2013/Oct/12

Title: Lost & Found
Status: Special Chapter
Fandom: B.A.P
Pairing: Yongguk / Daehyun
Genre: AU, Drama
Rating: R
Warning: Boy / Boy, if it's not your thing please don't read.
Disclaimer: The boys not mine, no money made. 
For other chapters: [my fic index]
Note: the song that inspired the whole story : EXO-M - Heart Attack [ here ]
 
 
 
 
 
Lost & Found
by kiba kai
 
 
 
 
 
 
"กรุณารอเครื่องดื่มสักครู่นะครับ"


เสียงจากเด็กหนุ่มหน้าแคชเชียร์ยิ้มแย้มต้อนรับลูกค้า

มุนจงออบ หนึ่งในสถาปนิกจูเนียร์ของอีกรุ๊ปค้อมหัวรับแล้วกวาดสายตาไปรอบๆร้านกาแฟด้านล่างของตึกที่เขาไม่ค่อยได้ลงมานัก เพราะเลขาของเจ้านายเขามักใจดีรับออร์เดอร์เผื่อเขาด้วยเสมอ แต่วันนี้พี่จีอึนหยุด เขาเลยนึกอยากลงมานั่งเล่นบ้าง จงออบรับแก้วมอคค่าเย็นไปหาที่นั่งจนสะดุดเล็กน้อยที่เห็นเจ้านายตัวเองนั่ง อ่านหนังสือพิมพ์อยู่มุมหนึ่ง 

เขาค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม และส่งยิ้มให้เจ้านายเมื่อเงยขึ้นมองมา "นั่งด้วยนะครับ"

บังยงกุกพยักหน้าแล้วยกกาแฟขึ้นจิบ เมื่อเขาวางมันลงอย่างเก่าจงออบสังเกตุว่าเจ้านายเขาสั่งคาราเมลมัคคิอาโต เขาอมยิ้มกับเครื่องดื่มที่ขัดกับหน้าตาคนดื่ม 

...จนจงออบนึกถึงบางคน "พี่ยงกุกครับ อ่า..."

"ว่า?"

เขาปล่อยหลอดมอคคาที่กัดไว้ "พักนี้เจอคุณแดฮยอนบ้างหรือเปล่าครับ"

"...ถามทำไม"

จงออบเห็นสัญญานอันตรายเมื่อคิ้วคู่นั้นเริ่มขมวด "ง่า เปล่าครับ" ...ก็เห็นว่าไม่มานานแล้ว แต่เจ้านายเขาก็ไม่ได้ดูหดหู่เหมือนเมื่อเดือนก่อนนี่นะ ตอนนั้นแย่ขนาดว่า ถ้าเอาดอกไม้ไปปักในห้องทำงานพี่เขามันคงเหี่ยวภายในครึ่งวัน

แต่แล้วเสียงทุ้มต่ำกลับเอ่ยออกมาเบาๆก่อนจะกลับไปอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ

"...จะออกไปรับตอนห้าโมง"

ยงกุกไม่มั่นใจว่าทำไมจงออบต้องยิ้มขนาดนั้นด้วย ซึ่งเขาไม่ทันได้ถาม กลับมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเพิ่มอีกคน

"ว่าไงครับคุณบัง"

เสียงทักไม่พึงประสงค์ที่คนฟังอยากจะเบือนหน้าหนี คิมฮิมชานกับอเมริกาโนเย็นนั่งลงโดยไม่ได้รับเชิญ แล้วยังชื่อแบบนั้นที่เจ้าตัวเริ่มเรียกหลังจากที่มีเรื่องกับ...

"แดฮยอนล่ะ"

"..." ...จะถามหาทำไมกันนัก

"เฮ้ๆ ใจเย็นเพื่อน แค่ถามเฉยๆเอง" ฮิมชานกระตุกยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าเจ้าของโต๊ะ "...เลิกแล้วน่า" เขากระซิบตามในลำคอ

"แล้วคุณฮิมชานมาที่นี่ทำไมครับ" มุนจงออบที่กำลังก้มดื่มกาแฟ เอ่ยถามโดยไม่มองหน้า

ฮิมชานเลิกคิ้ว รู้มาบ้างว่าจงออบไม่ค่อยชอบเขาเพราะเขาสั่งแก้แบบที่ไม่เข้ากับงานออกแบบกลับมาเสมอ "ก็... ตอนนี้จะว่าไป ผมก็เป็นคนของอีกรุ๊ปแล้วล่ะนะ" เพราะบริษัทของเขาเข้าร่วมกิจการกับประธานอีแล้ว "แต่ว่าตอนนี้ผมกำลังหาเลขาคนใหม่ ฮโยซองขอลาออกเพราะไม่สะดวกมาทำที่นี่ แล้วก็เลยต้องเซ็ตทีมใหม่ให้ทำงานง่ายขึ้นไปด้วย..." 

เด็กหนุ่มเขี่ยหลอดเล่นเพราะไม่ได้สนใจฟัง ที่ถามเพราะอยากให้รีบลุกออกไปต่างหาก จนกระทั่งรู้สึกถึงมือข้างหนึ่งเอื้อมมาจับบนเข่า

คิมฮิมชานหันมามองเขาด้วยรอยยิ้มหวานเลี่ยน "...ว่าแต่นายอยากจะย้ายแผนกบ้างไหมล่ะ มุนจงออบ"

เล่นเอาคนถูกถามแทบสำลักกาแฟ เขารีบลุกยืนขึ้นทันที "ผมขอขึ้นไปทำงานต่อล่ะครับ"

ฮิมชานหัวเราะในลำคอพร้อมทั้งส่ายหน้า

"อย่าเอานิสัยเวลาไปเที่ยวมาใช้แถวนี้" ยงกุกปรามพร้อมทั้งพับหนังสือพิมพ์แล้ววางไว้ขอบโต๊ะ

หัวหน้าแผนกออกแบบคนใหม่ของอีกรุ๊ปยักไหล่เบาๆ "แกล้งเล่นหรอกน่ะ ก็ลูกน้องนายเหม็นขี้หน้าฉัน"

ยงกุกยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมองแล้วลุกยืน

"ตามสบาย แต่ระวังจะเข้าตัวก็แล้วกัน"




...




ห้าโมงครึ่ง บังยงกุกจอดรถที่หน้าโชว์รูมเฟอร์นิเจอร์หรูย่านชานเมือง เขาขึ้นไปที่ชั้นเครื่องนอนแล้วพบคนที่ตั้งใจมารับยืนคุยอยู่กับผู้ชายอีกคน ในชุดยูนิฟอร์มของทางร้าน ท่าทางเหมือนกำลังถูกคะยั้นคะยอให้เลือกเนื้อผ้าปูที่นอน

เขาไม่ชอบสีหน้าพนักงานคนนั้น

สถาปนิกหนุ่มเดินเข้าไปยืนข้างๆ "เลือกไปใช้ที่ตึกใหม่?"

เด็กหนุ่มร่างเล็กในเสื้อนอกสีขาวหันมายิ้มทักทาย จองแดฮยอนส่ายหน้าเบาๆ "ผมเลือกให้ห้องคุณ"

"แล้วได้หรือยัง"

"ผ้าได้แล้ว แต่คุณชอบสีไหน ขาวหรือเทา" มือเล็กยื่นตัวอย่างผ้าให้

ซึ่งบังยงกุกรับมันไป "สีขาวห้องเธอ สีเทาห้องฉัน" แล้วส่งให้พนักงานที่ตอนนี้มองแดฮยอนตาละห้อย "เอามาอย่างละชุด" พนักงานชายยิ้มรับเจื่อนๆแล้วรีบไปจัดของตามออร์เดอร์ 

ยงกุกมองไปรอบๆบริเวณ "ไม่พาคุณคังมาด้วย?" เขาถามถึงการ์ดและคนขับรถที่มักจะอยู่ด้วยเสมอ

แดฮยอนเอื้อมไปจัดปกเสื้อเชิร์ตที่พับอยู่เล็กน้อยให้ "ก็คุณบอกว่าจะมารับ"

"แต่อย่างน้อย... ช่างเถอะ"

...


ที่โถงลิฟท์ส่วนตึกด้านในสุดของสปาคอมเพลกซ์เครือชเว การ์ดหน้าประตูชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคุณจองไม่ได้กลับมาคนเดียว แต่คนที่มาด้วยเป็นคนเดียวที่ประธานชเวอนุญาตกลายๆให้เข้าตึกนี้ได้

บังยงกุกชำเลืองมองและค้อมหัวเล็กน้อย เขาไม่ตั้งใจอ่านสายตาที่มองมา แต่เลือกที่จะเอื้อมไปแตะบั้นเอวแดฮยอนให้เดินมาหยุดรอลิฟท์พร้อมกัน

เด็กหนุ่มรู้สึกถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของคนข้างๆ เขาเหลียวไปมองแล้วส่ายหน้ายิ้มๆ

ริมฝีปากแดงอิ่มแตะลงแผ่วเบาใต้ปลายคาง...

"อย่าอารมณ์เสียนะครับ"

ยงกุกนึกในใจได้แค่ว่า ถ้าอารมณ์เสียทุกครั้งที่มีคนมองหรือถามถึงแดฮยอน เขาคงไม่เป็นอันทำอะไรแล้ว "อืม"

ทั้งสองยังไม่แยกห่างกันตอนประตูลิฟท์เปิดออก

และคนที่ยืนขมวดคิ้วอยู่ในนั้น

ชเวซึงฮยอน

...ซึ่งไม่ยอมขยับไปไหน จนแดฮยอนทักทายและก้าวเข้าไปในลิฟท์แล้ว ยงกุกเองก็กดปุ่มเปิดประตูค้างไว้ให้ประธานเครือชเวเดินออก

แต่เขาก็ยังไม่ยอมขยับ

เป็นซึงฮยอนที่เอื้อมไปกดลิฟท์ชั้นเพนต์เฮาส์อีกครั้งโดยไม่พูดอะไร

ยงกุกกลอกตาแล้วกดชั้นถัดลงมาชั้นเดียวซึ่งเป็นห้องของแดฮยอน

"คุณซึงฮยอนลืมของหรือครับ" แดฮยอนถามเพราะรู้สึกว่าบรรยากาศออกจะอึดอัดแปลกๆ

ไม่มีใครตอบอะไรจนลิฟท์ย้อนขึ้นไปถึงชั้นบน แต่ในขณะที่สองคนจะเดินออกไป ปุ่มปิดประตูถูกเจ้าของตึกกดทันที

"แดฮยอน ขึ้นไปคุยที่ห้องผมหน่อยสิ"

ยงกุกคิดว่าเขาพยายามแล้วที่จะไม่ชักสีหน้า โดยเฉพาะตอนที่ชเวซึงฮยอนประคองหลังแดฮยอนให้เข้าห้องตัวเองและแทบจะปิดประตูใส่หน้าเขา

คงเป็นครั้งแรกที่ยงกุกได้เข้ามาที่นี่ แต่ยิ่งเขามองก็ยิ่งขัดสายตา ...เพราะของทุกอย่างที่อยู่ในห้องนี้ทั้งนั้น

ทั้งกระจก

ทั้งอ่างน้ำ

ทั้งเคาน์เตอร์บาร์

ห้องนอนโล่ง

เตียงสี่เสา

ระเบียงกว้าง

พื้นพรมนุ่ม

...

ของพวกนี้เขาจำได้ดีว่าเป็นสเปคห้องพักแขกที่แดฮยอนเลือก

ยงกุกมองตามคนทั้งสองที่ประคองไหล่กันไปทางโต๊ะทำงานแล้วกำมือแน่น...

...อดีตของแดฮยอน

หรือปัจจุบัน...

.

.

บ้าชะมัด

เขาควรเลิกคิดเรื่องแบบนี้

.

ยงกุกหลับตาลงแล้วเดินตามไปหยุดยืนแค่ระยะพอได้ยินบทสนทนา ...อย่างไรเสียซึงฮยอนก็เป็นลูกค้าของบริษัท

"มีอะไรให้ช่วยหน่อยนะ เอ้อ เธอคงไม่ได้คิดจะย้ายไปอยู่ที่อื่นใช่ไหม"

ยงกุกหรี่ตากับคำพูดดักทางแบบนั้น แน่ล่ะเขาเคยคุยกันแล้วว่าจะให้แดฮยอนลาออกไปอยู่ด้วยกัน

...จะติดก็แค่หมอนี่เท่านั้น

"...เพราะถ้าเป็นแบบนั้นฉันคงลำบากแย่ หาใครช่วยคุมงานเด็กๆที่นี่ไม่ได้เลย" พูดก็พูดไป แต่มือยังลูบหัวลูบไหล่จนยงกุกอยากจะเบือนหนี

และแดฮยอนยังคงทำอะไรขัดใจเขาทุกครั้ง "ครับ ผมจะช่วยงานคุณชเว"

"ตึกใหม่ใกล้จะเสร็จแล้ว ว่างจากงานที่นี่ฉันอยากให้เธอช่วยไปตรวจความเรียบร้อย"

แดฮยอนแปลกใจเล็กน้อยแต่ไม่ได้แย้งอะไร "คุณกังวลเรื่องไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ"

"ไม่หรอก" ใบหน้าหล่อเหลาส่งยิ้มมุมปาก "เธอแค่ไปเดินตรวจรอบๆเก็บรายละเอียดหน้างาน คุยกับพวกโฟร์แมน คนงานบ้าง"

ยงกุกหลับตา คนเจ้าเล่ห์ที่ลอบยักคิ้วให้เขาคนนี้กะจะใช้งานสถาปนิกอย่างเขาต่างหาก ใครจะปล่อยให้ไปเดินที่เปลี่ยวๆแบบนั้นคนเดียว

"แล้วที่นี่..."

ซึงฮยอนหันไปรินแก้วไวน์ส่งให้แดฮยอน แต่เจ้าตัวปฏิเสธ "ยูยองแจก็ใช้ได้ ฉันเลื่อนระดับให้เขาแล้ว"

สายตาเด็กหนุ่มอ่อนลง "...ครับ"

"เฮ้..." มือใหญ่วางแก้วลงแล้วถือวิสาสะสอดเข้าหลังเอว อีกข้างประคองใบหน้าให้เงยขึ้นมองกัน "ฉันไม่ได้ชอบเขามากกว่าเธอนะ"

ยงกุกเม้มปากแน่น ขนาดต่อหน้าเขา ชเวซึงฮยอนยังพูดจาสองแง่สองง่ามแถมมือไม้เกะกะแบบนี้

...แต่สิ่งที่ยังทำให้เขานิ่งอยู่ได้คือคำพูดยิ้มๆของแดฮยอน

"ไม่มากไปกว่าคุณควอนด้วยสินะครับ"




...





"...คุณโกรธ"

เป็นคำแรกที่แดฮยอนเอ่ยขึ้นหลังจากประตูห้องปิดลง

"..." ซึ่งยงกุกไม่ได้ตอบอะไร ...จะว่าไปเขาก็แทบจะชินเสียแล้วกับท่าทางยั่วโทสะของชเวซึงฮยอน ยิ่งเห็นเขาหงุดหงิดหมอนั่นยิ่งอารมณ์ดี แล้วเมื่อครู่หลังจากที่แดฮยอนพูดถึงคุณควอน ซึงฮยอนถึงกับหมดอารมณ์เล่น ...คงเป็นจุดอ่อนจริงๆ

ก็ดี เขาควรหาโอกาสทำความรู้จักกับคุณควอนที่ว่านี่ไว้สักหน่อย

.

...ระหว่างที่คิดเรื่องพวกนั้นเขาไม่ได้พูดอะไรออกไป

ไม่ทันมองว่าคนที่อยู่ด้วยกำลังทำอะไร

...หรือมีเสื้อผ้าแค่ไหนอยู่บนตัว

.

ซึ่งดูเหมือนจะแทบไม่มี

.

"คุณโกรธจริงๆด้วย..."

จองแดฮยอนอยู่บนปลายเตียง...

สองขาที่ไขว้กันอยู่นั้นกำลังเกี่ยวถุงเท้าขาวข้างสุดท้ายให้หลุดออกช้าๆ

ปลายลิ้นสีชมพูไล้เลียรอบริมฝีปากบน

"ผมต้องทำยังไงครับ..."

ฟันขาวกัดลงบนริมฝีปากล่าง

.

ยงกุกเริ่มรู้สึกว่าเขาหายใจไม่สะดวก

.

ยังไม่ชินสักที

เวลาที่แดฮยอนทำตัวแบบนี้

.

สองมือบอบบางรั้งชายเสื้อให้เข้าไปหา

สองขาดันตัวขึ้นคุกเข่าอยู่บนฟูกนุ่ม

เบื้องหน้าของดวงตากลมโตสูงแค่แผ่นอกของฝ่ายตรงข้าม

ซึ่งเขาลงมือปลดกระดุมออกทีละเม็ด
 
.

"...จริงๆแล้วผมไม่ค่อยได้เจอคุณชเวหรอกนะ"
 
.

ปลายลิ้นเล็กไล้เลียลงบนผิวเนื้อที่เผยออกทีละส่วน
 
.

"...อืม" 

เขาตอบรับอย่างไม่ยินดียินร้าย
 
.

"ผมเองไม่ได้รับแขกแล้ว..."
 
.

เข็มขัดหนังหลุดรอดจากลิ้นสอด
 
.

"แต่โปรไฟล์เธอก็ยังอยู่"
 
.

เสียงทุ้มพูดลอดไรฟัน
 
.

"...ผมก็แค่เดินไปเดินมาในเลาจ์"
 
.

ฟันขาวกัดลงบนซิปโลหะ
 
.

"..."
 
.

รั้งรูดลงช้าๆ
 
.

"ไม่ได้ทำอะไรจริงๆนะครับ..."
 
.

...มือใหญ่ลูบลงบนกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อน
 
.

"...แดฮยอน"
 
.

ริมฝีปากนุ่มเลาะเล็มไปทั่ว...
 
.

"ไม่ได้ทำแบบนี้แล้ว"
 
.

ยงกุกกัดกรามแน่น เขาไม่แน่ใจว่าจะยืนอยู่ได้นานแค่ไหน
 
.

"อือ... แบบนี้"
 
.

...เด็กหนุ่มดึงรั้งให้อีกฝ่ายนั่งลงบนฟูกนอน ก่อนจะป่ายปีนขึ้น
 
.

...คลึง
 
.

"แบบนี้ก็เปล่า"
 
.


เคล้า...

.

เสียงทุ้มคำรามในลำคอก่อนจะคว้าเอวบางพลิกลงบนผ้าขาว

.

จะไปทำแบบนี้กับใครที่ไหน

...ก็ลองดูสิ




...






"จุนฮง วันนี้เห็นว่าแดฮยอนเข้ามาแล้วไม่ใช่เหรอ" ยูยองแจที่กำลังปวดหัวกับคิวแขกที่จัดไม่ลงตัวสักทีถามขึ้นที่หน้า เคาน์เตอร์ อย่างน้อยเอาแดฮยอนมาช่วยเจรจาเลื่อนคิวก็ยังดี 

"อ่า ...พี่เขาเข้ามาพร้อมคุณบังน่ะครับ มาตั้งแต่เย็นแล้ว แต่ว่า..."

ยองแจกลอกตาแล้วโบกมือ "ช่างเถอะ แบบนี้คงไม่ลงมาแล้ว" ต่อให้ลงมาแล้วมานั่งปล่อยฟีโรโมนแบบยั้งไม่อยู่เหมือนคราวก่อนจะยิ่งวุ่นวายสิไม่ว่า 

จุนฮงเลื่อนแก้วโคล่าให้ พร้อมทั้งชะโงกดูแฟ้มคิวงานที่แลดูจะแน่นขนัด สายตาเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
 
"...พี่ไม่ปฏิเสธไปบ้างล่ะ"

ยูยองแจเลิกคิ้วแล้วมองเด็กหนุ่มด้วยหางตา

...สีหน้าของชเวจุนฮงบอกอะไรได้หลายๆอย่าง

เขาหัวเราะออกปลายจมูกเบาๆแล้วเอื้อมไปดีดหน้าผากดังป๊อก

"ไว้โตกว่านี้แล้วค่อยมาคุยกันใหม่นะ"











fin~
 
 
 
 
 
 
ps. ถ้าเมนต์ไม่ติดกรุณาเมนชั่นไปที่ kiba_kai นะคะ 55555 นี่คือจะทน exteen ไม่ได้แล้วค่ะ ,_,
 

Title: Lost & Found
Status: Special Chapter
Fandom: B.A.P
Pairing: Yongguk / Daehyun
Genre: AU, Drama
Rating: R
Warning: Boy / Boy, if it's not your thing please don't read.
Disclaimer: The boys not mine, no money made. 

For other chapters: [my fic index]

Note: the song that inspired the whole story : EXO-M - Heart Attack [ here ]

 

 

 

 

 

 

Lost & Found
by kiba kai

 

 

 

 

 

 

special chapter :

 

 

"กรุณารอเครื่องดื่มสักครู่นะครับ"


เสียงจากเด็กหนุ่มหน้าแคชเชียร์ยิ้มแย้มต้อนรับลูกค้า

มุ นจงออบ หนึ่งในสถาปนิกจูเนียร์ของอีกรุ๊ปค้อมหัวรับแล้วกวาดสายตาไปรอบๆร้านกาแฟ ด้านล่างของตึกที่เขาไม่ค่อยได้ลงมานัก เพราะเลขาของเจ้านายเขามักใจดีรับออร์เดอร์เผื่อเขาด้วยเสมอ แต่วันนี้พี่จีอึนหยุด เขาเลยนึกอยากลงมานั่งเล่นบ้าง จงออบรับแก้วมอคค่าเย็นไปหาที่นั่งจนสะดุดเล็กน้อยที่เห็นเจ้านายตัวเองนั่ง อ่านหนังสือพิมพ์อยู่มุมหนึ่ง

เขาค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม และส่งยิ้มให้เจ้านายเมื่อเงยขึ้นมองมา "นั่งด้วยนะครับ"

บัง ยงกุกพยักหน้าแล้วยกกาแฟขึ้นจิบ เมื่อเขาวางมันลงอย่างเก่าจงออบสังเกตุว่าเจ้านายเขาสั่งคาราเมลมัคคิอาโต เขาอมยิ้มกับเครื่องดื่มที่ขัดกับหน้าตาคนดื่ม

...
จนจงออบนึกถึงบางคน "พี่ยงกุกครับ อ่า..."

"
ว่า?"

เขาปล่อยหลอดมอคคาที่กัดไว้ "พักนี้เจอคุณแดฮยอนบ้างหรือเปล่าครับ"

"...
ถามทำไม"

จง ออบเห็นสัญญานอันตรายเมื่อคิ้วคู่นั้นเริ่มขมวด "ง่า เปล่าครับ" ...ก็เห็นว่าไม่มานานแล้ว แต่เจ้านายเขาก็ไม่ได้ดูหดหู่เหมือนเมื่อเดือนก่อนนี่นะ ตอนนั้นแย่ขนาดว่าถ้าเอาดอกไม้ไปปักในห้องทำงานพี่เขามันคงเหี่ยวภายในครึ่ง วัน

แต่แล้วเสียงทุ้มต่ำกลับเอ่ยออกมาเบาๆก่อนจะกลับไปอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ

"...
จะออกไปรับตอนห้าโมง"

ยงกุกไม่มั่นใจว่าทำไมจงออบต้องยิ้มขนาดนั้นด้วย ซึ่งเขาไม่ทันได้ถาม กลับมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเพิ่มอีกคน

"
ว่าไงครับคุณบัง"

เสียง ทักไม่พึงประสงค์ที่คนฟังอยากจะเบือนหน้าหนี คิมฮิมชานกับอเมริกาโนเย็นนั่งลงโดยไม่ได้รับเชิญ แล้วยังชื่อแบบนั้นที่เจ้าตัวเริ่มเรียกหลังจากที่มีเรื่องกับ...

"
แดฮยอนล่ะ"

"..." ...
จะถามหาทำไมกันนัก

"
เฮ้ๆ ใจเย็นเพื่อน แค่ถามเฉยๆเอง" ฮิมชานกระตุกยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าเจ้าของโต๊ะ "...เลิกแล้วน่า" เขากระซิบตามในลำคอ

"
แล้วคุณฮิมชานมาที่นี่ทำไมครับ" มุนจงออบที่กำลังก้มดื่มกาแฟ เอ่ยถามโดยไม่มองหน้า

ฮิ มชานเลิกคิ้ว รู้มาบ้างว่าจงออบไม่ค่อยชอบเขาเพราะเขาสั่งแก้แบบที่ไม่เข้ากับงานออกแบบ กลับมาเสมอ "ก็... ตอนนี้จะว่าไป ผมก็เป็นคนของอีกรุ๊ปแล้วล่ะนะ" เพราะบริษัทของเขาเข้าร่วมกิจการกับประธานอีแล้ว "แต่ว่าตอนนี้ผมกำลังหาเลขาคนใหม่ ฮโยซองขอลาออกเพราะไม่สะดวกมาทำที่นี่ แล้วก็เลยต้องเซ็ตทีมใหม่ให้ทำงานง่ายขึ้นไปด้วย..."

เด็กหนุ่มเขี่ยหลอดเล่นเพราะไม่ได้สนใจฟัง ที่ถามเพราะอยากให้รีบลุกออกไปต่างหาก จนกระทั่งรู้สึกถึงมือข้างหนึ่งเอื้อมมาจับบนเข่า

คิมฮิมชานหันมามองเขาด้วยรอยยิ้มหวานเลี่ยน "...ว่าแต่นายอยากจะย้ายแผนกบ้างไหมล่ะ มุนจงออบ"

เล่นเอาคนถูกถามแทบสำลักกาแฟ เขารีบลุกยืนขึ้นทันที "ผมขอขึ้นไปทำงานต่อล่ะครับ"

ฮิมชานหัวเราะในลำคอพร้อมทั้งส่ายหน้า

"
อย่าเอานิสัยเวลาไปเที่ยวมาใช้แถวนี้" ยงกุกปรามพร้อมทั้งพับหนังสือพิมพ์แล้ววางไว้ขอบโต๊ะ

หัวหน้าแผนกออกแบบคนใหม่ของอีกรุ๊ปยักไหล่เบาๆ "แกล้งเล่นหรอกน่ะ ก็ลูกน้องนายเหม็นขี้หน้าฉัน"

ยงกุกยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมองแล้วลุกยืน

"
ตามสบาย แต่ระวังจะเข้าตัวก็แล้วกัน"




...




ห้า โมงครึ่ง บังยงกุกจอดรถที่หน้าโชว์รูมเฟอร์นิเจอร์หรูย่านชานเมือง เขาขึ้นไปที่ชั้นเครื่องนอนแล้วพบคนที่ตั้งใจมารับยืนคุยอยู่กับผู้ชายอีกคน ในชุดยูนิฟอร์มของทางร้าน ท่าทางเหมือนกำลังถูกคะยั้นคะยอให้เลือกเนื้อผ้าปูที่นอน

เขาไม่ชอบสีหน้าพนักงานคนนั้น

สถาปนิกหนุ่มเดินเข้าไปยืนข้างๆ "เลือกไปใช้ที่ตึกใหม่?"

เด็กหนุ่มร่างเล็กในเสื้อนอกสีขาวหันมายิ้มทักทาย จองแดฮยอนส่ายหน้าเบาๆ "ผมเลือกให้ห้องคุณ"

"
แล้วได้หรือยัง"

"
ผ้าได้แล้ว แต่คุณชอบสีไหน ขาวหรือเทา" มือเล็กยื่นตัวอย่างผ้าให้

ซึ่ง บังยงกุกรับมันไป "สีขาวห้องเธอ สีเทาห้องฉัน" แล้วส่งให้พนักงานที่ตอนนี้มองแดฮยอนตาละห้อย "เอามาอย่างละชุด" พนักงานชายยิ้มรับเจื่อนๆแล้วรีบไปจัดของตามออร์เดอร์

ยงกุกมองไปรอบๆบริเวณ "ไม่พาคุณคังมาด้วย?" เขาถามถึงการ์ดและคนขับรถที่มักจะอยู่ด้วยเสมอ

แดฮยอนเอื้อมไปจัดปกเสื้อเชิร์ตที่พับอยู่เล็กน้อยให้ "ก็คุณบอกว่าจะมารับ"

"
แต่อย่างน้อย... ช่างเถอะ"

...


ที่ โถงลิฟท์ส่วนตึกด้านในสุดของสปาคอมเพลกซ์เครือชเว การ์ดหน้าประตูชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคุณจองไม่ได้กลับมาคนเดียว แต่คนที่มาด้วยเป็นคนเดียวที่ประธานชเวอนุญาตกลายๆให้เข้าตึกนี้ได้

บัง ยงกุกชำเลืองมองและค้อมหัวเล็กน้อย เขาไม่ตั้งใจอ่านสายตาที่มองมา แต่เลือกที่จะเอื้อมไปแตะบั้นเอวแดฮยอนให้เดินมาหยุดรอลิฟท์พร้อมกัน

เด็กหนุ่มรู้สึกถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของคนข้างๆ เขาเหลียวไปมองแล้วส่ายหน้ายิ้มๆ

ริมฝีปากแดงอิ่มแตะลงแผ่วเบาใต้ปลายคาง...

"
อย่าอารมณ์เสียนะครับ"

ยงกุกนึกในใจได้แค่ว่า ถ้าอารมณ์เสียทุกครั้งที่มีคนมองหรือถามถึงแดฮยอน เขาคงไม่เป็นอันทำอะไรแล้ว "อืม"

ทั้งสองยังไม่แยกห่างกันตอนประตูลิฟท์เปิดออก

และคนที่ยืนขมวดคิ้วอยู่ในนั้น

ชเวซึงฮยอน

...
ซึ่งไม่ยอมขยับไปไหน จนแดฮยอนทักทายและก้าวเข้าไปในลิฟท์แล้ว ยงกุกเองก็กดปุ่มเปิดประตูค้างไว้ให้ประธานเครือชเวเดินออก

แต่เขาก็ยังไม่ยอมขยับ

เป็นซึงฮยอนที่เอื้อมไปกดลิฟท์ชั้นเพนต์เฮาส์อีกครั้งโดยไม่พูดอะไร

ยงกุกกลอกตาแล้วกดชั้นถัดลงมาชั้นเดียวซึ่งเป็นห้องของแดฮยอน

"
คุณซึงฮยอนลืมของหรือครับ" แดฮยอนถามเพราะรู้สึกว่าบรรยากาศออกจะอึดอัดแปลกๆ

ไม่มีใครตอบอะไรจนลิฟท์ย้อนขึ้นไปถึงชั้นบน แต่ในขณะที่สองคนจะเดินออกไป ปุ่มปิดประตูถูกเจ้าของตึกกดทันที

"
แดฮยอน ขึ้นไปคุยที่ห้องผมหน่อยสิ"

ยงกุกคิดว่าเขาพยายามแล้วที่จะไม่ชักสีหน้า โดยเฉพาะตอนที่ชเวซึงฮยอนประคองหลังแดฮยอนให้เข้าห้องตัวเองและแทบจะปิดประตูใส่หน้าเขา

คงเป็นครั้งแรกที่ยงกุกได้เข้ามาที่นี่ แต่ยิ่งเขามองก็ยิ่งขัดสายตา ...เพราะของทุกอย่างที่อยู่ในห้องนี้ทั้งนั้น

ทั้งกระจก

ทั้งอ่างน้ำ

ทั้งเคาน์เตอร์บาร์

ห้องนอนโล่ง

เตียงสี่เสา

ระเบียงกว้าง

พื้นพรมนุ่ม

...

ของพวกนี้เขาจำได้ดีว่าเป็นสเปคห้องพักแขกที่แดฮยอนเลือก

ยงกุกมองตามคนทั้งสองที่ประคองไหล่กันไปทางโต๊ะทำงานแล้วกำมือแน่น...

...
อดีตของแดฮยอน

หรือปัจจุบัน...

.

.

บ้าชะมัด

เขาควรเลิกคิดเรื่องแบบนี้

.

ยงกุกหลับตาลงแล้วเดินตามไปหยุดยืนแค่ระยะพอได้ยินบทสนทนา ...อย่างไรเสียซึงฮยอนก็เป็นลูกค้าของบริษัท

"
มีอะไรให้ช่วยหน่อยนะ เอ้อ เธอคงไม่ได้คิดจะย้ายไปอยู่ที่อื่นใช่ไหม"

ยงกุกหรี่ตากับคำพูดดักทางแบบนั้น แน่ล่ะเขาเคยคุยกันแล้วว่าจะให้แดฮยอนลาออกไปอยู่ด้วยกัน

...
จะติดก็แค่หมอนี่เท่านั้น

"...
เพราะถ้าเป็นแบบนั้นฉันคงลำบากแย่ หาใครช่วยคุมงานเด็กๆที่นี่ไม่ได้เลย" พูดก็พูดไป แต่มือยังลูบหัวลูบไหล่จนยงกุกอยากจะเบือนหนี

และแดฮยอนยังคงทำอะไรขัดใจเขาทุกครั้ง "ครับ ผมจะช่วยงานคุณชเว"

"
ตึกใหม่ใกล้จะเสร็จแล้ว ว่างจากงานที่นี่ฉันอยากให้เธอช่วยไปตรวจความเรียบร้อย"

แดฮยอนแปลกใจเล็กน้อยแต่ไม่ได้แย้งอะไร "คุณกังวลเรื่องไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ"

"
ไม่หรอก" ใบหน้าหล่อเหลาส่งยิ้มมุมปาก "เธอแค่ไปเดินตรวจรอบๆเก็บรายละเอียดหน้างาน คุยกับพวกโฟร์แมน คนงานบ้าง"

ยงกุกหลับตา คนเจ้าเล่ห์ที่ลอบยักคิ้วให้เขาคนนี้กะจะใช้งานสถาปนิกอย่างเขาต่างหาก ใครจะปล่อยให้ไปเดินที่เปลี่ยวๆแบบนั้นคนเดียว

"
แล้วที่นี่..."

ซึงฮยอนหันไปรินแก้วไวน์ส่งให้แดฮยอน แต่เจ้าตัวปฏิเสธ "ยูยองแจก็ใช้ได้ ฉันเลื่อนระดับให้เขาแล้ว"

สายตาเด็กหนุ่มอ่อนลง "...ครับ"

"
เฮ้..." มือใหญ่วางแก้วลงแล้วถือวิสาสะสอดเข้าหลังเอว อีกข้างประคองใบหน้าให้เงยขึ้นมองกัน "ฉันไม่ได้ชอบเขามากกว่าเธอนะ"

ยงกุกเม้มปากแน่น ขนาดต่อหน้าเขา ชเวซึงฮยอนยังพูดจาสองแง่สองง่ามแถมมือไม้เกะกะแบบนี้

...
แต่สิ่งที่ยังทำให้เขานิ่งอยู่ได้คือคำพูดยิ้มๆของแดฮยอน

"
ไม่มากไปกว่าคุณควอนด้วยสินะครับ"




...





"...
คุณโกรธ"

เป็นคำแรกที่แดฮยอนเอ่ยขึ้นหลังจากประตูห้องปิดลง

"..."
ซึ่งยงกุกไม่ได้ตอบอะไร ...จะว่าไปเขาก็แทบจะชินเสียแล้วกับท่าทางยั่วโทสะของชเวซึงฮยอน ยิ่งเห็นเขาหงุดหงิดหมอนั่นยิ่งอารมณ์ดี แล้วเมื่อครู่หลังจากที่แดฮยอนพูดถึงคุณควอน ซึงฮยอนถึงกับหมดอารมณ์เล่น ...คงเป็นจุดอ่อนจริงๆ

ก็ดี เขาควรหาโอกาสทำความรู้จักกับคุณควอนที่ว่านี่ไว้สักหน่อย

.

...
ระหว่างที่คิดเรื่องพวกนั้นเขาไม่ได้พูดอะไรออกไป

ไม่ทันมองว่าคนที่อยู่ด้วยกำลังทำอะไร

...
หรือมีเสื้อผ้าแค่ไหนอยู่บนตัว

.

 

.

 

ซึ่งดูเหมือนจะแทบไม่มี

.

"
คุณโกรธจริงๆด้วย..."

จองแดฮยอนนั่งอยู่บนปลายเตียง...

สองขาที่ไขว้กันอยู่นั้นกำลังเกี่ยวถุงเท้าขาวข้างสุดท้ายให้หลุดออกช้าๆ

ปลายลิ้นสีชมพูไล้เลียรอบริมฝีปากบน

"
ผมต้องทำยังไงครับ..."

ฟันขาวกัดลงบนริมฝีปากล่าง

.

ยงกุกเริ่มรู้สึกว่าเขาหายใจไม่สะดวก

.

ยังไม่ชินสักที

เวลาที่แดฮยอนทำตัวแบบนี้

.

สองมือบอบบางรั้งชายเสื้อให้เข้าไปหา

สองขาดันตัวขึ้นคุกเข่าอยู่บนฟูกนุ่ม

เบื้องหน้าของดวงตากลมโตสูงแค่แผ่นอกของฝ่ายตรงข้าม

ซึ่งเขาลงมือปลดกระดุมออกทีละเม็ด

 

.

 

"...จริงๆแล้วผมไม่ค่อยได้เจอคุณชเวหรอกนะ"

 

.

 

ปลายลิ้นเล็กไล้เลียลงบนผิวเนื้อที่เผยออกทีละส่วน

 

.

 

"...อืม"

 

.

 

เขาตอบรับอย่างไม่ยินดียินร้าย

 

.

 

"ผมเองไม่ได้รับแขกแล้ว..."

 

.

 

เข็มขัดหนังหลุดรอดจากลิ้นสอด

 

.

 

"แต่โปรไฟล์เธอก็ยังอยู่"

 

.

 

เสียงทุ้มพูดลอดไรฟัน

 

.

 

"...ผมก็แค่เดินไปเดินมาในเลาจ์"

 

.

 

ฟันขาวกัดลงบนซิปโลหะ

 

.

 

"..."

 

.

 

รั้งรูดลงช้าๆ

 

.

 

"ไม่ได้ทำอะไรจริงๆนะครับ..."

 

.

 

...มือใหญ่ลูบลงบนกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อน

 

.

 

"...แดฮยอน"

 

.

 

ริมฝีปากนุ่มเลาะเล็มไปทั่ว...

 

.

 

"ไม่ได้ทำแบบนี้แล้ว"

 

.

 

ยงกุกกัดกรามแน่น เขาไม่แน่ใจว่าจะยืนอยู่ได้นานแค่ไหน

 

.

 

"อือ... แบบนี้"

 

.

 

...เด็กหนุ่มดึงรั้งให้อีกฝ่ายนั่งลงบนฟูกนอน ก่อนจะป่ายปีนขึ้น

 

.

 

.

 

...คลึง

 

.

 

"แบบนี้ก็เปล่า"

 

.

 

เคล้า...

.

เสียงทุ้มคำรามในลำคอก่อนจะคว้าเอวบางพลิกลงบนผ้าขาว

.

กล้าไปทำแบบนี้กับใครที่ไหน

...
ก็ลองดูสิ




...






"
จุน ฮง วันนี้เห็นว่าแดฮยอนเข้ามาแล้วไม่ใช่เหรอ" ยูยองแจที่กำลังปวดหัวกับคิวแขกที่จัดไม่ลงตัวสักทีถามขึ้นที่หน้า เคาน์เตอร์ อย่างน้อยเอาแดฮยอนมาช่วยเจรจาเลื่อนคิวก็ยังดี

"
อ่า ...พี่เขาเข้ามาพร้อมคุณบังน่ะครับ มาตั้งแต่เย็นแล้ว แต่ว่า..."

ยอง แจกลอกตาแล้วโบกมือ "ช่างเถอะ แบบนี้คงไม่ลงมาแล้ว" ต่อให้ลงมาแล้วมานั่งปล่อยฟีโรโมนแบบยั้งไม่อยู่เหมือนคราวก่อนจะยิ่ง วุ่นวายสิไม่ว่า

จุนฮงเลื่อนแก้วโคล่าให้ พร้อมทั้งชะโงกดูแฟ้มคิวงานที่แลดูจะแน่นขนัด สายตาเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

 

"...พี่ไม่ปฏิเสธไปบ้างล่ะ"

ยูยองแจเลิกคิ้วแล้วมองเด็กหนุ่มด้วยหางตา

 

...

 

...สีหน้าของชเวจุนฮงบอกอะไรได้หลายๆอย่าง

เขาหัวเราะออกปลายจมูกเบาๆแล้วเอื้อมไปดีดหน้าผากดังป๊อก

"
ไว้โตกว่านี้แล้วค่อยมาคุยกันใหม่นะ คุณหนูชเว"











fin~

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet


อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
สครีมเหมือนกับทุกๆคนที่สครีม เป็นสเปเชี่ยลที่เด็ดมากกกกกกกกก-////-
คืออ่านไปขนลุกไป แด้ยั่วมากอ่ะ แล้วพี่บังก็แบบ...
งือออออออออออ เขินนนนนนนนน
ชเวท็อปเล่นไม่เลิกจริงๆ อยากให้แอบมีสเปท๊อปจีอ่ะ คงสยิวกิ้วน่าดู55555
ฮิมนี่ก็นะ จะเต๊าะอ้อบหรา น้องตกใจหนีแล้วเห็นไหม น่ารักกกก
แต่ตอนจบโล่แจตกใจสุด ยองแจน่ารักมากเลยอ่ะแบบ ไว้โตกว่านี้แล้วค่อยมาคุยกันใหม่นะ...
แสดงว่าโตแล้วมีสิทธิโล่แจอ่ะดิ?? งื้อออออ
ไม่อยากให้จบเลย แต่งอีกนะๆๆๆ คือติดตามทุกเรื่องของไรท์
ฟิคบังแด้หายาก สนุกๆก็หายาก
แต่ของไพี่ไคคือทั้งสนุกและหายาก... งงมะ์??
แต่ชอบมากๆอ่า ขอบคุณน้าที่แต่งฟิคดีๆขึ้นมา
จะรอติตดามผลงานต่อไปนะ ตื่นเต้น>_<
#15 by BangsterSoul (58.9.142.154) At 2013-10-22 20:03,
โอ้มายก้อด !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
แดฮยอนเซ็กซี่ไปไหน อ่านแล้วเลือดทะลักค่ะ T_T
เซ็กซี่มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เป็นยงกุกนี่จะจับขังไม่ให้ออกไปไหนเลย ! แมวขี้ยั่วขนาดนี้เป็นเราหัวใจวายตายไปแล้วนะ
คู่โล่แจจจจจจจจจจจจจจจ คิดไว้แล้วว่าต้องโล่แจเย้
ขอสเปโล่แจอีกได้มั้ยคะ ชอบ 55555555555555555555555555555555
จะติดตามรอผลงานเรื่องใหม่ของไรท์นะคะ
#14 by tCjay_ (118.174.204.88) At 2013-10-16 21:50,
ฮรึก;-;
เป็นตอนพิเศษที่ปริ่มมากค่ะ ตอนแรกคิดว่าจะหน่วง
แหมพี่ยงกุกคนขี้หวง ทำเป็นงอนเพราะอยากให้แมวง้อใช่ป้ะล่ะ หมั่นไส้!
#โดนตบ น้องแดยอนไม่ขาวแต่พราวเสน่ห์ขนาดนั้น พี่ยงกุกคงจะเหนื่อยหน่อยนะคะ โฮะๆ แต่เวลาน้องง้อคือแบบ ฟหกด่าสววงหมสหหงงงสด อ๊ากก ใครสั่งใครสอนให้ราดคาราเมลผสมฟีโรโมนขนาดนี้คะ
อิพี่ฮิมชานนี่ก็ไปทั่วนะคะ กะเด็กก็ไม่เว้นนี่น้องออบนางตื่นหมด =___________= แต่คู่นี้ท่าทางน่าจะน่ารักกริ๊บกริ้วดี ต้องอ่านตอนพิเฉดชิมิกํะ ><
ชอบบบบบบบ คุ่โล่แจจจจจจ น้องอยากอ่าน ฟีลคนแก่หลอกเด็กมา ฟีลเด็กเอาแต่ใจมาเยยยยยย


ปล.อีกที จิมีตอนพิเศษชิมิก๊ะ ไมาอยากให้น้องเบอร์ตองจบเลย *งอแง* อยากละเลียดคาราเมลบอยไปนานๆๆๆ งอนกันบ่อยๆนะ #อ้าว
ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆค่ะ ♥
#13 by PkEva (111.84.67.133) At 2013-10-16 06:54,
โฮววว......กะลังหงุดหงิดกะเอ็กซ์ทีน...พอเข้าได้ปุ๊ป.....กรีดร้อง.......โอว...แม่เจ้า...สเปคร่าๆ.....

อ่านแล้วหายหงุดหงิด..กลายเป็นงุ้งงิ้งแทน 5555

บังเงิงน่ารักอ่ะ....แอบเคืองแอบค้อน แหม่ๆต้องทำใจนะคะๆ...^^
เหมียวแด้เซ็กแอพเพียลสุดโต่งมาก...
แค่เห็นก็แทบจะหมอบแทบเท้า.....
ฉากในห้องนอนนี่...ไรท์คะตัวหนังสือที่ใช้แค่คำกิริยา..ความหมายไม่กี่คำ...ทำให้เกิดมโน..ที่ยากแก่การควบคุมจริงๆ...นับถือเลยหล่ะค่ะ.....ปรบมือรัวๆ
ส่งท้ายด้วยคำพูดยองแจ....มันมีอะไรซ่นในกลุ่มคำเหล่านั่นหรือเปล่าน้อ??
ถ้าเค้าเป็นจุนฮงเค้าแอบคิดนะเนี่ย..แห่ะๆ
ขอบคุณไรท์นะคะที่ส่งสเป..ที่สุดยอดมาให้แม่ยกบังแด้...ได้อ่านให้หายคิดถึง..^^
#12 by nikar9134 (115.67.68.184) At 2013-10-16 03:32,
โอ้ยยยย พารากราฟแรกมีฮิมออบเล็กๆให้หัวใจกระชุ่มกระชวย อิพี่ชาร์ลคนขี้เต๊าะ 555555
พี่บังหึงได้หล่อมาก แมนมาก เท่ ขรึม น่าหลงใหล มีเสน่ห์ เก็กได้น่าไชร้มาก ซึนได้น่าพิศวาสที่สุดดดดดดดด -/////-
แด้นี่รู้งานมาก ขยันเอาใจ เป็นเมียที่ดี รู้จักหยอกรู้จักยั่ว โอ้ยยยย ฟาห่ดสวเงวงง
ฉากในห้อง บรรยายน้อยๆ ทิ้งช่วงประโยคได้อีโรติกมากกกกกก อ่านไปเผลอกลั้นหายใจไม่รู้ตัว =,,,=
อีพี่ท็อปนี่ขอให้ได้หยอกให้ได้ยั่วพี่บัง จับนิดจับหน่อยได้แต่กำไร เดี๋ยวเจอคุณควอน 55555
แล้วยังจบด้วยโล่แจ นี่คือฟินโดยสมบูรณ์ ฟินเบ็ดเสร็จ อยากอ่านโล่แจจากไรต์จัง ขนาดทำให้เราแม่ยกโล่แจฟินบังแด้ได้ขนาดนี้ ถ้าได้อ่านฟิคคู่เมนตัวเองขอให้รับรู้ไว้เลยว่ามีการกรีดร้องอย่างเสียสติด้วยความฟินขั้นสูงสุดแน่นอน 555555555 หวังว่าไรต์จะรับไว้พิจารณานะคะ *+*
แต่ไม่ว่าเรื่องต่อไปจะเปนคู่ไหนก็ตามอ่านแน่นอน
ชอบภาษา สไตล์การเขียน พล็อต ทุกอย่างเลย ><
#11 by ntk92 (110.169.239.229) At 2013-10-16 00:54,
ฮือออออออออ
สกรีมฮิมออบ~~~~ นี่คือจุดเริ่มต้นของฮิมออบ~~ แค่คิดก็ฟินแล้วค่ะะะะ
รอเวลานั้นนะคะเลขามุน~ เอ๊ะ ยังไม่ใช่นิ 5555

บังแด้ขอไม่ทน กรี๊ดดดดดดดดด
แด้ฟีโรโมนแบบบบ อร๊ายยยย ยั่วมากอ่ะะะะะะ
คือเลือดเต็มจอ พี่ท็อปชอบแกล้งจัง แสดงว่านังจีหนีไปเที่ยวอีกละสิ กุกคะ เอาเลยค่ะ รู้จักจียงไว้เป็นดีนะคะ รอแปป เดี๋ยวเราให้ทวิต 555555
แล้วแด้ยั่วแบบนี้คืออะไรรรรรรรรรรรรรรรร
ไม่ไปทำแบบนี้กับคนอื่น แต่ทำกับพี่กุกคนเดียวใช่ม๊ายยยยยย ฮอลลลลลลลลลลลลลลล

แล้วสุดท้ายนั่น...... โล่แจหรอคะะะะะะ
โอยยยย กะแล้วไงงงงงงง
คือวันนี้วันเกิดโล่ โล่โตแล้วนะคะ~ พี่แจ
เจอแบบนี้เราไม่ซื้อตัวพี่แจละ แต่เราจะยกให้โล่ค่ะะะะะ
ไม่รู้ทำไมนะ แต่เราฟินแบบ เหมือนพี่ไคเรียงลำดับความฟินอ่ะ เล็กน้อยพอลุ้นกับฮิมออบ
ฟินตัวแตกกระจายเลือดท่วมกับบังแด้
แล้วยังมาฟินแบบห๊ะ!! ลุ้น! อยากได้โล่แจกันตอนสุดท้าย...
มาแบบนี้ก็...//มีสเปฮิมออบกับโล่แจต่อเถอะค่ะะะ
#10 by ถั่วหวาน (223.206.46.229) At 2013-10-15 14:07,
*สกรีมลั่น!!!*
พกรี๊ดดดดดดดดดด!!!!! -//////-
สเปเริ่ด!!!!จอง แดฮยอนน่ารัก....จอง แดฮยอนแสบ....จอง แดฮยอนยั่วยวน
งือออออออออ~
ชอบมากเลยค่ะ ㅠ///ㅠ
ตอนโชว์รูมเฟอร์นิเจอร์.........จอง แดฮยอนก็น่ารักละเกิลลล
มีมามุ้งมิ้งเลือกผ้าปู(?) สีขาว สีเทา....มีถามความเห็น
อร๊อยยยยย............น่ารักไม่รู้ตัวนะแบบนี้
ไม่รู้เลยสินะว่าตกเป็นเป้าสายตาของใครต่อใคร...ไม่รู้เลยสินะว่าดึ่งดูดใครแค่ไหน
ที่สำคัญไม่รู้เลยสินะว่าใครคอยตามห่วง ตามหวง ตามคุมแผ่รังสีอำมหิตใส่พวกแมลงหวี่แมลงวันที่เขามายุ่มย่าม และขัดสายตาคมเฉียบ(???)55555555555555555555555
ตอนเจอกับชเวท็อปก็ถูกใช้เป็นเครื่องยั่วอารมณ์(โมโห หึง)ของอีกคน 555555555
แต่ที่ไหนได้...นางตอกลับด้วยใบหน้าน่ารัก..ยิ้มแย้ม(?)
'ไม่มากไปกว่าคุณควอน'
เหมือนโดนกระโดดสวิงขาคู่ใส่หน้าเลยสินะชเวท็อปเอ๊ย!!!!!!! 5555555
สมน้ำหน้าแก -3-
และเอาจริงคือ...ยั่วยวนที่สุดตอนง้อคนบางคนให้หายโกรธ
0/////////////////////0
แงงงงงงงงงงง.....แบบนี้ก็รักตาย..แบบนี้ก็หลงตายเลยสิจอง แดฮยอน!!!!
เป็นเรทอาร์ที่น่าคิดต่อ #หะ??? 5555555555555
คือเป็นฟิคที่เซ็กซี่เลือดท่วมมากเลยค่ะ...*หยิบไม้ถูพื้นมาเช็ดเลือดกำเดา*
ช่างยั่วอ่ะ..ขี้อ้อนอ่ะ...ช่างเอาใจอ่ะ ฮืออออ <3<3
แล้วก็นะคะ...ดูเหมือนบัง ยงกุกก็ขี้หวงซะเหลือเกิน...
อะแนะ...หวงเพราะอยากให้คุณอดีตเอสคอร์ตนำโชค(?)มาเอาอกเอาใจหรือเปล่าเอ่ย? #โดนตบ
55555555555555555555555555555
คิม แชนแชนเริ่มจะมาเต๊าะน้องมุนละนะเอ้อ -0-;; แถมชอบมายั่วโมโหคนขี้หวงอีกนะโถะว์
ไอ้มาจับเข่า หลอกแต๊ะอั๋งน้องคือ???
ระวังคำเตือนบัง ยงกุกไว้ดีๆ 55555
ส่วนโล่แจ(?) ชเวน้อยรอโตกว่านี้อีกนิดนะเอ้อ.... 555
#รักฟิค - Lose & Found by: kiba kai - มากเลยค่ะ ฮือออ ขอจูบหน่อย -3-/// #ผิด
เอ็นจอยรีดดิ้งมากเลยค่ะ \(*0*)/ คำผิดไม่มี..อ่านไม่สะดุดเยย
รัก...รัก...รัก...รัก <3<3<3<3<3<3<3<3<3
#ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆนะคะ ;)
#9 by maewdae9193 (111.84.98.56) At 2013-10-14 20:37,
พี่ไคคะากหวาเหสกดวกสดงหส
หนูอยากเมนท์มานานแล้วแต่เมนท์ไม่ออกค่ะวกกบดางกก
แต่ตอนนี้มันแงงงงงงงงง
จุนฮงหนูชอบพี่ยองแจใช่มั้ย หนูต้องทำตัวให้โตขึ้นนะลูก
โอยทำไงดี มีภาคต่อจุนฮงยองแจมั้ยคะ ขอเถอะค่ะ โฮรรรดวกกวหยดบๆบ

ขอบคุณสำหรับฟิคและสเปค่ะ
ชอบประธานอีมากเบย คาแรคเตอร์เหมาะสุด...
#8 by กปยจ. (180.183.53.202) At 2013-10-13 02:04,
ยงกุกขี้หึงตลอดดด 555
อิคุณชเวก็กวนตลอดๆ
จุนฮงยังเด็กอยู่นะจ๊ะ ใจเย็นๆ
#7 by nebular (171.99.203.236) At 2013-10-13 01:57,
โอ้ย แบบนะคะ เช็ดเลือดที่กอลอยู่หน้าคอมเป็นเวลานานเลยค่ะ โฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย นี่คือแบบ แบบโอ้ยจะไม่ทนฮือ น้องแด้ยั่วมาก นั่งคิดภาพตามที่พี่ไคพิมพ์ละแบบ ลาตายได้มั้ยคะ ;-; แบบมันยั่วมากอ่ะ เสื้อผ้าน้อยชิ้นนี่เรามโนเสื้อแค่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ๆกับถุงเท้า แล้วท่าแบบนั้น.... ยงกุกคะ ไหวมั้ย 5555555555555555 คือแบบ ไม่ทนอ่ะนี่บอกเลย แด้ยั่วมากกกกกกกกก สุดสุด แบบโอ้ย คือนั่งทึ้งหัวตัวเองตอนอ่านอ่ะไม่ไหวแล้ว อ่านๆหยุดไปหายใจแฮ่กๆ คือออแด้ขาาาาาาาาาาาา ยิ่งคิดทรงผมแด้ตอนนี้ยิ่งเอ็มวีวันช้อทมีโซ่ล่าม.. ตายดีกว่าค่ะ 5555555555 คือไม่ทนอ้ะ เอาล่ะเข้าเรื่องเถิดหนอชะเอิงเอย ชอบฮิมออบตอนแรกมากอ่ะ 5555555555555 พี่ฮิมขา แหมมม ไม่ได้แด้จะมาเต้าะออบ คิคิ พี่บังถึงกับต้องเตือนไปเล็กน้อยพอเป็นพิธี จงออบหลังจากนี้แกต้องระวังพี่แพะคนนี้ไว้ให้ดีดีนะ คุณเลขามุนจงออบ เอ้ยไม่ใช่ 5555555555555555555 ละแบบบังยงกุกขี้หึงขี้หวงมากกกกก มีใครมองไม่ได้นะ แค่การ์ดมองยังหึง จับเอวแด้เยย ฟินนน และคือท้อปคะ นี่จะกวนยงกุกหรือยังไงคะ จียงอยู่ไสส ตะโกนหาจียงงง โฮกกกก มาดูแลสามีด่วนค่ะ ฮือ แกล้งบังอ้ะ บังจะไม่ทนนะคะนี่บอกเลย ชอบประโยคสุดท้ายแด้มากคิคิ ไม่มากไปกว่าคุณควอน... โอ้ย เจ็บสิคะท้อปเจ็บสิ 55555555555 สตั้นเลยอ่ะจริงๆ แล้วก็ตัดมาฉากยั่ว โฮ้ยนี่จะไม่ทนอีกสามสิบรอบ กรี้ด ฮือ ชอบบบ โล่แจอีกตายยยยยยยยย แจคะน้องเป็นผู้ใหญ่แล้วนะคะ น้องไม่เล็กนะคะ!  5555555555555 แจคิวเยอะเชียวได้เลื่อนขั้น โล่สู้ตายนะ พี่ไคสุดท้ายก็จบจริงๆแล้วง่า คือแบบไม่อยากให้จบเลยจริงๆ 555555555555 ชอบมาก ตอนสุดท้ายนี่คือทำร้องไห้อ่า ;-;
#6 by Enigmariko (101.108.229.4) At 2013-10-13 00:32,
อุตะะะะะะะะะะะะะะะะะ
แบบ อยากกรี๊ดจุง ฮืออออออ ฮยอนนี่อย่างยั่วอ่า แบบ ยั่วมากกก ยั่วสุด ยั่วฟุด ๆ เห็นภาพแล้ว ถึงกับอุดปากกรี๊ด 
สเปทำเอาสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว  
อุ... เหมือนพี่ชาร์ลจะได้คู่ *กัดผ้าเช็ดหน้าฟิน* ฮิมออบบบบบบบบบบบบบบบบ
คุณยูน้องจูก็น่าสนนะคะ อุต๊ ะ ฮือออออออออ
ฟิคเรื่องนี้จบแล้ว เราจะรออะไรต่อดีล่ะคะ ฮ่า ๆๆๆๆ
พี่ปังขี้หึงหรอคะ .. หึงบ่อยๆ โมโหบ่อยๆ ก็ดีนะ ชอบ... ชอบแดฮยอนนี่โหมดนี่ที่สวดดดดดดดดด โอ้ย น่าฟัดเสียให้เข็ด...
แบบ.. ดึงถุงเท้า... บอกไได้คำเดียวว่า.. เห็นภาพและกรีีดมากกกกกกกกกกกก โฮกจ้า...
ขอบคุณนะคะ เลิ๊บ ๆ พี่ไค งิ ;___;
#5 by The.K At 2013-10-12 23:30,
ร่ายคาถาก่อนคอมเมนต์แล้วนะ 555
บทสนทนาทำเสียสมาธินะ บอกเลย 555
ปล.รูปสวยดีค่ะ
#4 by Nutty (171.99.85.236) At 2013-10-12 23:13,
แง้แอบงอนคุณซึงฮยอนมากอะ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยนะทำให้คุณเจ้าของแมวหึงแบบนี้ไม่ดีนะฮะ อย่านอกใจแฟนสิไม่งั้นเรื่องใหญ่นะเออ ชอบแด้อะตอบกลับไปแบบจุกๆเหมือนโดนชกเลยอะสมน้ำหน้าเลยบอกตรงแล้วตอนที่แด้อ้อนนี่คืออะไรตอบ!!!!  โอ้ยยยย แม่ยกจะช็อคตายอะแด้แกยั่วมากรู้ตัวปะ ณ เวลานี้พี่บังขอจงอย่าทนค่ะ มันแบบ เอิ่มมมมมมมมม  แด้แรงมากบอกตง แต่อยากถามไรเตอร์ว่า......โล่แจนี่มีความลับใช่มั้ย กรี้ดดดดดดดดดดดดด มีซัมติงอะไรก็บอกกกกอย่ามาแอ็บเนียนส่งสายตาหากัน ขอบอกเลยว่าชอบ ><
#3 by Somo มะโอโอนลี่ At 2013-10-12 22:53,
สติไม่เหลือแล้วค่ะะะะ ณ วินาทีนี้.........
ขอสกรีมดังๆด้วยความฟินนนนนนนน~~ >///////<
คุณซึงฮยอนนี่ยังไม่เลิกเล่นนะะะะะะ~ 555555
ละเจอน้องแด้แอดแทคจุดอ่อนคุณนายควอนเข้าไปปป~
5555555 พี่บังยิ้มเหงือกบาน?เลยทีเดียววววว~><
อะไรคือน้องแด้ยั่วพี่บังงงงง แมวยั่วววววววว~~~
แอบมีโล่แจนิดๆ~เขินค่ะะะะ~~~ ♥
#2 by BD♡ (101.108.17.29) At 2013-10-12 22:05,
กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด  ฟิคเรท อาร์ของแท้ กรี้ดดด น้อยคำแต่แบบเลือดพุ่งงงงงงง กรี้ดดด ชอบอ่ะพี่ไคคือแบบบบบบบบบบบ งืออออ  แดฮยอนยั่วมากกกกกกกก ไม่ทนนะ พี่ท๊อปนี่อะไรทำไมชอบแกล้งล่ะ จีเอาสามีไปเก็บซิิ   5555  อยากได้สเปจีท๊อป *อ้อนวอน* *-*  ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆ รอฟิคเรื่องใหม่นะค๊าาา
#1 by อิง (115.67.101.225) At 2013-10-12 21:57,