในเสื้อยืดตัวบางสีขาวล้วนกับกางเกง ขาสั้นเต่อสีฟ้า ซึ่งก็ชุดเดียวกับจียงนั่นแหละนะ

ตอนแรกตัวจียง เองก็ไม่ได้มีปัญหากับไอ้ชุดซาวน่านี่หรอก แต่ตอนหลังๆไอ้พี่มินซอกอะไรนี่ชอบมองจังวุ๊ย ...มองตัวเขาแบบจ้องแล้วอมยิ้ม ชุดมันชื้นก็อาจจะแนบตัวไปหน่อย อากาศมันร้อนเขาก็ต้องถกบ้างอะไรบ้าง แม่มเอ๊ย!! อ่ะ มาอีกล่ะ

“จียงๆ พี่ถามอะไรหน่อยดิ” ยิ้มพิลึกมาเชียว

“...ถ้าถามอะไรแปลกๆอีกผมไม่ตอบนะพี่” เขาโต้เสียงเขียว

“โธ่ๆๆ เมื่อกี๊ล้อเล่นหรอกน่ะ จริงจังไปได้ ฮ่ะๆๆ” พี่มินซอกเกาหัวนิดๆ สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้นมาหน่อย “คือ ช่วงนี้พี่เบื่อๆน่ะ จี... จากที่จีลองๆดูแล้ว คิดว่าถ้าพี่ชวน... ไอ้เทมมันจะกลับไปทำเพลงกับพี่อีกหรือเปล่า”



ต้องยอมรับว่า ฟังแล้วก็ใจแป้วใช่ย่อยเหมือนกันนะ “พี่... อยากกลับไปทำเพลงกับพี่เทมอีกเหรอ?” ...แน่ล่ะ คนที่แค่เคยแต่ดูอย่างเขายังอยากทำเพลงกับพี่เทม ...เพลง I Want You ของ Drunken Tiger ที่สองคนนี้คัฟเวอร์บนเวทีคืนนั้น เขายังจำได้ติดตา... ไหนจะ Buckwild อีก

...แต่ว่าเขา

“พี่มินซอก ...พี่เทมบอกหรือเปล่าว่าทำไมฉันถึงมาช่วยพี่เขาลดน้ำหนัก”

“หือ... ไม่ได้บอก พี่ก็นึกว่า...” มินซอกไม่ได้พูดต่อ คงเพราะอาจจะเข้าใจไปคนละเรื่อง

“ฉันไม่เคยบอกคนที่ผับว่าฉันน่ะ ...ฉันเซ็นกับวายจีไปแล้ว” สายตาเขายังคงมองไปที่ประตูห้องอาบน้ำที่ซึงฮยอนเพิ่งเข้าไป

“วาย จี?! โอ้โห เจ๋งไปเลยว่ะ... พี่ยินดีด้วยนะ แต่ เฮ้ยๆๆ เดี๋ยวๆๆๆ อย่าบอกพี่นะว่าจีคือไอ้เด็กจีดราก้อนอะไรนั่น!” ใบหน้ากลมพยักขึ้นลงเบาๆ จริงๆเขาไม่ได้อยากบอก

“...ก็ ก็ใช่แหละ แต่ที่สำคัญคือ ...เจ้านายของฉัน ดูเหมือนจะชอบพี่เทมแล้วด้วย ฉันก็เลย...”

...นี่มันเหมือนกับเขากำลังพูดว่า

.

‘ขอพี่เทมให้ฉัน’

.

เลยอ่ะ

เขามัน... เห็นแก่ตัวไปป่าววะ




...





เห็นแก่ตัว...

...แหงๆเลยอ่ะ


ทำไมถึงพูดกับพี่มินซอกไปแบบนั้น

จริงๆแล้วในฐานะรุ่นน้องที่ดี เขาค