2013/Oct/12

Title: Lost & Found
Status: Special Chapter
Fandom: B.A.P
Pairing: Yongguk / Daehyun
Genre: AU, Drama
Rating: R
Warning: Boy / Boy, if it's not your thing please don't read.
Disclaimer: The boys not mine, no money made. 
For other chapters: [my fic index]
Note: the song that inspired the whole story : EXO-M - Heart Attack [ here ]
 
 
 
 
 
Lost & Found
by kiba kai
 
 
 
 
 
 
"กรุณารอเครื่องดื่มสักครู่นะครับ"


เสียงจากเด็กหนุ่มหน้าแคชเชียร์ยิ้มแย้มต้อนรับลูกค้า

มุนจงออบ หนึ่งในสถาปนิกจูเนียร์ของอีกรุ๊ปค้อมหัวรับแล้วกวาดสายตาไปรอบๆร้านกาแฟด้านล่างของตึกที่เขาไม่ค่อยได้ลงมานัก เพราะเลขาของเจ้านายเขามักใจดีรับออร์เดอร์เผื่อเขาด้วยเสมอ แต่วันนี้พี่จีอึนหยุด เขาเลยนึกอยากลงมานั่งเล่นบ้าง จงออบรับแก้วมอคค่าเย็นไปหาที่นั่งจนสะดุดเล็กน้อยที่เห็นเจ้านายตัวเองนั่ง อ่านหนังสือพิมพ์อยู่มุมหนึ่ง 

เขาค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม และส่งยิ้มให้เจ้านายเมื่อเงยขึ้นมองมา "นั่งด้วยนะครับ"

บังยงกุกพยักหน้าแล้วยกกาแฟขึ้นจิบ เมื่อเขาวางมันลงอย่างเก่าจงออบสังเกตุว่าเจ้านายเขาสั่งคาราเมลมัคคิอาโต เขาอมยิ้มกับเครื่องดื่มที่ขัดกับหน้าตาคนดื่ม 

...จนจงออบนึกถึงบางคน "พี่ยงกุกครับ อ่า..."

"ว่า?"

เขาปล่อยหลอดมอคคาที่กัดไว้ "พักนี้เจอคุณแดฮยอนบ้างหรือเปล่าครับ"

"...ถามทำไม"

จงออบเห็นสัญญานอันตรายเมื่อคิ้วคู่นั้นเริ่มขมวด "ง่า เปล่าครับ" ...ก็เห็นว่าไม่มานานแล้ว แต่เจ้านายเขาก็ไม่ได้ดูหดหู่เหมือนเมื่อเดือนก่อนนี่นะ ตอนนั้นแย่ขนาดว่า ถ้าเอาดอกไม้ไปปักในห้องทำงานพี่เขามันคงเหี่ยวภายในครึ่งวัน

แต่แล้วเสียงทุ้มต่ำกลับเอ่ยออกมาเบาๆก่อนจะกลับไปอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ

"...จะออกไปรับตอนห้าโมง"

ยงกุกไม่มั่นใจว่าทำไมจงออบต้องยิ้มขนาดนั้นด้วย ซึ่งเขาไม่ทันได้ถาม กลับมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเพิ่มอีกคน

"ว่าไงครับคุณบัง"

เสียงทักไม่พึงประสงค์ที่คนฟังอยากจะเบือนหน้าหนี คิมฮิมชานกับอเมริกาโนเย็นนั่งลงโดยไม่ได้รับเชิญ แล้วยังชื่อแบบนั้นที่เจ้าตัวเริ่มเรียกหลังจากที่มีเรื่องกับ...

"แดฮยอนล่ะ"

"..." ...จะถามหาทำไมกันนัก

"เฮ้ๆ ใจเย็นเพื่อน แค่ถามเฉยๆเอง" ฮิมชานกระตุกยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าเจ้าของโต๊ะ "...เลิกแล้วน่า" เขากระซิบตามในลำคอ

"แล้วคุณฮิมชานมาที่นี่ทำไมครับ" มุนจงออบที่กำลังก้มดื่มกาแฟ เอ่ยถามโดยไม่มองหน้า

ฮิมชานเลิกคิ้ว รู้มาบ้างว่าจงออบไม่ค่อยชอบเขาเพราะเขาสั่งแก้แบบที่ไม่เข้ากับงานออกแบบกลับมาเสมอ "ก็... ตอนนี้จะว่าไป ผมก็เป็นคนของอีกรุ๊ปแล้วล่ะนะ" เพราะบริษัทของเขาเข้าร่วมกิจการกับประธานอีแล้ว "แต่ว่าตอนนี้ผมกำลังหาเลขาคนใหม่ ฮโยซองขอลาออกเพราะไม่สะดวกมาทำที่นี่ แล้วก็เลยต้องเซ็ตทีมใหม่ให้ทำงานง่ายขึ้นไปด้วย..." 

เด็กหนุ่มเขี่ยหลอดเล่นเพราะไม่ได้สนใจฟัง ที่ถามเพราะอยากให้รีบลุกออกไปต่างหาก จนกระทั่งรู้สึกถึงมือข้างหนึ่งเอื้อมมาจับบนเข่า

คิมฮิมชานหันมามองเขาด้วยรอยยิ้มหวานเลี่ยน "...ว่าแต่นายอยากจะย้ายแผนกบ้างไหมล่ะ มุนจงออบ"

เล่นเอาคนถูกถามแทบสำลักกาแฟ เขารีบลุกยืนขึ้นทันที "ผมขอขึ้นไปทำงานต่อล่ะครับ"

ฮิมชานหัวเราะในลำคอพร้อมทั้งส่ายหน้า

"อย่าเอานิสัยเวลาไปเที่ยวมาใช้แถวนี้" ยงกุกปรามพร้อมทั้งพับหนังสือพิมพ์แล้ววางไว้ขอบโต๊ะ

หัวหน้าแผนกออกแบบคนใหม่ของอีกรุ๊ปยักไหล่เบาๆ "แกล้งเล่นหรอกน่ะ ก็ลูกน้องนายเหม็นขี้หน้าฉัน"

ยงกุกยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมองแล้วลุกยืน

"ตามสบาย แต่ระวังจะเข้าตัวก็แล้วกัน"




...




ห้าโมงครึ่ง บังยงกุกจอดรถที่หน้าโชว์รูมเฟอร์นิเจอร์หรูย่านชานเมือง เขาขึ้นไปที่ชั้นเครื่องนอนแล้วพบคนที่ตั้งใจมารับยืนคุยอยู่กับผู้ชายอีกคน ในชุดยูนิฟอร์มของทางร้าน ท่าทางเหมือนกำลังถูกคะยั้นคะยอให้เลือกเนื้อผ้าปูที่นอน

เขาไม่ชอบสีหน้าพนักงานคนนั้น

สถาปนิกหนุ่มเดินเข้าไปยืนข้างๆ "เลือกไปใช้ที่ตึกใหม่?"

เด็กหนุ่มร่างเล็กในเสื้อนอกสีขาวหันมายิ้มทักทาย จองแดฮยอนส่ายหน้าเบาๆ "ผมเลือกให้ห้องคุณ"

"แล้วได้หรือยัง"

"ผ้าได้แล้ว แต่คุณชอบสีไหน ขาวหรือเทา" มือเล็กยื่นตัวอย่างผ้าให้

ซึ่งบังยงกุกรับมันไป "สีขาวห้องเธอ สีเทาห้องฉัน" แล้วส่งให้พนักงานที่ตอนนี้มองแดฮยอนตาละห้อย "เอามาอย่างละชุด" พนักงานชายยิ้มรับเจื่อนๆแล้วรีบไปจัดของตามออร์เดอร์ 

ยงกุกมองไปรอบๆบริเวณ "ไม่พาคุณคังมาด้วย?" เขาถามถึงการ์ดและคนขับรถที่มักจะอยู่ด้วยเสมอ

แดฮยอนเอื้อมไปจัดปกเสื้อเชิร์ตที่พับอยู่เล็กน้อยให้ "ก็คุณบอกว่าจะมารับ"

"แต่อย่างน้อย... ช่างเถอะ"

...


ที่โถงลิฟท์ส่วนตึกด้านในสุดของสปาคอมเพลกซ์เครือชเว การ์ดหน้าประตูชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคุณจองไม่ได้กลับมาคนเดียว แต่คนที่มาด้วยเป็นคนเดียวที่ประธานชเวอนุญาตกลายๆให้เข้าตึกนี้ได้

บังยงกุกชำเลืองมองและค้อมหัวเล็กน้อย เขาไม่ตั้งใจอ่านสายตาที่มองมา แต่เลือกที่จะเอื้อมไปแตะบั้นเอวแดฮยอนให้เดินมาหยุดรอลิฟท์พร้อมกัน

เด็กหนุ่มรู้สึกถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของคนข้างๆ เขาเหลียวไปมองแล้วส่ายหน้ายิ้มๆ

ริมฝีปากแดงอิ่มแตะลงแผ่วเบาใต้ปลายคาง...

"อย่าอารมณ์เสียนะครับ"

ยงกุกนึกในใจได้แค่ว่า ถ้าอารมณ์เสียทุกครั้งที่มีคนมองหรือถามถึงแดฮยอน เขาคงไม่เป็นอันทำอะไรแล้ว "อืม"

ทั้งสองยังไม่แยกห่างกันตอนประตูลิฟท์เปิดออก

และคนที่ยืนขมวดคิ้วอยู่ในนั้น

ชเวซึงฮยอน

...ซึ่งไม่ยอมขยับไปไหน จนแดฮยอนทักทายและก้าวเข้าไปในลิฟท์แล้ว ยงกุกเองก็กดปุ่มเปิดประตูค้างไว้ให้ประธานเครือชเวเดินออก

แต่เขาก็ยังไม่ยอมขยับ

เป็นซึงฮยอนที่เอื้อมไปกดลิฟท์ชั้นเพนต์เฮาส์อีกครั้งโดยไม่พูดอะไร

ยงกุกกลอกตาแล้วกดชั้นถัดลงมาชั้นเดียวซึ่งเป็นห้องของแดฮยอน

"คุณซึงฮยอนลืมของหรือครับ" แดฮยอนถามเพราะรู้สึกว่าบรรยากาศออกจะอึดอัดแปลกๆ

ไม่มีใครตอบอะไรจนลิฟท์ย้อนขึ้นไปถึงชั้นบน แต่ในขณะที่สองคนจะเดินออกไป ปุ่มปิดประตูถูกเจ้าของตึกกดทันที

"แดฮยอน ขึ้นไปคุยที่ห้องผมหน่อยสิ"

ยงกุกคิดว่าเขาพยายามแล้วที่จะไม่ชักสีหน้า โดยเฉพาะตอนที่ชเวซึงฮยอนประคองหลังแดฮยอนให้เข้าห้องตัวเองและแทบจะปิดประตูใส่หน้าเขา

คงเป็นครั้งแรกที่ยงกุกได้เข้ามาที่นี่ แต่ยิ่งเขามองก็ยิ่งขัดสายตา ...เพราะของทุกอย่างที่อยู่ในห้องนี้ทั้งนั้น

ทั้งกระจก

ทั้งอ่างน้ำ

ทั้งเคาน์เตอร์บาร์

ห้องนอนโล่ง

เตียงสี่เสา

ระเบียงกว้าง

พื้นพรมนุ่ม

...

ของพวกนี้เขาจำได้ดีว่าเป็นสเปคห้องพักแขกที่แดฮยอนเลือก

ยงกุกมองตามคนทั้งสองที่ประคองไหล่กันไปทางโต๊ะทำงานแล้วกำมือแน่น...

...อดีตของแดฮยอน

หรือปัจจุบัน...

.

.

บ้าชะมัด

เขาควรเลิกคิดเรื่องแบบนี้

.

ยงกุกหลับตาลงแล้วเดินตามไปหยุดยืนแค่ระยะพอได้ยินบทสนทนา ...อย่างไรเสียซึงฮยอนก็เป็นลูกค้าของบริษัท

"มีอะไรให้ช่วยหน่อยนะ เอ้อ เธอคงไม่ได้คิดจะย้ายไปอยู่ที่อื่นใช่ไหม"

ยงกุกหรี่ตากับคำพูดดักทางแบบนั้น แน่ล่ะเขาเคยคุยกันแล้วว่าจะให้แดฮยอนลาออกไปอยู่ด้วยกัน

...จะติดก็แค่หมอนี่เท่านั้น

"...เพราะถ้าเป็นแบบนั้นฉันคงลำบากแย่ หาใครช่วยคุมงานเด็กๆที่นี่ไม่ได้เลย" พูดก็พูดไป แต่มือยังลูบหัวลูบไหล่จนยงกุกอยากจะเบือนหนี

และแดฮยอนยังคงทำอะไรขัดใจเขาทุกครั้ง "ครับ ผมจะช่วยงานคุณชเว"

"ตึกใหม่ใกล้จะเสร็จแล้ว ว่างจากงานที่นี่ฉันอยากให้เธอช่วยไปตรวจความเรียบร้อย"

แดฮยอนแปลกใจเล็กน้อยแต่ไม่ได้แย้งอะไร "คุณกังวลเรื่องไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ"

"ไม่หรอก" ใบหน้าหล่อเหลาส่งยิ้มมุมปาก "เธอแค่ไปเดินตรวจรอบๆเก็บรายละเอียดหน้างาน คุยกับพวกโฟร์แมน คนงานบ้าง"

ยงกุกหลับตา คนเจ้าเล่ห์ที่ลอบยักคิ้วให้เขาคนนี้กะจะใช้งานสถาปนิกอย่างเขาต่างหาก ใครจะปล่อยให้ไปเดินที่เปลี่ยวๆแบบนั้นคนเดียว

"แล้วที่นี่..."

ซึงฮยอนหันไปรินแก้วไวน์ส่งให้แดฮยอน แต่เจ้าตัวปฏิเสธ "ยูยองแจก็ใช้ได้ ฉันเลื่อนระดับให้เขาแล้ว"

สายตาเด็กหนุ่มอ่อนลง "...ครับ"

"เฮ้..." มือใหญ่วางแก้วลงแล้วถือวิสาสะสอดเข้าหลังเอว อีกข้างประคองใบหน้าให้เงยขึ้นมองกัน "ฉันไม่ได้ชอบเขามากกว่าเธอนะ"

ยงกุกเม้มปากแน่น ขนาดต่อหน้าเขา ชเวซึงฮยอนยังพูดจาสองแง่สองง่ามแถมมือไม้เกะกะแบบนี้

...แต่สิ่งที่ยังทำให้เขานิ่งอยู่ได้คือคำพูดยิ้มๆของแดฮยอน

"ไม่มากไปกว่าคุณควอนด้วยสินะครับ"




...





"...คุณโกรธ"

เป็นคำแรกที่แดฮยอนเอ่ยขึ้นหลังจากประตูห้องปิดลง

"..." ซึ่งยงกุกไม่ได้ตอบอะไร ...จะว่าไปเขาก็แทบจะชินเสียแล้วกับท่าทางยั่วโทสะของชเวซึงฮยอน ยิ่งเห็นเขาหงุดหงิดหมอนั่นยิ่งอารมณ์ดี แล้วเมื่อครู่หลังจากที่แดฮยอนพูดถึงคุณควอน ซึงฮยอนถึงกับหมดอารมณ์เล่น ...คงเป็นจุดอ่อนจริงๆ

ก็ดี เขาควรหาโอกาสทำความรู้จักกับคุณควอนที่ว่านี่ไว้สักหน่อย

.

...ระหว่างที่คิดเรื่องพวกนั้นเขาไม่ได้พูดอะไรออกไป

ไม่ทันมองว่าคนที่อยู่ด้วยกำลังทำอะไร

...หรือมีเสื้อผ้าแค่ไหนอยู่บนตัว

.

ซึ่งดูเหมือนจะแทบไม่มี

.

"คุณโกรธจริงๆด้วย..."

จองแดฮยอนอยู่บนปลายเตียง...

สองขาที่ไขว้กันอยู่นั้นกำลังเกี่ยวถุงเท้าขาวข้างสุดท้ายให้หลุดออกช้าๆ

ปลายลิ้นสีชมพูไล้เลียรอบริมฝีปากบน

"ผมต้องทำยังไงครับ..."

ฟันขาวกัดลงบนริมฝีปากล่าง

.

ยงกุกเริ่มรู้สึกว่าเขาหายใจไม่สะดวก

.

ยังไม่ชินสักที

เวลาที่แดฮยอนทำตัวแบบนี้

.

สองมือบอบบางรั้งชายเสื้อให้เข้าไปหา

สองขาดันตัวขึ้นคุกเข่าอยู่บนฟูกนุ่ม

เบื้องหน้าของดวงตากลมโตสูงแค่แผ่นอกของฝ่ายตรงข้าม

ซึ่งเขาลงมือปลดกระดุมออกทีละเม็ด
 
.

"...จริงๆแล้วผมไม่ค่อยได้เจอคุณชเวหรอกนะ"
 
.

ปลายลิ้นเล็กไล้เลียลงบนผิวเนื้อที่เผยออกทีละส่วน
 
.

"...อืม" 

เขาตอบรับอย่างไม่ยินดียินร้าย
 
.

"ผมเองไม่ได้รับแขกแล้ว..."
 
.

เข็มขัดหนังหลุดรอดจากลิ้นสอด
 
.

"แต่โปรไฟล์เธอก็ยังอยู่"
 
.

เสียงทุ้มพูดลอดไรฟัน
 
.

"...ผมก็แค่เดินไปเดินมาในเลาจ์"
 
.

ฟันขาวกัดลงบนซิปโลหะ
 
.

"..."
 
.

รั้งรูดลงช้าๆ
 
.

"ไม่ได้ทำอะไรจริงๆนะครับ..."
 
.

...มือใหญ่ลูบลงบนกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อน
 
.

"...แดฮยอน"
 
.

ริมฝีปากนุ่มเลาะเล็มไปทั่ว...
 
.

"ไม่ได้ทำแบบนี้แล้ว"
 
.

ยงกุกกัดกรามแน่น เขาไม่แน่ใจว่าจะยืนอยู่ได้นานแค่ไหน
 
.

"อือ... แบบนี้"
 
.

...เด็กหนุ่มดึงรั้งให้อีกฝ่ายนั่งลงบนฟูกนอน ก่อนจะป่ายปีนขึ้น
 
.

...คลึง
 
.

"แบบนี้ก็เปล่า"
 
.


เคล้า...

.

เสียงทุ้มคำรามในลำคอก่อนจะคว้าเอวบางพลิกลงบนผ้าขาว

.

จะไปทำแบบนี้กับใครที่ไหน

...ก็ลองดูสิ




...






"จุนฮง วันนี้เห็นว่าแดฮยอนเข้ามาแล้วไม่ใช่เหรอ" ยูยองแจที่กำลังปวดหัวกับคิวแขกที่จัดไม่ลงตัวสักทีถามขึ้นที่หน้า เคาน์เตอร์ อย่างน้อยเอาแดฮยอนมาช่วยเจรจาเลื่อนคิวก็ยังดี 

"อ่า ...พี่เขาเข้ามาพร้อมคุณบังน่ะครับ มาตั้งแต่เย็นแล้ว แต่ว่า..."

ยองแจกลอกตาแล้วโบกมือ "ช่างเถอะ แบบนี้คงไม่ลงมาแล้ว" ต่อให้ลงมาแล้วมานั่งปล่อยฟีโรโมนแบบยั้งไม่อยู่เหมือนคราวก่อนจะยิ่งวุ่นวายสิไม่ว่า 

จุนฮงเลื่อนแก้วโคล่าให้ พร้อมทั้งชะโงกดูแฟ้มคิวงานที่แลดูจะแน่นขนัด สายตาเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
 
"...พี่ไม่ปฏิเสธไปบ้างล่ะ"

ยูยองแจเลิกคิ้วแล้วมองเด็กหนุ่มด้วยหางตา

...สีหน้าของชเวจุนฮงบอกอะไรได้หลายๆอย่าง

เขาหัวเราะออกปลายจมูกเบาๆแล้วเอื้อมไปดีดหน้าผากดังป๊อก

"ไว้โตกว่านี้แล้วค่อยมาคุยกันใหม่นะ"











fin~
 
 
 
 
 
 
ps. ถ้าเมนต์ไม่ติดกรุณาเมนชั่นไปที่ kiba_kai นะคะ 55555 นี่คือจะทน exteen ไม่ได้แล้วค่ะ ,_,
 

Title: Lost & Found
Status: Special Chapter
Fandom: B.A.P
Pairing: Yongguk / Daehyun
Genre: AU, Drama
Rating: R
Warning: Boy / Boy, if it's not your thing please don't read.
Disclaimer: The boys not mine, no money made. 

For other chapters: [my fic index]

Note: the song that inspired the whole story : EXO-M - Heart Attack [ here ]

 

 

 

 

 

 

Lost & Found
by kiba kai

 

 

 

 

 

 

special chapter :

 

 

"กรุณารอเครื่องดื่มสักครู่นะครับ"


เสียงจากเด็กหนุ่มหน้าแคชเชียร์ยิ้มแย้มต้อนรับลูกค้า

มุ นจงออบ หนึ่งในสถาปนิกจูเนียร์ของอีกรุ๊ปค้อมหัวรับแล้วกวาดสายตาไปรอบๆร้านกาแฟ ด้านล่างของตึกที่เขาไม่ค่อยได้ลงมานัก เพราะเลขาของเจ้านายเขามักใจดีรับออร์เดอร์เผื่อเขาด้วยเสมอ แต่วันนี้พี่จีอึนหยุด เขาเลยนึกอยากลงมานั่งเล่นบ้าง จงออบรับแก้วมอคค่าเย็นไปหาที่นั่งจนสะดุดเล็กน้อยที่เห็นเจ้านายตัวเองนั่ง อ่านหนังสือพิมพ์อยู่มุมหนึ่ง

เขาค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม และส่งยิ้มให้เจ้านายเมื่อเงยขึ้นมองมา "นั่งด้วยนะครับ"

บัง ยงกุกพยักหน้าแล้วยกกาแฟขึ้นจิบ เมื่อเขาวางมันลงอย่างเก่าจงออบสังเกตุว่าเจ้านายเขาสั่งคาราเมลมัคคิอาโต