2013/Aug/21

Title: Lost & Found
Status: 5/6
Fandom: B.A.P
Pairing: Yongguk / Daehyun
Genre: AU, Drama
Rating: R
Warning: Boy / Boy, if it's not your thing please don't read.
Disclaimer: The boys not mine, no money made. 
For other chapters: [my fic index]
Note: the song that inspired the whole story : EXO-M - Heart Attack [ here ]



 
 
Lost & Found
by kiba kai
 



my heart stops...

it's the same as being dead


i can't breath...

i can't even think of living without you

- coma
 
 
 
 
chapter 5 : Deceived
 
 
 
แสงแดดอ่อนกระทบเปลือกตา...

ตาคมกระพริบลืมขึ้น ...สิ่งแรกที่บังยงกุกทำคือกระชับแขนซ้ายให้แน่น แม้ร่างของใครบางคนยังแนบชิดไม่ห่าง

กลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนเอนซบอยู่บนไหล่เขา ยงกุกเอียงศีรษะตัวเองถอยออกมาเล็กน้อยเพื่อจะได้มองใบหน้านั้นได้ชัดขึ้น ...ปลายจมูก แพขนตาปิดสนิท ...เรียวปากอิ่ม

ปลายนิ้วยาวเลื่อนไล้ไปตามเนื้อชมพูอ่อน...

.

...บางครั้งเขาก็ไม่อยากเชื่อ

ว่าคนๆนี้เลือกจะอยู่ตรงนี้

.

"...อือ" เสียงเบาๆลอดลำคอเรียวนั้นทำให้ยงกุกแกล้งหลับตาลงอีกครั้ง เขารู้ว่าคนข้างๆตื่นแล้ว ...รู้สึกว่ากำลังถูกมองแบบเดียวกัน

รู้สึก... ถึงรอยประทับของริมฝีปากบนผิวไหล่

แล้วความอบอุ่นก็ละจากไป

ในใจวูบไหว... แต่มิได้ขยับเขยื้อน เฝ้ารอสักพักจนได้ยินเสียงเปิดและปิดประตู ตาคมลืมขึ้นอีกครั้ง เขาสูดลมหายใจเข้าและสวมกางเกงนอนออกไปนอกห้อง

...ไม่มีใคร

ไม่พบใคร

...

"คุณตื่นแล้ว..."

.

รู้สึกถึงจังหวะหัวใจเต้นที่ผิดพลาด

ยงกุกไม่กล้าเหลียวไปมอง ทำไมเขายังนึกถึงวันแรกที่พบหน้าคนๆนี้ ...สถานการณ์เดียวกันนี้

'ผมกลับล่ะ' หากเป็นประโยคจากลาและสีหน้าเย็นชาเช่นนั้น ...เขาจะทำอย่างไร

หากแต่ว่า...

.

"หิวหรือเปล่า"

.

สองมือโอบกอดจากด้านหลัง ไออุ่นจากกายบางแนบชิด ...รอยประทับนุ่มบนต้นคอ

ยงกุกไม่รู้ว่าตัวเองกลั้นหายใจ เขาหลับตาลงและกอบกุมมือคู่นั้นไว้ ทั้งกายหันมาคืนอ้อมกอดกลับไปบ้าง

จูบประทับบนเปลือกตา ไล้ลงบนเรียวปาก

...หวาน

.

"ไม่หรอก ...ยังไม่หิว"

.


บางสิ่งที่เกิดขึ้นซ้ำๆไม่ว่าจะกี่ครั้ง จะแน่ใจได้อย่างไรว่าเป็นเรื่องจริง

บางครั้งม่านหมอกบดบังราวกับภาพฝัน ชัดเจนจากดวงตาหากแต่เลือนลางอยู่กลางอก

ข้อมือบางถูกยกประคอง... ทักทายด้วยริมฝีปากทีละข้อนิ้ว พลิกกลับบนสองฝ่ามือ... ทุกลายเส้นบนนั้นถูกบังยงกุกจูบซับไว้ทั้งหมด เสื้อเชิร์ตขาวตัวโคร่งของเจ้าของห้องที่แดฮยอนหยิบมาใส่ถูกทวงคืนทีละน้อย ผ้าขาวเลื่อนออกจากไหล่ช้าๆจนร่วงลงไปกองบนพื้นพรม...

ดวงตาฉ่ำปรอยช้อนมองตาคม ริมฝีปากอิ่มเริ่มเลาะเล็มจากต้นคอถึงปลายคาง ...ทุกตารางนิ้ว จนกลับมาบดเบียดกันอีกครั้ง

สองมือถูกดึงให้โอบรอบคอ ยงกุกประคองข้างเอวบางให้ถอยทีละก้าว จนปลายเท้ารู้สึกถึงความเย็นของพื้นกระเบื้อง

...อ่างน้ำ

ผิวเปล่าถูกกดให้นั่งลงบนขอบอ่าง

...เสียงน้ำไหล

แดฮยอนปรายตามอง ลิ้นสีแดงเลียวนรอบริมฝีปากแล้วคุกเข่าลงตรงหน้า

...มือบางรั้งบนขอบกางเกง



...



ความฝัน...

คงจะใช่

จองแดฮยอนกำลังลุ่มหลงในฝันนั้นจนไม่อยากตื่น ที่ผ่านมาฝันของเขาลอยฟุ้งเพียงลำพัง ...แตกดับง่ายดายราวกับสายหมอก

ไม่ชัดเจน

...แต่ครั้งนี้อาจต่างไป

การที่คนอย่างบังยงกุกยอมใช้เวลาอยู่กับเขาแบบนี้ ...ความใกล้ชิด รสสัมผัส ทั้งที่ตัวเองตั้งมั่นในรักเดียว ...นี่จะหมายความว่าเขามีโอกาสหรือเปล่า คนที่ผ่านมาหมดแล้วจนกลายเป็นแบบนี้

...มือใหญ่เอื้อมประคองใบหน้านวลให้แยกจาก ฉุดรั้งทั้งร่างให้จมลงสายน้ำพร้อมกัน

อยากจะลืมว่าตัวเองเป็นใคร อยากลืมไปแม้เพียงชั่วขณะ

...ข้อเท้าแยกพาดข้างละขอบอ่าง มือบางสั่นระริกยามเกาะเกี่ยวบนบ่าแข็ง ...

ลืมไป ว่าร่างกายนี้ถูกใครกี่คนแตะต้องมาอย่างไรบ้าง

...เสียงร่ำร้องและสายน้ำสะท้อนไปทั่วผนัง...

.

'...มีเรื่องเดียวเท่านั้นที่ฉันให้ไม่ได้'

.

ลืมว่าใจของเขาเคยถูกคนคนเดียวทำร้ายมาอย่างไรบ้าง

.

'...นอกนั้นฉันยอมเธอทุกอย่าง'

.

"คุณซึง..." เรียวปากกัดลงอย่างแรง

ไม่.. ไม่ใช่

"ยงกุก ..."

ดวงตาฝืนขึ้นมองให้ชัด คนๆนี้มิใช่เงาพร่าเลือนจากอดีต

"...ยงกุก"



...


.



เสื้อเชิร์ตตัวใหม่ที่พอดีตัวมากกว่าถูกใส่ให้บนตัวแดฮยอน ปลายนิ้วยาวค่อยๆติดกระดุมให้ทีละเม็ด อาหารเช้าที่เสิร์ฟในยามสายถูกเตรียมจากมือคนสองคน

ริมฝีปากอิ่มผละจากหลังต้นคอ สองมือนวดเฟ้นบนผ้าขนหนูผืนนุ่ม เบื้องล่างนั้นคือผมที่เปียกหมาดของเจ้าของห้อง บังยงกุก

...ราวกับถูกชโลมด้วยสายน้ำเย็น แดฮยอนไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองได้รับความอ่อนโยนขนาดนี้ ...

สะอาดขนาดนี้

เขาคิดว่าตัวเองกำลังเสพติด... การใช้ชีวิต และความรู้สึกเช่นนี้

...คนคนนี้

.

ฝ่ามือใหญ่เอื้อมจับบนข้อมือบาง "ออกไปข้างนอกกันไหม"

ไม่มีใครรู้ว่าคำขอแปลกหูนั้นมีค่าแค่ไหนสำหรับเอสคอร์ทที่ไม่เคยมีใครอยากจ่ายเงินเพียงเพื่อจับมือกันเดิน

...

ควันกรุ่นจากกาแฟและชาร้อนอย่างละถ้วยล่องลอยล้อแสงสว่างในยามบ่าย บนโต๊ะริมหน้าต่างของร้านหนังสือเล็กๆนอกเมือง

"คุณชอบอ่านหนังสือ" แดฮยอนที่นั่งหลังพิงพนัก
มองผู้ร่วมโต๊ะที่พลิกหนังสือนิยายแนวสืบสวนทีละหน้า

"แล้วเธอล่ะ" ยงกุกเหลือบมองหนังสือที่พาดอยู่บนต้นขา ภาพท่องเที่ยว ชายหาดขาวตัดท้องฟ้าและทะเลสีเขียวมรกต

"ผมชอบ..." แดฮยอนนิ่งไปขณะใช้ความคิด เขาไม่เคยใช้เวลาเพื่อความสุขของตัวเองนัก เว้นก็แต่ "ว่ายน้ำ"

"ดูไม่ออกนะ"

"ผมดูเป็นยังไง" คนถามอมยิ้มน้อยๆ

ใบหน้าคมเพียงส่งยิ้มบางแล้วส่ายหน้าก่อนจะก้มอ่านหนังสือต่อไป

แดฮยอนนั่งมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้า

รู้สึกถึงแสงสว่าง

ม่านหมอกเริ่มสลาย...

ไม่ใช่ฝันของเขาที่กำลังเลือนหายไป

แต่มันกำลังจะกลายเป็นความจริง

...

.

โทรศัพท์เครื่องสีดำบนโต๊ะนั้นมีสัญญานว่าสายเข้า

ยงกุกเพียงดับหน้าจอไว้เช่นเดิมเท่านั้น



...






...ไม่ใช่สายไม่ว่าง

แต่ไม่รับสาย...

.

จอนฮโยซองหมดทางแล้วที่จะขอปรับความเข้าใจ เธอกำโทรศัพท์อยู่แบบนั้น ทั้งที่มันเป็นวันทำงาน ...เธอรู้แล้วว่าจองแดฮยอนไม่รับนัดในวันนี้เพราะเพิ่งติดต่อไปหาแทนคุณฮิมชาน

...อยู่ด้วยกัน? ถึงขั้นทิ้งงาน?

ยงกุกไม่เคยทำแบบนี้เพื่อเธอ

สำหรับเขา งานมาก่อนเสมอ และความสุขของเธอเป็นเรื่องรอง ...มันเป็นแบบนั้นตั้งแต่แรกและเขาเตือนเธอตั้งแต่ก่อนคบกัน แต่บางทีเธอก็อยากรู้สึกว่าได้รับความสำคัญบ้าง

แล้วจองแดฮยอนเป็นใคร...

ทำไมถึงได้มันไปง่ายๆ

เธอไม่อยากยอมรับ

...





เช้าวันต่อมา บังยงกุกได้รับแจ้งจากเลขาซองจีอึนว่าทางออฟฟิศของฮิมชานขอเรียกประชุมด่วน ในช่วงเช้าเพราะพบปัญหาเรื่องแบบแปลน เขาตอบรับและแจ้งว่าจะตรงไปจากที่พักเลย

เขาทำเช่นนั้นจริง แต่หลังจากไปส่งจองแดฮยอนก่อน และเช่นเดียวกับทุกครั้ง เด็กหนุ่มให้เขาส่งแค่นอกรั้วด้านหลังเท่านั้น แม้ดึงดันจะไปส่งข้างใน แต่ความตั้งใจเขาถูกหยุดไว้ด้วยริมฝีปากคู่นั้นเสมอ

ยงกุกขยับเนคไท ให้เรียบร้อยขณะรอลิฟท์ที่จะพาขึ้นไปห้องประชุมของฮิมชานเปิด ในสมองคิดเพียงความเป็นไปได้ของแปลนว่าจะพลาดตรงจุดไหนได้บ้าง ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เตรียมใจที่จะพบคนรักเก่าของเขา

...ในชุดสั้นสีแดง

ชุดที่เขาเคยซื้อให้

จอนฮโยซอง

"ผมมาพบฮิมชาน" เสียงทุ้มเอ่ยเรียบ

เธอมองตรงมา และคราวนี้ยงกุกไม่หลบสายตาเหมือนเช่นเคย "เข้าไปรอที่ห้องทำงานได้เลยค่ะ"

ยงกุกเข้าไปที่ห้องส่วนตัวของผู้ร่วมงาน โน๊ตบุ๊คยังถูกพับปิด กาแฟยังไม่ถูกเสิร์ฟ ...ฮิมชานยังไม่มา?

เขาจะหันกลับออกไป แต่ไม่ทันเสียแล้ว ฮโยซองเข้ามาในห้อง เสียงล็อคประตูจากด้านในถนัดหู

"ฮิมชานไม่ได้นัดผม" ยงกุกใช้น้ำเสียงราวกับกล่าวโทษ

"คุณไม่ยอมคุยกับฉัน ยงกุก" เธอก้าวเข้ามาใกล้ "ฉันขอถาม วันนั้น... ก่อนที่คุณจะหายไป คุณรู้อะไรมา มีใครบอกอะไรคุณ"

ราวกับถูกน้ำเย็นเยือกราดลงมาทั้งตัว เขาต้องนึกถึงเรื่องแบบนั้นอีกหรือ ...แต่ถ้าไม่ ผู้หญิงคนนี้คงไม่ตัดใจงั้นใช่ไหม "เธอนอกใจฉัน รู้อยู่แก่ใจ" เขากำหมัดแน่น

"ฉันแค่เมาไปหน่อยเท่านั้น ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ..." เธอตรงเข้ามาจับแขนเขา

ซึ่งเขาสะบัดมือเธอออกราวกับมันเป็นเชื้อโรค "บนเตียงของเรา ฮโยซอง เธอพาเขามาที่ห้องเรา" เสียงทุ้มเน้นทีละคำ

"เขามาส่งฉัน! ฉันนึกว่าเขาจะกลับ แต่ฉันสู้แรงเขาไม่ได้"

เสียงทุ้มแค่นหัวเราะ "เธอไม่ได้ต่อต้านด้วยซ้ำ" ฝ่ามือใหญ่ลูบบนในหน้าตัวเอง "ฉันเห็น... ฉันอยู่ในห้องน้ำ"

ฮโยซองหน้าเสีย ก็วันนั้นเขาไปนอกเมืองไม่ใช่เหรอ นี่เธอนึกมาตลอดว่าคนรักของเธอได้ข่าวมาจากคนอื่น

"ฉันได้ยิน เธอเรียกชื่อเขา ... จิโฮ"

ใบหน้างามไม่เหลือเค้าของศักดิ์ศรี...

"แล้วอย่าบอกว่าเธอพลาด เพราะเธอนอนกับเขามาตลอด ...อย่าปฏิเสธ เพื่อนฉันหลายคนเล่าให้ฟังว่าเจอเธอเมาอยู่กับหมอนั่นหลายครั้ง และฉันไปเห็นมาเองกับตาทุกครั้ง ...ฉันตามไปดูเธอ"

อะไรนะ...

เพราะแบบนี้ยงกุกถึงไม่ยอมกอด? เขาหลบเลี่ยงเธอ... เพราะรู้อยู่แล้ว? ...ยังจะสายตาของเพื่อนเขาเวลาเธอไปขอความช่วยเหลือ

"แต่เธอไม่เคยพามาที่ห้องเหมือนวันนั้น มันเกินไป"

หญิงสาวกรีดร้อง "แล้วทำไมคุณไม่บอกฉัน!" ทำไมปล่อยให้คิดว่าเขาไม่สนใจ!

ยงกุกหยุดหนีแล้วหันมามองตาเธอ เขาพยายามจะมองผู้หญิงคนนี้แล้วค้นหาสิ่งที่เขาเคยเทิดทูน

"เธอไม่รู้หรือ... ว่าฉันเคยรักเธอแค่ไหน"

ไม่มีอีกแล้ว...

"ฉันรอให้เธอกลับใจ"

...ไม่เห็นอะไรเลย

"เธอเป็นคนทิ้งฉันเอง ฮโยซอง"



...



จอนฮโยซองแทบหมดแรง เธอพยายามคิดคำแก้ตัวมากมาย แต่ไม่นึกว่าเรื่องมันจะใหญ่กว่าที่คาด ...ใจเธอเจ็บ แม้ยงกุกจะรู้มาตลอด เขาให้โอกาสแล้วโดยที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำ

อย่ามองแบบนั้น... อย่าสมเพชเธอ

มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้จริงๆแล้วใช่ไหม

.

...ไม่

ทนไม่ได้...

เธอไม่ยอม

เธอทรมานมานานกว่าเขา ถ้าจะพัง มันต้องพังกันทั้งคู่

เธอหัวเราะออกมา "หึ คุณทนไม่ได้ที่ฉันนอกใจ แล้วทำไมกับจองแดฮยอนคุณทนได้?"

คิ้วเข้มขมวดลง เสียงเข้มปรามไม่ให้เธอยุ่งเรื่องส่วนตัว "เขาไม่เหมือนเธอ"

ฮโยซองได้โอกาส เธอเห็นความลังเลในสายตาเขา "ต่างอะไรกัน ดูไม่ออกเหรอว่าเด็กนั่นทำงานอะไร"

"จะบอกอะไรให้ ทุกครั้งที่เด็กนั่นมา ฉันไม่เคยได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมประชุมกับคุณฮิมชาน"

"ทำหน้าแบบนั้นเข้ามาหาเจ้านายฉันถึงในห้องนี้" เล็บสีแดงเคาะลงบนโต๊ะไม้

"เขาคงมีอะไรกันบนโต๊ะตัวนี้"

"หรือโซฟา"

"...หรืออาจจะทั้งสองที่"




ทนได้ไหม ...

เขาทนได้หรือเปล่า

ยงกุกเองก็เคยเห็นแล้ว ว่าฮิมชานแตะต้องแดฮยอนอยู่ตอนที่เดินเข้ามา แต่ชเวซึงฮยอนก็พูดไว้ว่านั่นเป็นครั้งเดียวที่อนุญาติให้มาหาฮิมชาน

หนักแน่นให้พอ

เรื่องมันผ่านไปแล้ว... ใช่ไหม

ทั้งใครต่อใคร

ทั้งคิมฮิมชาน...

เขาอ้อนวอนให้เรื่องพวกนั้นผ่านไปทั้งหมด

...

ฮโยซองเห็นสีหน้ายงกุกแล้วรู้สึกถึงชัยชนะ

เรียวปากแดงสดเผยยิ้มร้าย "คุณยังไม่รู้สินะ ว่าจองแดฮยอนมา 'ประชุม' บ่อยแค่ไหน?"

"เป็นเดือนแล้ว ที่เขามาอาทิตย์ละสองสามครั้ง ตอนพักเที่ยง ...ออกไปตอนบ่ายๆ"

"สีหน้าอิดโรยจนฉันไม่อยากมอง"





...

my heart stops...

it's the same as being dead

...







...

.


'คุณยังไม่รู้สินะ ว่าจองแดฮยอนมา 'ประชุม' บ่อยแค่ไหน?'

.

ใครเลยจะรู้บ้างว่าประโยคนั้นดังซ้ำอยู่ในหัวของบังยงกุกไปแล้วกี่ครั้ง

มันไม่จริงหรอก เขาไม่เชื่อ

...ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าแดฮยอนทำอาชีพอะไร?

แต่การที่แดฮยอนอยู่กับเขาตั้งแต่หัวค่ำจนเช้าแทบทุกวันนั้นไม่ได้มีความหมายอะไรเลยอย่างนั้นหรือ

...ยงกุกหลับตาลงและพยายามค้นหาอะไรบางอย่าง อะไรก็ได้ที่เขาอาจมองผ่าน

หลักฐานที่แสดงว่าแดฮยอนไม่ได้เสแสร้ง...

เสียงเรียก

อ้อมกอด

สัมผัส ที่เขาได้รับซ้ำๆ

แล้วยัง ...

.

... ไม่ ไม่มีนอกจากนั้น

แต่แล้วความทรงจำบางอย่างกลับแทรกขึ้นมา

.

ที่หน้าลิฟท์นั่น ฮิมชานบอกว่าจองโต๊ะไว้แล้ว

ที่ห้องประชุม ฮิมชานเป็นคนบอกให้แดฮยอนเป็นฝ่ายหยุด

ที่เลาจน์... เขาเพิ่งนึกออกว่ายูยองแจบอกว่าเจ้านายของเขาหวงแดฮยอนมากกว่าใคร

จำได้ว่าแดฮยอนเองเลือกนั่งลงข้างชเวซึงฮยอนแทนที่จะดูแลฮิมชาน ...จำได้ตอนที่เห็นฝ่ามือนั้นนวดคลึงบนต้นคอเรียว

.

สองคน... หรือมากกว่านั้น?

มากแค่ไหน

.

...เวลากลางวันแทบไม่เคยติดต่อกัน

เขาไม่เคยได้เข้าไปส่งแดฮยอนที่คลับ

.

...ไม่เคยได้ยินคำว่ารัก

.

...ไม่เคยเลย

...

มีเพียงแค่เรื่องทางกาย

ไม่มีอะไรอีกแล้ว




...





ตากลมโตมองภาพสะท้อนของผู้ชายคนหนึ่งจากกระจกในตัวลิฟท์ ผู้ชายคนนั้นใส่เสวตเตอร์ไหมพรมสีเทา กางเกงเข้ารูปสีขาวและรองเท้าผ้าใบ ถือนิตยสารท่องเที่ยวทะเลที่มีกระดาษสองแผ่นกั้นกลางเล่ม

รูปหน้าที่เห็นนั้นดูคุ้นเคย แต่สีหน้าไม่ใช่

เขาไม่เคยเห็นตัวเองมีสีหน้าแบบนี้

มุมปากยกขึ้นราวกับกำลังยิ้ม...

.

เช่นเคยที่เขาโค้งทักทายซองจีอึนและได้รับอนุญาตให้เข้าไปหาหัวหน้าทีมสถาปนิก จองแดฮยอนเคาะประตูเบาๆแล้วเปิดเข้าไป

เขาเห็นเบื้องหลังของบังยงกุกที่หมุนเก้าอี้ทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง สายตาคมคงเห็นเงาสะท้อนบนกระจกแล้ว จึงได้เอ่ยถามโดยไม่หันมามองหน้า

"เรื่องงานโปรเจค เคยไปประชุมกับทีมตกแต่งมาบ้างหรือยัง"

แปลกใจเล็กน้อยที่ถูกถามเรื่องงาน แดฮยอนวางนิตยสารไว้ ฟันขาวกัดริมฝีปากก่อนตอบตามจริง "ก็มีบ้าง..."

"กับคิมฮิมชาน?"

สองเท้าก้าวไปยืนขวางอยู่เบื้องหน้า ตัวเขากำลังแยกสายตาเจ้าของห้องออกจากท้องฟ้า "อืม..."

"...บ่อยแค่ไหน"

เบียดสะโพกขึ้นไปบนหน้าตัก เรียวปากอิ่มไม่ว่างตอบคำถาม "...."

ใบหน้าคมเบี่ยงเพียงพ้น "ตอบฉัน"

"อาทิตย์ละสองสามครั้ง..."

เพราะมือสองข้างวางอยู่บนที่พักแขน แดฮยอนจึงไม่เห็น... ว่ามันกำแน่นขนาดไหน "เคยคุยกับเลขาของคุณคิมบ้างหรือเปล่า"

คิ้วได้รูปขมวดเล็กน้อย "ก็แค่ทัก..."

.

บังยงกุกกำลังรอคำตอบ

.

"เธอไม่เคยเข้ามาในห้อง"



.



ในชีวิตของบังยงกุก เขาเคยลิ้มรสความรู้สึกแบบนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง ความรู้สึกของคนยืนบนที่สูง ...สูงจนแทบคว้าได้แม้ก้อนเมฆ เขากำลังก้าวไปข้างหน้า เพื่อพบว่าทางเดินนั้นขาดหาย ...มารู้ตัวเมื่อก้าวเท้าลงแล้ว และพบว่าไม่มีสิ่งใดจะยึดเหนี่ยวได้อีก

ทั้งตัวร่วงลง... ร่วงลงไป โดยไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะกระแทกพื้น

ยิ่งสูง...

...ยิ่งแหลกเหลว

จอนฮโยซอง

จองแดฮยอน

.


มือใหญ่รวบเอวบางไว้เพื่อประคองให้ยืนขึ้น...

"เรื่องแบบโครงสร้างอาคารเรียบร้อยแล้ว ผมจะส่งมอบงานให้ทีมก่อสร้างและทีมตกแต่งภายใน"

...ปลายนิ้วยาวบรรจงเขี่ยเส้นผมสีน้ำตาลให้รับกับใบหน้า สองขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว

"หมดเวลาของผมแล้ว ...หลังจากนี้คุณคงได้ใช้มันกับฮิมชาน"

ดวงหน้างามระคนสงสัย หากแต่เรียวปากอิ่มยังรั้นจะเคลื่อนเข้าหา

"อย่าเลย..."

มือสองข้างของแดฮยอนค่อยๆถูกปลดลงจากไหล่

"เอสคอร์ทที่มีค่าตัวสูงขนาดนี้..."

ตาคมมีเพียงความว่างเปล่า

"ผมไม่มีเงินจ่าย"



...


i can't breath...

i can't even think of living without you


...




140

160

180

ปลายเท้ายังคงเหยียบลงคันเร่งโดยไม่ได้ใส่ใจว่ากำลังขับรถด้วยความเร็วเท่าไร

เห็นเพียงแสงสีส้ม เส้นสีขาว และหนทางที่มืดสลัว

บังยงกุกกำลังค้นหาบางอย่าง

อะไรสักอย่างที่เขาทำหล่นหาย

อาจเป็นตอนนั้น

ครั้งแรกที่ร่างกายแนบสัมผัส

จู