2013/Jun/30

Title: Growing Up, Getting Close
Fandom: B.A.P
Pairing: Yongguk / Daehyun
Genre: RPS, normal, fluff
Rating: G
Warning: Boy / Boy, if it's not your thing please don't read.
Disclaimer: The boys not mine, no money made.
Note: Not really a long one, Happy Belated Birthday Jung Daehyun!
 
 
 
 
Growing Up, Getting Close
by kiba kai
 
 
"สุขสันต์วันเกิดแดฮยอนนนนนนน"

เป็นคำอวยพรแบบประสานเสียงสูงต่ำจาก ทั้งออฟฟิศ ตั้งแต่ซีอีโอ โปรดิวเซอร์ พี่ๆแดนเซอร์ เหล่าคอร์ดี้นูน่า กองทัพสตาฟฟ์ พี่สาวร่วมค่าย และที่ขาดไม่ได้ จากเพื่อนๆร่วมวงของเขาเอง

จองแดฮยอน เจ้าของวันเกิดในหมวกกระดาษรูปมงกุฏ ลืมตาขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวาน แน่ล่ะ ข้างหน้าเขาที่เพิ่งเป่าเทียนดับไปนี่มันมาสเตอร์พีซเชียวนะ! ดมดูก็รู้ว่านี่มันนิวยอร์คชีสเค้กที่เขาปลาบปลื้มนักหนา แหะๆ ส่วนคำอวยพรที่เขาขอไปวันนี้น่ะก็เหมือนปีที่แล้ว แต่บอกไม่ได้หรอกนะ เดี๋ยวไม่ศักด์สิทธิ์

"ขอบคุณทุกคนมากครับ" แดฮยอนโค้งขอบคุณรอบห้อง นูน่าเข้ามาช่วยยกเค้กไปตัดแบ่ง เขายังยิ้มไม่หุบตอนถอดหมวกบ๊องๆที่จุนฮงน้องรักเอามาใส่ให้

"เอ้า หยิบไปๆ เร็วๆ" คิมฮิมชาน พี่รองที่แสนจะเจ้ากี้เจ้าการของวงประคองถาดที่มีเครื่องดื่มหกแก้วมากลาง โต๊ะ สามในหกเป็นน้ำพันช์สีส้มอ่อน

ส่วนอีกสาม...

มุนจงออบยิ้มตาหยีเอื้อมไปหยิบแก้วใบเตี้ยที่มีน้ำสีเหมือนชาแก่ๆ แต่โดนฮิมชานตีหลังมือดังเพี๊ยะ "โอ๊ย เจ็บ!"

"เป็นเด็กเป็นเล็ก แค่พันช์ก็มากแล้ว!"

บังยงกุกลีดเดอร์ของวงยิ้มส่ายหัวแล้วเอื้อมไปหยิบออนเดอะร็อคมาแก้วหนึ่ง ทันทีที่ลิ้นแตะกับเครื่องดื่มนั่น คิ้วเขาขมวดทันที

...นี่มันไม่แรงไปหน่อยเหรอ

ด้านชเวจุนฮง น้องเล็กที่แขนยาวกว่าใคร หยิบพันซ์ส่วนของตัวเองและส่งให้พี่ยูยองแจที่ยืนถัดไปด้วย

จนในถาดเหลือเหล้าแค่แก้วเดียว

แดฮยอนเอียงคอมองแล้วหัวเราะเบาๆ นึกขึ้นได้ว่าเป็นผู้ใหญ่แล้วนี่นา เขายิ้มขอบคุณให้ฮิมชานและยิ้มเชิงขออนุญาตไปทางยงกุก ...ซึ่งคนหลังไม่ได้ยิ้มตอบ

แต่ไม่เป็นไรหรอก...

ชินแล้วน่า

เอาล่ะ ไหนๆก็ไหนๆ นี่จะเป็นเหล้าแก้วแรกที่เขาไม่ต้องแอบใครกิน แดฮยอนยกแก้วแล้วเอามือป้องปากประกาศขำๆ "ทุกคนนนน ผมจะดื่มล่ะนะะะ" เสียงเฮลั่นตอบกลับมาพร้อมกับที่เจ้าของวันเกิดกระดกรวดเดียวหมดแก้ว!

ยงกุกตาเหลือก จะเข้าไปแย่งแต่ไม่ทันเสียแล้ว เสียงหวานหัวเราะร่วนพลางหันไปหาฮิมชาน บุ้ยใบ้ว่าขอเพิ่มอีก ซึ่งยงกุกถึงกับเอามือตบหน้าผาก เพราะแทนที่ไอ้คนพี่จะยั้งให้ก็เปล่าเลย รินไม่มีกั๊ก!

ยิ่งเขาเห็นยองแจที่อ่อนกว่าแดฮยอนไม่เท่าไหร่มองเจ้าของวันเกิดสลับกับพันช์ในมือแล้วยิ่งใจแป้ว

"เฮ้ย เบาๆหน่อย น้องคนอื่นก็อยู่ ตายอดตายอยากมาจากไหนฟะ" คราวนี้ยงกุกเข้าไปแย่งแก้วจริงจัง มียื้อยุดกันกระทั่งต้องเข้าไปรวบข้อมือทั้งสองไว้จากด้านหลังเจ้าตัวถึงจะ ยอมปล่อย

"เอ้ย แดฮยอนมันจะดื่มก็ปล่อยมันน่า ไม่งั้นก็... เอางี้ เดี๋ยวพาไปดื่มที่คลับเลยดีกว่า~" ฮิมชานตบมือเสียงดังราวกับปลาบปลื้มในไอเดียตัวเองอย่างแรง "โอเคนะ~" ยังมีหน้าหันมาคะยั้นคะยอยงกุกที่ทำหน้าเหมือนปวดขี้แล้วส้วมเต็ม

ส่วนเจ้าของวันเกิดแค่พยักหน้าแล้วส่งยิ้มที่เริ่มหวานจนตาฉ่ำเท่านั้น

อะไร แค่ยงกุกหันไปปรามยองแจที่จะรินเหล้าบ้างนี่ หันมาอีกทีมันล่อไปอีกสองช็อตแล้ว! ปั๊ดโธ่! จะปล่อยให้แดฮยอนดื่มอวดน้องคนอื่นไม่ได้ แต่จะให้พาไปดื่มที่อื่น...?

มันก็...

เอ้ย นั่นแก้วที่สี่!?

ยงกุกถลาเข้าไปรวบข้อมือที่จะยื่นแก้วไปรับเหล้าจากฮิมชาน "พอเลย ไปๆ เดี๋ยวไปหยิบแจ๊คเก็ตกับเงินก่อน!"



...




ไม่รู้ว่ามันเป็นความคิดที่ดีหรือเปล่า แต่ยังไงตอนนี้ยงกุกก็กำลังนั่งหน้าเครียดอยู่หลังพวงมาลัยล่ะนะ โดยที่ฮิมชานกับแดฮยอนนั่งคุยกันหนุงหนิงอยู่ข้างหลัง ชี้โน่นชี้นี่หัวเราะคิกคักกันประหนึ่งมากันสองคนและเขาเป็นสารถี

"แยกหน้าเลี้ยวซ้ายดิ๊"

เออออออ ครับๆๆ

แต่พอเขาเลี้ยวเข้าไปแล้วนึกอยากจะเหยียบเร่งความเร็วให้มิด ให้ออกไปจากบริเวณนี้ให้เร็วที่สุด!

นี่มันเรดไลท์ดิสตริคนะไอ้คุณเพื่อน!

"จะรีบไปไหน! ชะลอหน่อยยงกุก ส่องเด็กไม่ทันเว้ย!" ฮิมชานที่นั่งเยื้องด้านหลังยังจะหันมาตีไหล่ "แจ่มๆทั้งนั้น โห แดฮยอนดูดิ ชอบแบบไหน มาเดี๋ยวช่วยดู ฮ่าๆๆ"

ยังไม่ทันที่เจ้าตัวจะอ้าปากตอบ เป็นยงกุกที่ตวาดขึ้น "จะดูไปทำไม! เราเที่ยวแบบนี้ได้ที่ไหนล่ะไอ้บ้า!"

"ฮะๆ ผมรู้ ดูเฉยๆน่าพี่" แดฮยอนที่นั่งข้างหลังคนขับเลื่อนตัวเข้ามาชิดเบาะหน้า แถมยังเลื้อยมือสองข้างมาแถวไหล่แถวคอ

...ทำยังกับจะอ้อน

ไม่หรอก

แดฮยอนเคยอ้อนเขาที่ไหนกัน

.

ยงกุกกลืนน้ำลายแล้วเอื้อมไปแกะปลายนิ้วที่ตอนนี้มันเขี่ยลงไปในไหปลาร้าเขาแล้ว

"แล้วนี่จะไปร้านไหน?" ยงกุกชำเลืองถามไอ้ตัวต้นคิดจากกระจกมองหลัง

"ร้านแถวนี้ไม่ได้เรอะ" คนตอบหัวเราะคิกคักแถมยังเปิดกระจกส่งจูบให้สาวน้อยสาวใหญ่ที่ทำท่าจะกรูกัน เข้ามาเกาะกระจก เล่นเอายงกุกกดปิดแทบไม่ทัน เพราะหญิงนางหนึ่งเอื้อมมาจับได้ถึงท้ายทอยแดฮยอนด้วยซ้ำ

"ฮิมชาน!!" เขาดุแล้วเร่งความเร็วออกไป

"โอยยย มันจะเป็นอะไร แค่นี้เอง ฮ่าๆ" ฮิมชานดันอกให้แดฮยอนนั่งลงดีๆ "ไม่สึกหรอหรอกน่า" ซึ่งประโยคหลังเขาขมุบขมิบในลำคอ

"เอาร้านนั้นไง ร้านนั้นอ่ะ ที่ไปคราวก่อน"

ยงกุกเลิกคิ้วขึ้นแล้วมองเจ้าของวันเกิดในเงาสะท้อน เจ้าเด็กหน้าเป็นที่เอาแต่หันมองความเป็นไปของสองข้างถนน

รอยยิ้มที่ให้กับสิ่งแปลกใหม่ที่เรียกว่าเมืองหลวง

แสงไฟสีส้มแดงสาดสะท้อนในดวงตา...

...

เอาวะ อย่างน้อยร้านนั้นก็น่าจะปลอดภัย



...




ถ้าถามว่าไอ้ร้านที่คิดจะไปกันนั่นน่ะมันปลอดภัยจริงๆเหรอ ก็ต้องถามกลับล่ะนะ ว่าแง่ไหน

แง่เหล้าไม่โดนมอมยา

แง่ปลอดภัยจากนักข่าว

แง่ไม่โดนสาวติดโรคหิ้ว

ซึ่งไอ้ร้านที่ว่าก็ปลอดภัยหมดแหละ

จะไม่ปลอดภัยก็มีแค่...

ค่าเหล้า?

ขอบอกเลยว่าแม่งแพงสัสๆ

แพงจนยงกุกเสียดายเงินที่จ่ายเป็นค่าบะหมี่ได้หลายมื้อ แต่เอาน่ะ วันนี้วันเกิดแดฮยอน ท่านซีอีโอเลยให้เครดิตการ์ดมาเป็นกรณีพิเศษ

เสียงดนตรีบีทหนักดังกระหึ่มทันทีที่เขาทั้งสามผ่านคนตรวจบัตรมาได้ จริงๆก็ไม่ได้ตรวจอะไรมาก แค่มองหน้าผ่านเขากับฮิมชานและมองนานหน่อยที่แดฮยอนเท่านั้น

"เขาไม่ตรวจบัตรเราเหรอ ผมอุตส่าห์เตรียม" แดฮยอนบ่น ซึ่งดูไม่มึนเท่าไหร่แล้วแต่ยังยิ้มเรี่ยราดอยู่

ยงกุกขมวดคิ้ว อืม ทำปากดี ถ้าโดนค้นตัวแบบ 'จริงจัง' อย่ามาขำไม่ออกนะ

พวกเขาได้โต๊ะเกือบจะในสุด คงเพราะเป็นนโยบายของร้าน ด้วยความที่กลุ่มเจ้าของร้านเองก็เป็นนักร้องพ่วงโปรดิวเซอร์ค่ายักษ์ใหญ่ เลยพอเข้าใจว่าถ้าบังเอิญมีรูปแปลกๆหลุดออกไป จากเรื่องไม่เป็นเรื่องอาจกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ แม้จะไม่ได้อยู่ค่ายเดียวกันแต่ก็พอเข้าอกเข้าใจกันล่ะนะ

ฮิมชานกระดิกนิ้วเรียกพนักงานแล้วสั่งเป็นชุดโดยไม่เปิดเมนู ตบท้ายด้วย "เรียกเด็กมาสี่คนสิ"

คิ้วขวายงกุกกระตุกปึ๊ด "เอามาทำไมมากมาย ถ้าแค่ชงเหล้า คนเดียวก็พอแล้ว!"

ฮิมชานโอบไหล่แดฮยอนที่นั่งกลางโซฟาแล้วกระตุกยิ้ม "รู้ว่านายไม่เอาไง เลยเรียกมาคนละสอง ส่วนชงเหล้าน่ะ มันหน้าที่นาย ฮ่าๆ"

แดฮยอนหลุดหัวเราะเสียงดัง แต่ตอนยงกุกเหลือบมองก็รีบกลั้นแล้วหันหน้าหนี ซึ่งมันก็คือหันเข้าไปซุกไหล่ฮิมชานแทน

ยงกุกหรี่ตามองแล้วหันออกไปฝั่งตรงข้ามบ้าง พอดีกับที่สาวๆสี่คนในชุดเดรสสั้นสีทองเหลือบสะท้อนแสงไฟกรูกันมา ขอใช้คำว่ากรูกันมาเพราะพวกหล่อนหัวเราะชอบใจราวกับจับไม้สั้นไม้ยาวกันแล้วได้มาโต๊ะเขานี่แหละ

สาวนางหนึ่งพุ่งเข้ามานั่งข้างยงกุกทันทีเล่น เอาเขาเหวอแดกแถมยังกอดรอบคอเสียแน่น "โชคดีจัง~" เธอยิ้มอยู่ข้างลำคอเขา ยงกุกพยายามปลดมือเธอลงอย่างสุภาพ จนได้มองหน้าเธอชัดๆ ...ตอนแรกก็ว่าจะปฏิเสธหรอกนะ แต่เธอสวยมากทีเดียว ตากลมโต แม้ผิวจะไม่ได้ขาวแต่ก็เนียนราวกับน้ำผึ้ง

...ริมฝีปากอิ่มนั่นอีก

เธอหัวเราะคิก ทำให้ยงกุกรู้ตัวว่าจ้องปากเธอนานเกินไป

"จะถือว่ากำลังชมนะคะ" เธอส่งยิ้มหวานแล้วจูบแก้มเขาเบาๆ

ฝ่ายฮิมชานหัวเราะออกปลายจมูกที่เห็นว่าคนเคร่งๆอย่างยงกุกก็มีหลุดบ้าง เขากระดิกนิ้วเรียกสาวคนที่ดูเปรี้ยวที่สุดแล้วเอามือตบหน้าตักตัวเอง เมื่อเธอนั่งแล้วฮิมชานเลยเรียกหญิงสาวอีกสองคน "วันนี้วันเกิดน้องผม นี่ร้านแรกที่พาเข้าเลยนะครับ ดูแลเขาหน่อย"

นูน่าสองคนที่สวยไม่แพ้ กันเบียดเข้าไปนั่งประกบข้างเจ้าของวันเกิด "ตายจริง แบบนี้ก็ต้องให้ของขวัญสินะคะ" ริมฝีปากแดงสดยิ้มหวานพลางเลื่อนเข้าใกล้แดฮยอนที่ยังเกร็งๆอยู่

แต่เธอยังไม่ทันถึงเป้าหมาย ไหล่ของเธอถูกยงกุกที่ยืดสุดตัวมาจับไว้ "เอ่อ งั้นเราดื่มกันก่อนเถอะ" เขาคะยั้นคะยอให้สาวคนนั้นลงจากตักแดฮยอนไปชงเหล้า เหลือแต่นูน่าอีกคนที่ดูใจเย็นกว่านิดหน่อย

เมื่อนั้นเขาถึงได้หายใจทั่วท้อง...

.

เสียงเพลงอิเลคโทรฮิปฮอปสุดฮิตดังกระหึ่มไปทั่วร้าน แม้จะเป็นเพลงโปรดของยงกุกแต่เขาไม่ค่อยเอนจอยเท่าไหร่ ไม่เกี่ยวกับสาวผิวแทนข้างกายเขา เพราะเธอสวยและช่างเอาใจมาก เธอชอบเสียงทุ้มๆของเขาและเอ่ยชมที่เขาฮัมเพลงสั้นๆให้ฟัง ทั้งต้นคอ ข้างแก้มและปลายคางที่เธอขยันมาประทับจูบเบาๆไว้เสมอ...

แต่นั่นต่างหาก

เจ้าเด็กบ้าแดฮยอน!

มีอย่างที่ไหน เข้าคลับครั้งแรก มันรู้จักหาเกมมาเล่นกับสาวนั่งดริ๊งค์ ทั้งที่ตอนแรกยังปอดอยู่เลย ตาคมชำเลืองมองขวดมิกซ์เซอร์เปล่าที่วางเรียงรายเป็นปิระมิด โดยที่มือคู่นั้นแทบไม่ห่างจากเอวนูน่า ปากก็หัวเราะบ้างยิ้มบ้าง ...จะมีก็แต่ตาคู่นั้น...

ที่คอยมองมาทางเขาบ้าง

...แต่แล้วก็เบือนหนีไป

.


ใครจะรู้บ้างว่าฮิมชานที่รับเหล้าจากสาวน้อยที่ป้อนให้ถึงปากนั่นกำลังเอนเตอร์เทนขนาดไหน ไม่ใช่จากเหล้าฟรีที่ซีอีโอเขาจ่าย ไม่ใช่จากขาอ่อนที่กำลังลูบเล่นอยู่นี่หรอกนะ

โน่น บนแดนซ์ฟลอร์ที่อยู่ข้างหน้า เพราะนูน่าสองคนชวนแดฮยอนไปเต้นโดยฉุดมือกันคนละข้างไปโน่น เพลงบีทฮิปฮอปโอลด์สคูลที่ดีเจมิกซ์แผ่นสดดูจะเป็นเพลงประจำเพราะนูน่าทั้งสองรู้จังหวะและเต้นพร้อมกันได้เท่มากราวกับเป็นสาวๆแดนเซอร์กลุ่มเครซี่ชื่อดัง เรียกเสียงกรี๊ดและผิวปากแซวจากคนอื่นได้ทั่วร้าน จนพวกเธอดึงแดฮยอนไปตรงกลางและเต้นประกบหน้าหลังนั่นแหละ เสียงเชียร์ยิ่งดังขึ้น คงมีคนจำแดฮยอนได้ ไม่ก็กรี๊ดเพราะมันหล่อนั่นแหละ แต่อย่างว่าฮิมชานไม่ห่วงเรื่องข่าวหลุดไปหรอก เพราะไอ้ที่ผิวปากกันอยู่นั่น บางคนมีชื่อเสียงมาตั้งแต่ก่อนพวกเขาเดบิวตั้งหลายปี

"ดีที่พามาเที่ยวเนอะ" ฮิมชานเอื้อมตัวไปชนแก้วกับยงกุกที่วางอยู่บนโต๊ะ นัยว่าเร่งให้ดื่มๆเข้าไปบ้างเถอะ

ยงกุกที่สะดุ้งเบาๆเพราะหญิงสาวผิวแทนเกิดมันเขี้ยวทำรอยจูบบนคอเขาเสียอย่างนั้น "อ่อ... อืม ...ก็ดี"

"เราก็ออกไปเต้นกันบ้างนะคะ" ยงกุกลังเลกับคำขอ แต่พอชำเลืองไปเห็นว่าแดฮยอนเริ่มโดนคนอื่นล้อมจนแทบมองไม่เห็นแล้วถึงได้ตกลง

บนแดนซ์ฟลอร์ที่ร้อนระอุด้วยจำนวนคนและบีทดนตรี ยงกุกชำเลืองมองเห็นแค่กลุ่มผมสีน้ำตาลที่โดนเบียดไปถึงตรงกลาง นูน่าทั้งสองที่เต้นอยู่ด้วยกันถอยห่างออกมาเล็กน้อยเพราะเหมือนมีคนอื่น พยายามเข้ามาคุยกับแดฮยอน ทั้งผู้หญิงผู้ชาย โดนทั้งโอบไหล่และขอถ่ายรูป แต่ดูเหมือนว่าแดฮยอนยังจำคำเขาได้แม้ว่าจะทรงตัวไม่ค่อยอยู่แล้วก็เถอะ ว่ายังไงก็ไม่อยากให้ถูกถ่ายถึงได้โบกมือปฏิเสธไป

หญิงสาวที่เกาะแขนยงกุกพอดูออกว่าเขาไม่ใช่คนเต้นเก่งเลยไม่ได้เร่งเร้าอะไร จนยงกุกหันมายิ้มให้...

กับดวงตากลมโต... ผิวสีแทน

...และริมฝีปากอิ่มที่คล้ายกันขนาดนั้น

ปลายนิ้วจับให้มือของหญิงสาวโอบรอบคอเขาไว้ ส่วนเขาเองประคองลงข้างเอวอย่างแผ่วเบา

"ผมทำแบบนี้ได้มั้ย" เสียงทุ้มเอ่ยถาม

ตาคมจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่แดงระเรื่อเธอพยักหน้าเบาๆ

ปลายเท้าเริ่มก้าวและหมุนช้าๆ ตรงข้ามกับเสียงดนตรีที่ดังอยู่เบื้องหน้า หากแต่สายตาจ้องตรงไปยังจุดที่มีผู้คนรายล้อมเท่านั้น



...



จนดึกดื่น สาวน้อยทั้งสี่ทำงานได้ดีและน่ารักมาก พวกเธอไม่ถามถึงชื่อเสียงและอาชีพของพวกเขาเลยแม้จะพอรู้อยู่แล้ว ทำให้ไม่ต้องกังวลเรื่องข่าวหลุดหรืออะไร สงสัยร้านนี้คงเทรนเด็กมาแล้ว เพราะแต่ละคนขี้เล่นและมีเสน่ห์ แม้กระทั่งเหล้าและคอกเทลแปลกๆที่พวกเธอลองผสมให้เล่นๆบนโต๊ะและดื่มแข่งกัน อย่างสนุกสนาน เรียกได้ว่างานไม่กร่อยถึงมาแค่สามคนและหนึ่งในนั้นคือยงกุกก็เถอะ

"อืม นี่กี่โมงแล้ว" แดฮยอนที่ตอนนี้เริ่มเลื้อยบนโซฟาถามด้วยน้ำเสียงอู้อี้

ยงกุกผละจากสาวผิวแทน เอื้อมผ่านนูน่าอีกคนมาจับแก้มจับหน้าผากเจ้าของวันเกิด "เมามากแล้วนี่ กลับกันมั้ย" ยงกุกถามเสียงเข้ม เพราะแค่สาวๆได้ยินคำว่ากลับก็เริ่มออกอาการกระเง้ากระงอดให้อยู่ต่อ

"ผมตามใจนูน่านะ~" แดฮยอนยังส่งยิ้มที่หวานกว่าเดิมได้ทั้งที่ตาเริ่มปรือ ฝ่ายยงกุกหรี่ตามอง เออ ไม่กลับไม่ว่า แต่เขากลับถูกปัดมือออกค่อนข้างจะแรงทีเดียว "งั้นผมขอไปห้องน้ำแปปนึง" แล้วดูมันยังไปหอมแก้มเขาอีก จะเฉียดปากอยู่แล้วด้วย!

แต่ก็ไปได้แค่สองก้าวแหละ เจ้าของวันเกิดสะดุดโต๊ะอย่างแรง ดีไม่หน้าคว่ำลงไป ...ก็เพราะยงกุกคอยระวังให้อยู่แล้วด้วยเลยคว้าแขนกันทัน แต่เจ้าตัวดีมันก็ยังสะบัดออกอีกนะ

...ยงกุกไม่ค่อยจะเข้าใจกับสายตาที่มองกลับมาอย่างโกรธๆนั่นเลย

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ สองมือเขาคอยประคองไหล่ให้แดฮยอนฝ่าฝูงมวลชนที่กำลังเต้นกันสุดเหวี่ยงอยู่ในโซนแดนซ์ไปถึงห้องน้ำได้

"อือ ..." แดฮยอนเดินไปเกาะขอบประตูแล้วเอาหน้าผากยันอยู่ครู่หนึ่ง

ดีที่ส่วนแต่งตัวแทบไม่มีคน แถมยังกว้างขวางราวกับเลาจน์โรงแรม หลังจากแดฮยอนทำธุระเสร็จ ยงกุกหยิบผ้าเย็นที่ถูกวางเตรียมไว้ให้มาซับหน้าแดฮยอนให้ตาสว่าง "เมาแล้วยังทำเก่งอีก"

ตากลมโตลืมขึ้นมองเขา "ผมทำอะไร..." แม้จะยืนไม่ค่อยอยู่จนต้องเอนพิงกันไว้ "ที่พี่ว่าเก่งน่ะ ผมทำอะไรเหรอ"

"..." ยงกุกถอนหายใจเบาๆ ไม่อยากต่อความกับคนเมาที่ดูโยเยเสียเหลือเกิน ...ได้แต่ซับผ้าไปตามลำคอและปัดผมให้

"เร็ว... ตอบหน่อย" แดฮยอนเลื่อนมือขึ้นมาซ้อนมือของยงกุกไว้

...ให้หยุดสนใจอย่างอื่นสักที

ริมฝีปากเม้มแน่นและปลายลิ้นสีแดงเลียมันราวกับคนขาดน้ำ

"ผมไม่ได้นั่งจนตัวแทบจะแนบจนซ้อนกับนูน่า..."

"ไม่ได้ให้ใครจูบแก้มจูบคอไม่หยุด..."

"ไม่ได้เต้นรำแบบนั้น..." แบบที่สร้างโลกส่วนตัวจนเหมือนคนรักเขาทำกัน

ถึงตรงนี้แล้วหางตาของคนพูดดูเหมือนจะชื้นๆขึ้นมา

"...ไม่ได้ร้องเพลงเบาๆข้างหูให้ใครฟัง"

"ผมไม่ได้ทำอะไรเลย..."

...

"แบบนี้จะบอกว่าผมจะเก่งได้ยังไง..."

แต่ในใจยังนึกขอบคุณ ที่ยอมพาออกมาด้วย เพราะอย่างน้อยก็ได้เข้าใกล้พี่ขึ้นอีกนิด

...เพราะบางทีตอนตื่นรออยู่ที่หอคนเดียวก็ได้แต่คิดว่าพี่ออกมาทำอะไรบ้าง

คิดอยู่คนเดียวก็ปวดหัว...

.

ปวดหัวมากๆ

น้ำตามันก็ไหล

.

เหมือนที่เป็นอยู่ตอนนี้นั่นแหละ

.

"...แดฮยอน" ปลายนิ้วของยงกุกสั่นเล็กน้อย ตอนที่ปาดเช็ดหยดน้ำที่ไหลไม่หยุดจากหางตา

แดฮยอนไม่เคยร้องไห้

เขาไม่เคยเห็นแดฮยอนร้องไห้

น้องที่ร่าเริง กวนประสาท แต่ก็สดใสและขี้อ้อน...

เขาแอบมองทุกครั้งไม่ว่าแดฮยอนจะอ้อนใคร

แม้จะไม่เคยใช่เขา

...แล้วตอนนี้เพราะเมาหรือเปล่า

หรือเพราะไม่มีใคร

...

ยงกุกเอื้อมจับมือที่ทาบอยู่บนอกเขาให้เลื่อนไปบนหลังคอ สองมือประคองลงข้างเอวที่คอดไม่ต่างจากหญิงสาวก่อนหน้า

เคลื่อนที่ไปช้าๆ ...สายตาไม่ละห่างไปจากกัน

"พี่ยงกุก..." เสียงเบาราวกับคนละเมอ

ปลายนิ้วเรียวข้างหนึ่งจึงเลื่อนขึ้นหลังท้ายทอย สอดประสานในกลุ่มผมสีน